คืนนั้น...พายุฝนกระหน่ำกรุงเทพมหานครจนการจราจรเป็อัมพาตแสงไฟในตึกอัครเดชโภคินดับลงเกือบหมดแล้วเหลือเพียงห้องทำงานของประธานบริหารที่ยังมีไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ พริมานั่งทำงานล่วงเวลาเพื่อเคลียร์เอกสารบัญชีชุดใหม่ที่ อคิน สั่งไว้หญิงสาวเอามือกุมท้องเบาๆ ด้วยความรู้สึกปวดมวนลึกๆอาการไข้ที่เพิ่งหายดีบวกกับความเครียดสะสม และ ‘วันนั้นของเดือน’ ที่มาผิดเวลาทำให้ร่างกายของเธอเริ่มส่งสัญญาณประท้วงอีกครั้ง
‘โอ๊ย... ทำไมต้องมาปวดท้องตอนนี้ด้วยนะ’ พริมาหน้าซีดเซียวเธอฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงาน พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดความเ็ป
เสียงเปิดประตูห้องทำงานส่วนตัวดังขึ้นอคินเดินถือเสื้อสูทพาดบ่าออกมาเตรียมตัวจะกลับบ้านทว่าเมื่อสายตาคมกริบตวัดไปเห็นเลขาฯ สาวนอนฟุบอยู่กับโต๊ะ คิ้วหนาก็ขมวดมุ่นทันทีชายหนุ่มก้าวฉับๆ เข้าไปหาพร้อมน้ำเสียงที่พยายามปรับให้เ็า
"พริมา... ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามมาสำออยในเวลา..."คำพูดของเขาหยุดชะงักลงทันทีเมื่อเห็นใบหน้าหวานที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นๆและริมฝีปากที่ซีดเผือดจนไร้สีเื
"คุณ... คุณอคิน... พรีมปวดท้องค่ะ" ด้วยความเจ็บจนหน้ามืดพริมาจึงเผลอแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นในอดีตอย่างลืมตัว
คำว่า ‘พรีม’และท่าทางอ่อนแอของเธอเหมือนสวิตช์ที่ปิดระบบความแค้นของอคินลงในพริบตาชายหนุ่มทิ้งเสื้อสูทลงพื้นอย่างไม่ใยดี ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเก้าอี้ของเธอทันทีมือหนาเอื้อมไปประคองแผ่นหลังบางไว้ด้วยความตื่นตระหนกแววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด
"ปวดท้องตรงไหน? ปวดมากไหม? ไปโรงพยาบาลไหมพรีม!"น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความเย่อหยิ่งอีกต่อไป มีเพียงความกระวนกระวายใจ
"ไม่... ไม่ต้องค่ะ แค่ปวดท้องประจำเดือนค่ะ ยาอยู่ในกระเป๋า..."พริมาบอกเสียงแ่
อคินไม่รอช้าเขารีบค้นหากระปุกยาในกระเป๋าของเธอ ยิ่งกว่านั้นชายหนุ่มอุ้มร่างบางขึ้นในอ้อมแขนอย่างง่ายดายแล้วพาเธอไปนอนพักที่โซฟาตัวยาวในห้องทำงานส่วนตัวของเขาอคินเดินไปกดน้ำอุ่นมาให้เธอทานยาอย่างรู้หน้าที่ก่อนที่เขาจะหายไปในห้องน้ำครู่หนึ่งและกลับออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นจัดที่บิดจนหมาด
ชายหนุ่มนั่งลงบนขอบโซฟามองหญิงสาวที่นอนคุดคู้กอดหมอนอิงด้วยสายตาที่อ่อนโยนจนพริมาที่ปรือตามองอยู่ถึงกับหัวใจกระตุกอคินค่อยๆ วางผ้าขนหนูอุ่นๆ ลงบนหน้าท้องของเธอผ่านเนื้อผ้าทำงานประคบให้อย่างเบามือ
"อุ่นขึ้นไหม?" เขาถามเสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนจนเหมือนพี่ชายคนเดิมในวันวาน
"อุ่นขึ้นแล้วค่ะ... ขอบคุณนะคะ" พริมาตอบ แววตาที่มองเขาเริ่มสั่นไหว
ตลอดสองชั่วโมงท่ามกลางเสียงฝนตกหนักภายนอกอคินไม่ได้ทิ้งเธอไปไหน เขาคอยเปลี่ยนผ้าชุบน้ำอุ่นให้เธอเรื่อยๆและนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ คอยลูบหัวปลอบประโลมยามที่เธอร้องเบาๆด้วยความเ็ปััจากมือหนาที่เคยหยาบกระด้างบัดนี้กลับอบอุ่นและปลอดภัยอย่างประหลาดจนความเ็ปค่อยๆทุเลาลงและเปลี่ยนเป็ความอบอวลที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจของพริมา
หญิงสาวลอบมองใบหน้าหล่อเหลาด้านข้างของอคินยามที่เขาตั้งอกตั้งใจบิดผ้าขนหนูหัวใจดวงน้อยที่ไม่เคยเต้นแรงกับใครมานานพลันเต้นรัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ความเกลียดชังและความหวาดระแวงที่เคยมีคล้ายจะละลายหายไปกับความอบอุ่นที่เขาหยิบยื่นให้ในคืนนี้
‘ถ้าเขาเกลียดเราขนาดนั้น... ทำไมเขาต้องทำดีกับเราขนาดนี้’พริมาคิดในใจพลางอมยิ้มบางๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว
ก่อนที่เธอจะเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความเพลียพริมาแสร้งทำเป็หลับตาสนิท ทว่าในจังหวะนั้นเองเธอกลับรู้สึกถึงััแ่เบาราวกับผีเสื้อโบยบิน...อคินก้มลงมาประทับริมฝีปากบนหน้าผากมนของเธออย่างอ่อนโยนยาวนานพร้อมเสียงถอนหายใจแ่เบาและประโยคที่หลุดออกมาจากปากเขา
"หายไวๆ นะยัยตัวแสบ... อย่าทำให้ฉันใจหายแบบนี้อีก"
คำพูดและััอ่อนโยนนั้นดังก้องอยู่ในหัวของพริมาจนกระทั่งเธอจมดิ่งสู่ความฝันหญิงสาวนอนอมยิ้มละมุนในความมืด... ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มตีกันในหัวทว่าความรู้สึกหนึ่งที่เด่นชัดขึ้นมาท่ามกลางความแค้นของสองตระกูลคือความจริงที่ว่าเธอเริ่มรู้สึกชอบและหวั่นไหวกับพญามารคนนี้เข้าให้แล้ว
และสิ่งสุดท้ายที่เธอคิดทิ้งท้ายก่อนจะหลับไป...หรือจริงๆ แล้ว อคินก็อาจจะมีใจให้เธอเหมือนกัน?
1K
