หลังเสร็จสิ้นงานศพพี่สาวนรินทร์ก็เดินทางกลับญี่ปุ่นในทันทีเพราะยังมีโปรเจกต์ใหญ่รออยู่ชีวิตในแต่ละวันของเธอหมดไปกับงาน จนแทบจะลืมวันลืมคืน หลังจากที่ตรากตรำกับงานชิ้นนี้มานานนับเดือนในที่สุดโปรเจกต์นี้ก็ผ่าน ทำให้เธอมีเวลาพักหลังจบงานอยู่หลายวันหญิงสาวจึงเลือกยื่นลาพักร้อนยาว หลังจากที่ไม่ได้ใช้มานานหากไม่นับลาฉุกเฉินเพื่อกลับบ้านที่ไทยครั้งนั้น
“แกกลับไทยรอบนี้กี่วันนะ”
เสียงเพื่อนสนิทของนรินทร์เอ่ยถามออกมาหลังมองดูอีกคนเก็บของ ร้องเพลงอย่างมีความสุข
“ฉันลาไปเดือนหนึ่ง”
“นานเหมือนกันนะ”
“อืมมอยากอยู่บ้านกับแม่ให้นานหน่อย” ใบหน้าติดเศร้าฉายออกมาบนใบหน้าของหญิงสาวพร้อมกับที่เธอเงยมองหน้าเพื่อนที่รู้จักกันนับแต่เข้าเรียนมหาลัย อย่างเพลงพิณ
“เออเข้าใจ วันก่อนที่แกคุยกับพ่อแก ฉันยังได้ยินพ่อแกพูดกับแกอยู่ว่าแม่แกแอบไปร้องไห้อยู่เลย ทั้งที่ผ่านมาเกือบสามเดือนแล้ว”
“เห้อออก็นั่นแหละที่เลือกกลับนานหน่อยก็เพราะอย่างนี้นี่แหละเห็นว่านอกจากแม่ฉันพี่เขยก็เหมือนจะดูแย่เหมือนกัน”คราวนี้นรินทร์ถอนหายใจออกมาเสียงดัง พร้อมทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างเหนื่อยใจเพราะทุกครั้งที่เธอโทรไปหาหลานสาวก็มักจะได้ยินเสียงอ้อแอ้ของพี่เขย ดังเข้ามาในสายอยู่หลายครั้งแม้จะไม่ได้ถึงขั้นฟังไม่เป็คำ หรือประคองสติไม่ได้ แต่ก็รู้อยู่ดีว่าเขาเมา
เมื่อเห็นท่าทางของเพื่อนต่อมเผือกของเพลงพิณก็ทำงานทันที เธอรีบวางห่อขนมในมือลงแล้วย้ายตัวนั่งข้างเพื่อนสาว พลางชะโงกหน้าเข้าไปด้วยความอยากรู้
“แย่ไงอ่ะ”
นรินทร์เหลือบสายตามองเพื่อนแล้วถอนหายใจออกมา
“แม่ฉันนะมีพ่อไม่น่าห่วงเท่าไรแต่พี่กรนี่สิเห็นว่ากลางวันทำงานเหมือนคนบ้า ส่วนกลางดึกก็ดื่มจนเมาร้องไห้เพ้อถึงพี่พิมพ์พ่อบอกว่าบางทีเขาต้องไปรับน้องพริ้มมาอยู่ด้วยเพราะสงสารหลาน”
“อ้าวไหนแกบอกว่าพี่เขยแกเลื่อนขั้นแล้วไม่ต้องเข้าออฟฟิศบ่อย ๆ แล้ว”
“ก็ใช่แต่งานของเขาบางทีต้องเดินทางต่างจังหวัด บางครั้งต้องไปค้างแกก็รู้ว่าพ่อฉันรักหลานมาก ก็ถึงขึ้นยอมขับรถไป กลับกาญจน์ กรุงเทพฯ เพื่อที่อย่างน้อยได้อยู่เป็เพื่อนหลาน่เย็นระหว่างรอพี่กรบางทีพี่กรเห็นว่าพ่อมาอยู่กับน้องพริ้ม ก็ออกไปทำงานั้แ่ฟ้าไม่สว่างแล้วกลับมาตอนดึก”
“เออหนักอยู่แต่จากที่แกเล่า พี่สาวกับพี่เขยแกเขารักกันมากก็ไม่แปลกหรือเปล่าที่เขาจะลืมไม่ลง”
“อืมก็เข้าใจ ฉันแค่ห่วงหลานกะว่านอกจากไปอยู่กับแม่แล้วก็จะไปอยู่กับหลานด้วยนั่นแหละ”
“อืมๆ งั้นแกก็รีบเก็บของไปแล้วกัน”
ในที่สุดวันที่ต้องเดินทางก็มาถึงหญิงสาวเลือกเที่ยวบินเช้าเลยมาถึงไทยบ่ายและเธอก็เลือกที่จะพักโรงแรมแทนที่จะไปพักบ้านพี่เขยหรือบ้านเพื่อนและทันทีหัวถึงหมอนหญิงสาวก็หลับทันทีเพราะความเหนื่อยที่สะสมมานาน
กว่าจะตื่นขึ้นมาก็เป็เวลาเกือบสี่ทุ่มแล้วใบหน้ายุ่งเหยิงก้มมองหน้าท้องแบนพร้อมลูบวนอยู่หลายทีเพราะรู้สึกหิวก่อนจะเงยหน้ามองบรรยากาศยามค่ำคืนของกรุงเทพฯและเตรียมลุกไปล้างหน้าเพื่อออกไปข้างนอก
ติ้ง!ติ้ง!
ในขณะที่เธอกำลังเติมลิปอยู่ในห้องน้ำเสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหัวเตียงก็ดังขัดขึ้นมาก่อนหญิงสาวรีบวางของในมือลงพร้อมกับวิ่งออกไปจากห้องน้ำคว้าเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูทันทีที่ไปถึงเมื่อเห็นชื่อและโนติรูปของคนที่ส่งมาใบหน้าของหวานติดเฉี่ยว ก็กระจ่างขึ้นมามุมปากเล็กที่เพิ่งจะเติมลิปไป คลี่ยิ้มเต็มใบหน้าพร้อมจิ้มเข้าไปฟังข้อความเสียงที่อีกคนส่งมา
พี่กร :น้ารินขา วันนี้คุณครูพาน้องพริ้มออกไปที่สวนดอกไม้ด้วยค่า...
เสียงเล็กสดใสของผู้เป็หลานทำรอยยิ้มของเธอกว้างกว่าเก่าจากที่ตั้งใจจะออกจากห้องไปหาอะไรกิน ก็เลือกล้มตัวลงนอนดูรูปของหลานสาวไปเรื่อย ๆพร้อมกดปุ่มส่งข้อความเสียงกลับไปให้อีกคน
ริน :สวยจังเลยค่ะ ใครถ่ายให้คะ
เสียงหวานเอ่ยโต้กลับไปพร้อมกับดูใบหน้าจิ้มลิ้มของหลานสาวอย่างชื่นชม มือทั้งสองของเธอประคองโทรศัพท์พลางซูมเข้าซูมออก อย่างนั้นราวกับเป็คนบ้า แต่เธอดูไม่ทันจะครบ ก็มีสายโทรเข้ามาโดยคนที่โทรมาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน คือหลานสาวของเธอนั่นเอง
“น้ารินขา”
“สวัสดีค่ะน้องพริ้ม”
“น้ารินเห็นรูปที่น้องพริ้มส่งไปให้หรือยังคะ”
“เห็นแล้วค่ะสวยมากเลย ใครถ่ายให้เอ่ย”
“คุณครูค่ะคุณครูส่งให้คุณพ่อ น้องพริ้มส่งให้น้าริน”
“อ๋อ..”
จากนั้นสองน้า หลานก็คุยเล่นกันอย่างเพลิดเพลิน จนแทบลืมเวลา กว่าจะรู้ตัวอีกทีนรินทร์ก็เริ่มรู้สึกแสบท้องแล้ว
“น้องพริ้มน้ารินยังไม่ได้ทานข้าวเลยน้ารินวางก่อนได้ไหมคะ”
“ได้ค่ะคุณพ่อเรียกน้องพริ้มแล้วเหมือนกัน”
“อ๋อค่ะงั้นน้ารินวางนะ”
“อื้ออขาคุณพ่อ น้องพริ้มคุยกับน้ารินค่ะ อื้อ อื้ออ ค่ะ”
ดวงตากลมยังคงมองหน้าจอโทรศัพท์อยู่แม้จะบอกหลานว่าจะวาง เธอมองใบหน้าของหลานที่หันไปคุยกับพ่อที่อยู่ด้านหลังทำให้เธอที่ยังอยู่ในสายพลอยเห็นหน้าเขาไปด้วยโดยบังเอิญ
ความรู้สึกแรกหลังเห็นหน้าศิวกรนรินทร์รู้สึกว่าเขาผอมลงมา ดูโทรมแถมผิวยังคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัดจังหวะที่เหลือบมองโทรศัพท์ก็เห็นได้ว่าดวงตาแดงก่ำจนน่าใและใบหน้าที่ดูสะอาดสะอ้านอยู่ตลอดก็ระเรื่อราวคนเป็ไข้
‘พี่กรเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอช่าง ๆ ออกไปหาข้าวกินดีกว่า’
เธอสะบัดใบหน้าอย่างแรง ๆ หลายที่แล้วตัดสายของหลานสาวที่ยังคงไม่รู้ตัวว่าน้าอย่างเธอไม่ได้วางอย่างที่พูดแล้วออกไปหาของกินนอกโรงแรมอย่างที่ตั้งใจในทีแรก
ตลอดสองสามวันที่ผ่านมาหญิงสาวเที่ยวเล่นในกรุ่งเทพฯ อย่างที่ตั้งใจ ก่อนจะโทรไปบอกพ่อแม่ว่าตอนนี้เธออยู่ไทย และจะไปหาพวกท่านในวันพรุ่งนี้
เดิมทีครอบครัวของเธอเป็คนนนทบุรีมีบ้านอยู่ที่เมืองนนหนึ่งหลังแต่หลังพ่อและแม่ ที่เป็ข้าราชการครูทั้งคู่เกษียณทั้งสองก็ตัดสินใจขายบ้านแล้วย้ายไปอยู่เมืองกาญจน์ฯ บ้านเกิดของพ่อแล้วเปิดเป็ฟาร์มสเตย์เล็ก ๆ ใช้ชีวิตสงบใน่บั้นปลาย
อ้า...
หลังจากเก็บของเตรียมเช็คเอาท์ในวันพรุ่งนี้เสร็จร่างเล็กก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นก่อนจะมีแจ้งเตือนโทรเข้าจากพี่เขยรินกดเปิดกล้องในทันทีเพราะรู้ดีว่าคนที่โทรมานั้นคือหลานสาวตัวเล็กที่่นี้คุยกับเธอ่ดึกอยู่บ่อยๆ
“น้องพริ้ม”
“น้ารินข้า”
“ทำไม่นี้โทรมาดึกละค่ะตอนเช้าต้องไปโรงเรียนไม่ใช่หรือไง”
“ใช่ค่ะแต่ว่าน้องพริ้มเหงา คุยกับน้ารินแล้วมีความสุข” เด็กหญิงตัวน้อยพูดจาเอาใจจนคนเป็ผู้ใหญ่ยิ้มแก้มแทบปริ
“งั้นน้ารินให้แค่ห้านาทีนะคะตอนนี้ดึกแล้ว”
เธอเอ่ยออกมาพร้อมกับเหลือบตามองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์
“ได้ค่ะ”
เสียงพูดคุยหัวเราะเต็มไปด้วยความสุขของทั้งสองดังออกมาไม่ขาดสายจนลืมเวลาที่สัญญาเอาไว้อย่างไม่ตั้งใจ
ั์ตากลมเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเหลือบไปมองแล้วเห็นว่าตอนเกือบจะสี่ทุ่ม ซึ่งเลยเวลานอนของหนูน้อยมาพอสมควร
ทั้งที่นานขนาดนี้พี่เขยของเธอก็ยังไม่มาตามหลานอย่างหลายครั้งที่ผ่านมา
“น้องพริ้มโทรมาหาน้ารินบอกคุณพ่อแล้วใช้ไหมคะ”
“คุณพ่อไม่ว่าคุณพ่อหลับค่ะ”
‘หืม?’นรินเหลือบมองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง แล้วเพ่งมองหลานสาวที่ยังอยู่ในชุดพละผมก็ยังไม่แกะเปีย
‘สี่ทุ่มแล้วพี่กรยังไม่อาบน้ำให้หลานอีกเหรอ’
“น้องพริ้มค่ะคุณพ่ออยู่ไหนคะ หนูทานข้าวหรือยัง”
“ทานแล้วค่ะคุณพ่อนอนหลับอยู่ตรงโซฟา” ไม่ว่าเปล่าพริ้มพราวเดินถือโทรศัพท์พาน้าสาวไปหาพ่อของเธอที่นอนหลับไม่รู้เื่ อยู่ที่โซฟาห้องนั่งเล่น
“นี่ไงคะคุณพ่อนอนหลับสนิทเลย”
พริ้มพราวยื่นหน้าจอโทรศัพท์ไปใกล้ใบหน้าของพ่อเพื่อให้น้าเห็นก่อนจะดึงกลับมาจ่อที่ใบหน้าของตนเองเช่นเดิม
“น้องพริ้มเอามือแตะที่ใบหน้าคุณพ่อหน่อยสิคะ ว่าร้อนไหม เมื่อกี้น้ารินเห็นคุณพ่อหน้าแดง ๆ”
“ได้ค่ะ”
นรินทร์มองหลานสาวทำตามอย่างที่เธอว่าด้วยท่าทางแข็งขัน หนูน้อยเอามือจับที่หน้าของบิดาที จับหน้าตัวเองที พลางทำท่าทางสงสัยจนคนที่อยู่อีกฟากของหน้าจออดจะยิ้มกับท่าทางเ่าั้ไม่ได้
“ว่าไงคะร้อนไหม?”
“อืมมน้องพริ้มว่าร้อนค่ะ”
“เหรอคะอืมม เอาอย่างนี้นะคะเดี๋ยวน้ารินไปหาระหว่างนี้น้องพริ้มไม่ต้องวางนะคะเดี๋ยวน้ารีบไป”
หญิงสาวสั่งหลานตัวน้อยที่ร้องดีใจออกมาพร้อมกับที่เธอเดินไปเก็บของเช็คเอาท์ในคืนนี้เลย เวลาเกือบห้าทุ่มหญิงสาวก็มาถึงบ้านสองชั้นขนาดกลางที่ตั้งอยู่มุมใน สุดซอยโครงการจัดสรรมีชื่อ เธอรับสัมภาระทั้งหมดแล้วเดินไปกดกริ่งริมรั้วเพียงไม่นานหลานสาวก็วิ่งออกมาเปิดประตูให้เธอด้วยท่าทางชำนาญ
“เย้เย้ น้ารินมาแล้ว”
“ไปค่ะเข้าไปด้านในกันวันนี้น้ารินมานอนกับน้องพริ้มด้วยน้า”
“เย้ๆ น้ารินมานอนกับน้องพริ้มแล้ว”
นรินทร์ยิ้มรับท่าทางตื่นเต้นดีใจของหลานสาวตัวน้อยพร้อมกับที่เธอจูงมือเล็กเข้าไปภายในบ้าน ดวงตากลมมองสำรวจร่างหลับสนิทตรงโซฟาทั้งชุดที่คิดว่าเป็ชุดทำงานใบหน้าคมนั้นระเรื่อเล็กน้อยมองผิวเผินก็ไม่ต่างอะไรกับหลับไปเฉย ๆเพียงแต่ว่าคนที่หลับอยู่หายใจเข้าออกเสียงดัง พร้อมทั้งนอนขดตัว กอดแขนแน่น
‘จัดการน้องพริ้มก่อนแล้วกัน’
หญิงสาวคิดเช่นนั้นก็พาร่างเล็กของเด็กตัวน้อยขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านพร้อมกับจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้พริ้มพราว จนเสร็จเรียบร้อยอย่างที่ตั้งใจพร้อมบอกหลานสาวให้นอนเล่นรอ เดี๋ยวเธอจะไปปลุกคุณพ่อให้ไปนอนที่ห้องแล้วจะกลับมา
แล้วเดินลงมาชั้นล่างสายตาของเธอมองคนที่นอนอยู่บนโซฟาอย่างชั่งใจก่อนจะเข้าไปใกล้คนที่นอนหายใจแรงพร้อมสะกิดเบา ๆ
“พี่กรพี่กรค่ะ ตื่นก่อนค่ะ”
มือเล็กแตะลงบนหน้าผากของคนหลับใหลหลังเห็นใบหน้านั้นแดงก่ำจนน่ากลัว
“ไข้ขึ้นเร็วจัง”
เสียงพึมพำดังออกมาพร้อมกับที่ใบหน้าของนรินทร์จะกวาดมองไปทั่วเพื่อหากล่องปฐมพยาบาล ทว่าเธอมองจนทั่วแล้วก็ยังไม่เห็น จึงตัดสินใจลุก เพื่อเดินกลับขึ้นไป้าห้อง ทว่าอยู่ ๆก็มีท่อนแขนหนาของคนที่คิดว่าหลับอยู่ โอบรอบเอวแล้วรั้งลงไปจนเธอเสียหลักล้มลงไปนั่งข้างๆ เขา
“พี่กรค่ะนี่รินเอง พี่กร” นรินทร์พยายามร้องเรียกคนที่ดูไร้สติพร้อมแกะมือของเขาออกแต่พยายามอยู่หลายครั้งก็ยังไม่สำเร็จทั้งยังรู้สึกว่าคนเป็ไข้ยังเยอะจนเธอต้านไม่ไหว
“พิมพ์..คิดถึงคุณจังพิมพ์”
นรินทร์เบิกตากว้างด้วยความใที่อยู่ดีๆ คนที่นอนอยู่ลุกขึ้นนั่งดึงเธอเข้าไปกอดอย่างแรง ั์ฉ่ำปรือมองเธอแล้วยิ้มก่อนจะโดนกระชากเข้าไปในอ้อมแขนใหญ่
“พี่กร..”
“ฮึกผมคิดถึงคุณมากเลยรู้ไหมพิมพ์ ฮึก” เสียงแ่เคล้าเสียงสะอื้อดังออกมาข้างใบหูเล็กก่อนที่หญิงสาวจะรับรู้ถึงหยดน้ำตาที่กระทบบนไหล่พร้อมกับความรู้สึกอุ่นที่ประทับอยู่บนบ่าย้ำ ซ้ำ ๆ อยู่หลายครั้งจนคนที่กำลังใ เผลอสะดุ้งทุกครั้งที่ัันุ่มหยุ่นร้อนระอุนั้นััที่ไหล่ของเธอ
พลันหัวใจของเธอก็เต้นแรงผิดปกติมาพร้อมกับความรู้สึกวูบวาบ มวนไปทั่วท้องน้อยจนเธอเผลอกลั้นลมหายใจอย่างไม่รู้ตัวโหนกแก้มของเธอร้อนผ่าวอย่างไม่อาจต้านลามไปถึงใบหู
‘อะไรกันติดไข้เหรอ’
3K
