บทที่ 8 ยิ่งกว่าโรงงานนรก (2/2)
เมื่อมีงานที่ต้องทำล้นมือเกรเทลจึงตัดสินใจว่าจะตื่นแต่เช้ามืดเพื่อทยอยจัดการงานให้ได้มากที่สุด โดยเธอเลือกงานทำความสะอาดห้องน้ำก่อนเพราะคนงานส่วนมากยังไม่ตื่นกันแถมเวลานี้ป้า ๆ แม่บ้านก็เริ่มทำงานกันแล้วเธอจึงขอมาร่วมช่วยอีกคน
“โอ้วจริงหรือ? เ้าจะมาช่วยพวกข้าทำความสะอาด”
ป้าร่างท้วมที่อยู่ในชุดฟอร์มแม่บ้านทักถามเพื่อความแน่ใจเพราะนานแล้วที่ไม่มีคนมาช่วยงานส่วนนี้เท่าไรนัก
เข้าใจง่าย ๆ ก็คือคนไม่พอนั่นแหละ
“ขอรับ วันนี้ข้าจะมาช่วยพวกป้า”
อาการดีอกดีใจของผู้าุโทำเอาเกรเทลหลุดยิ้มออกมา
“ถ้าเช่นนั้นเ้าช่วยขัดพื้นตามมุมในสุดของแต่ละห้องแล้วกันนะ”
มือเหี่ยวย่นยื่นอุปกรณ์ทำความสะอาดมาให้ร่างเล็ก นางให้งานง่าย ๆ แก่เด็กคนนี้ไปก่อน ดูจากสภาพแล้วไม่รู้จะมีแรงขัดมากแค่ไหน ตัวผอมอย่างกับโครงกระดูกเดินได้กลัวจะเป็ลมเป็แล้งไปเสียก่อนงานเสร็จจังเลย
เมื่อรับข้าวของอย่างถุงมือ แปรงขัดพื้น ไม้ถูพื้น ถังน้ำ และน้ำยาทำความสะอาดพื้น เกรเทลยืนประเมินพื้นที่โดยรอบคร่าว ๆ เพื่อไม่ให้เสียเวลานานเธอก็รีบลงมือโดยทันที
ราดน้ำให้พื้นเปียกแล้วตามด้วยน้ำยาทำความสะอาด เธอทิ้งมันไว้สักพักแล้วค่อยลงมือขัดพื้นไปเรื่อย ๆ จนครบทุกห้องเสร็จแล้วก็ทำการราดน้ำอีกครั้งเพื่อเอาสิ่งสกปรกออก
ทุกคนต่างพูดเป็เสียงเดียวกันว่าท่าทางชำนาญการของเด็กหนุ่มคนนี้ คล่องแคล่ว ว่องไว งานเร็ว แถมดูมีสมาธิกับการขัดพื้นจนเงาวับวาว
คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะทำงานดีขนาดนี้ถึงตัวจะเล็กผอมบางไปหน่อยทว่ายังไงก็อดชื่นชมเขาไม่ได้
“เ้าเคยทำมาก่อนเหรอไอ้หนุ่มดูทะมัดทะแมงเชียว”
เสียงป้าคนหนึ่งดังลอยมาจากห้องน้ำห้องหนึ่งจนเกรเทลต้องเงยหน้าขึ้นไปมองแล้วตอบคำถาม
“อ่อใช่ครับข้าเคยทำมาก่อน”
“น่าแปลก…ปกติจะเป็สตรีที่ทำกัน เ้าเป็บุรุษไยต้องมาลำบากแบบนี้เล่า?”
เด็กสาวในคราบเด็กหนุ่มอึกอักไม่รู้จะตอบแบบใดดีเพราะในโลกที่เธออยู่ใคร ๆ ก็ทำงานเองซึ่งเปรียบเทียบกับที่นี่ที่เธอไม่รู้จักว่าชาวบ้านชาวช่องเขาเป็อยู่กันแบบไหน
“ที่นี่เขาไม่ทำกันเหรอครับ”
ไหนเมื่อพวกป้าจุดประเด็นนี้ขึ้นมาเธอก็ขอเก็บข้อมูลหน่อยก็แล้วกันนะ
“เ้าแปลกคนจริงด้วย คนที่นี่ชายหญิงมีหน้าที่ไม่เหมือนกันหรอก ผู้หญิงไม่ทำงานบ้านงานเรือนก็ออกไปแต่งงานมีผัวมีสามี ส่วนผู้ชายก็ทำงานกันแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีชายที่ทำงานบ้านนะแต่มันส่วนน้อยเพราะเขามองว่าเป็การแย่งงานของผู้หญิงเขา”
เกรเทลถึงบางอ้อทันทีกับสารใหม่ที่ได้รับมาว่าพวกเขามีพฤติกรรมคล้าย ๆ กับโลกของเธอสมัยก่อนที่ชายเป็ช้างเท้าหน้า เธอไม่แปลกใจนักที่อะไรหลาย ๆ อย่างจะดูโบราณไปบ้างแต่มันก็ไม่ใช่ที่ที่เธออยากอาศัยอยู่ในระยะยาว
เธออยากกลับบ้าน
“พวกเราเรียกมันว่าค่านิยมนั่นแหละ แต่จะว่าไปเ้าคงเป็เด็กทาสคนนั้นที่เขาลือกันสินะ”
“ใช่ขอรับ”
สงสัยเธอจะดังจริงไปตรงไหนก็มีแต่คนถามหาถามถึง ดิฉันรู้สึกเป็เกียรติยิ่งนักเ้าค่ะ
“เพราะข้าไม่เคยเห็นเ้ามาก่อน นายเขาไม่ค่อยรับลูกน้องใหม่ ๆ เข้ามาทำงานหรอกคนสุดท้ายที่รับก็เกือบ 3 ปีก่อนนู้น อีกอย่างเ้าต้องมีดีอะไรนายถึงรับเ้าทำงานทั้งที่เ้าเคยเป็ทาสมาก่อน”
รู้สึกประหลาดใจกับสิ่งที่ได้ฟังมิน่าคนเขาถึงเอาแต่พูดถึงตัวเธอไม่หยุด แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไม ใจอยากถามแต่ก็ลังเลสุดท้ายเธอก็เลือกเก็บงำข้อสงสัยนั้นลงไป
พวกเธอไม่ได้ต่อบทสนทนาอะไรต่อจึงก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตนเองกว่าจะเสร็จก็เป็่ 8 โมงเช้าพอดี พวกป้าก็พาเธอไปนั่งกินอาหารเช้าด้วยกันก่อนจะแยกย้าย
งานถัดมาที่เลือกทำต่อคือจัดระเบียบกรงเหล็ก งานนี้หินกว่าที่เธอคิดจริง ๆ เซนส์ของเธอไม่เคยพลาด ตอนที่เดินมาถึงลานกว้างก็เห็นปริมาณกรงเหล็กจำนวนมากวางกระจัดกระจายเต็มไปหมด รวม ๆ แล้วกินพื้นที่หลายตารางวาจนนับไม่หวาดไม่ไหว
อีตาหัวเขียวมันแกล้งเธอชัด ๆ !
เกรเทลสบถในใจท้อแท้กับโชคชะตาแต่อย่างว่าเขาคงมองว่าเธอเป็ผู้ชายทำงานแค่นี้ไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรสักหน่อย แต่ประทานโทษถ้าไม่ติดว่าต้องปลอมตัวอยู่เธอคิดบัญชีกับเขาแน่นอน แค่นึกถึงหน้าอีกฝ่ายเธอก็หมั่นไส้เต็มประดาแล้ว
คอยดูเถอะแม่จะสับให้เละ
“ข้ารู้นะว่าเ้าคิดอะไรอยู่ในใจ”
ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัวอีกครั้งกับเสียงดังข้างหลังเนื่องจากกำลังคิด (ด่า) เพลิน ๆ นางจึงไม่ทันรู้สึกว่ามีคนเดินเข้ามายืนใกล้ ๆ
วอลล็อคยิ้มหน้าระรื่นไม่คิดว่ามันจะใแรงขนาดนี้สนุกทุกครั้งที่เจอหน้า วันนี้เขาคงอารมณ์ดีไปทั้งวัน
…โคตรจี้เลย…
เกรเทลตาถลึงใส่คนตัวโตเมื่อเห็นว่าเป็ใคร เขาช่างตายยากตายเย็นเพียงแค่คิดถึงก็โผล่หัวออกมาทันที
“ท่านมาทำอะไรตรงนี้?”
วันนี้เขาใส่ชุดที่ดูสบาย ๆ อย่างเสื้อเชิ้ตขาวลินินกับกางเกงขาห้าส่วนสีดำ ผมสีเขียวถูกหวีเรียบร้อยปล่อยยาวลงมาประบ่าดูเป็ลุคที่เรียบง่ายแต่ดันหล่อกระชากใจ
ร่างสูงไพล่หลังเดินเข้ามาใกล้เพื่อพูดให้คนตรงหน้าได้ยิน
“ข้าก็ต้องมาดูเ้าไง ในเมื่อข้าสั่งงานไปก็ต้องมากำกับดูแลหน่อย”
ปากบอกว่ามากำกับดูแลแต่สายตาแบบนั้นเหมือนจ้องจะมาจับผิดมากกว่า เธอััได้แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่แล้วพ่อ
“ข้าเปล่ามาจับผิดเ้านะไอ้หนู”
มือหนาเอื้อมมาตบบนบ่าเล็กเป็กำลังใจให้ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ทันสิ่งที่เธอคิดเสมอจึงเอ่ยดักคอก่อนได้ตลอด แค่เห็นสีหน้าเขาก็เดาได้ทันทีว่ามันคิดอะไรอยู่ในหัว
ช่างไม่รู้จักเก็บอาการเสียจริง
เขาเดินผ่านเธอไปแล้วทำการลากเก้าอี้ไม้มาวางไว้อยู่ริมรั้ว หย่อนก้นลงแล้วนั่งไขว้หาง ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไปคว้าเอาถ้วยกาแฟมาจากไหนถือไว้ข้างขวายกขึ้นจิบเบา ๆ
…ขอให้แม่งลวกปากเถอะ…
เกรเทลแช่งชายหนุ่มภายในใจแล้วเดินไปยังจุดที่มีเหล่าชายฉกรรจ์ยืนอยู่สองสามคนโดยมีหนึ่งในนั้นคือไรเดอร์เพื่อนใหม่อีกคนของเธอ
“อ้าวเกรเทลเ้ามาทำอะไร”
ไรเดอร์เห็นร่างเล็กมาแต่ไกลแล้วเนื่องจากเห็นว่าเด็กหนุ่มยืนคุยอยู่กับเ้านายจึงไม่ได้เดินเข้าไปทักเดี๋ยวนั้น
“วอลล็อคสั่งให้ข้ามาช่วยจัดเรียงกรงเหล็ก”
“หื้ม? จัดเรียงเหรอ”
ร่างหนาเลิกคิ้วขึ้นส่งเสียงสูงในลำคอ สงสัยว่าทำไมต้องมาจัดด้วยในเมื่อเดี๋ยวแป๊บ ๆ มันก็จะถูกยกออกไปขังทาสแทบจะตลอดเวลาอยู่แล้ว ต่อให้จัดเรียงไปก็ไม่ช่วยอะไรทำไปเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์
เขาจึงหันหน้าไปมองเ้านายตนเองที่นั่งจิบกาแฟสบายใจเฉิ่มแต่สายตาจ้องเขม็งมาทางเขา ไรเดอร์รู้สึกเสียวสันหลังวาบแม้ว่าระยะจากที่พวกเขายืนจะห่างไกลจากเ้านายเกือบ 100 เมตร แต่ไอดำทมิฬก็แผ่มาถึงพวกเขาได้
------
กดหัวใจ ❤️ หรือคอมเมนต์เป็กำลังใจให้ไรท์ได้นะคะ
หากพบคำผิด แปลพลาด แก้ไขหรือติชม โปรดคอมเมนต์อย่างสุภาพไรท์ยินดีปรับปรุงแก้ไขค่ะ
Talk with writer
อ้าวอีพ่อแกหลอกใช้แรงงานเด็กเหรอ5555
343
