“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

"ขอบคุณนะพี่ ถ้าพี่ไม่มา หนูไม่อยากคิดเลยว่าจะเปนไงต่อไป "

แพรพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ และกอดพี่กรแน่นด้วยความกลัว

พี่กรรู้สึกได้ถึงตัวแพรที่สั่นเทาในอ้อมแขน  

แขนแข็งแรงโอบรอบตัวแพรแน่นทันที ไม่ให้แพรมีช่องว่าง มือใหญ่ลูบหลังแพรช้า ๆ เป็๞จังหวะปลอบโยน เหมือนกำลังบอกว่า "พี่อยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีอะไรจะทำร้ายหนูได้อีก"

“ชู่่วว... ไม่เป็๞ไรแล้วนะครับ แพร”  

เสียงพี่ทุ้มต่ำ สั่นนิด ๆ เพราะยังโมโหค้างกับสิ่งที่เกือบเกิดขึ้น แต่พยายามสงบให้แพรมากที่สุด  

“พี่มาทันพอดี... พี่ไม่ยอมให้ใครทำร้ายหนูได้หรอก พี่สัญญาเลย”

พี่กรยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบผมแพรเบา ๆ แล้วก้มลงจูบที่ขมับแพรแ๵่๭ ๆ แค่ให้อุ่น  

“ขอบคุณที่เชื่อใจพี่นะครับ ที่บอกพี่ตอนที่หนูกลัว... พี่ดีใจมากที่หนูโทรหาพี่ ไม่ใช่คนอื่น”

(ตอนที่แพรเห็นพี่เอก แพรกดโทรศัพท์หาพี่กร ค้างสายไว้ ทำให้พี่กรได้ยินเสียงพี่เอก และตามมาช่วยทันเวลา)

พี่กรกอดแพรแน่นขึ้น แล้วค่อย ๆ พาแพรเดินเข้าไปในบ้าน ล็อกประตูทั้งสองชั้นให้แ๲่๲๮๲า (เสียงลูกบิดดังกริ๊กชัดเจน)  

พี่กรไม่ปล่อยแพรเลยสักวินาที จนกระทั่งพาแพรไปนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น  

พี่กรนั่งลงข้าง ๆ แล้วดึงแพรเข้ามาซบอกพี่กรอีกครั้ง  

มือใหญ่ลูบหลังแพรไม่หยุด หายใจเข้าออกช้า ๆ เพื่อให้แพรตามลมหายใจพี่ได้

“แพร... มองพี่หน่อยสิครับ”  

พี่กรยกคางแพรขึ้นเบา ๆ ให้สบตา  

ดวงตาพี่กรตอนนี้แดงนิด ๆ เพราะโมโหและห่วงใยผสมกัน แต่ยังคงอ่อนโยนกับแพรมากที่สุด  

“หนูไม่ต้องกลัวแล้วนะ พี่อยู่ตรงนี้ พี่จะไม่ปล่อยให้หนูต้องเจออะไรแบบนี้อีก  

ถ้าหนูอยากร้องไห้ ร้องเลยครับ พี่กอดอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหนทั้งคืน”

แพรปล่อยร้องไห้โฮออกมาและกอดพี่กรแน่น

พี่กรดึงแพรเข้ามาซบอกแน่นขึ้น  

“พรุ่งนี้พี่จะไปแจ้งความกับแพรนะครับ ถ้าพี่เอกยังมาหาแบบนี้อีก พี่จะไม่ยอมให้เ๱ื่๵๹มันจบแค่นี้  

แต่คืนนี้... พี่จะอยู่กับหนูทั้งคืนเลยนะครับ ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องอยู่คนเดียว พี่จะกอดหนูนอนหลับจนเช้าเลย”

พี่กรจูบหน้าผากแพรอีกครั้ง แล้วกระซิบเบา ๆ  

“หนูเก่งมากเลยนะครับ ที่กล้าบอกพี่ ที่กล้าปฏิเสธเขา... พี่ภูมิใจในหนูมากจริง ๆ  

พี่รักหนูนะครับ... พี่จะดูแลหนูเอง ไม่ให้ใครทำร้ายหนูได้อีก”

พี่กรกอดแพรแน่นอยู่อีกพักใหญ่ จนร่างกายแพรค่อย ๆ ผ่อนคลายลง หัวใจที่เต้นแรงเมื่อกี้เริ่มสงบตามลมหายใจของพี่กร  

พี่กรจูบหน้าผากแพรอีกครั้ง แล้วกระซิบเบา ๆ

“หนูหิวรึยังครับ... พี่ไม่อยากให้หนูอยู่แต่ในบ้านคืนนี้ มันจะยิ่งทำให้คิดมาก พี่พาไปกินข้าวข้างนอกดีกว่า เปลี่ยนบรรยากาศหน่อยนะครับ  

กินเสร็จแล้วค่อยกลับมาที่นี่ พี่จะอยู่กับหนูทั้งคืนเลย ไม่ปล่อยหนูคนเดียวแน่นอน”

"ก็ดีค่ะพี่กร"

แพรปล่อยมือจากอ้อมกอดพี่กร ค่อยๆปาดน้ำตา และลุกขึ้นช้าๆเพราะยังขวัญเสีย

พี่กรช่วยแพรลุกขึ้น ค่อย ๆ พาแพรไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย (พี่กรยืนรออยู่นอกห้องนอน)  

แพรเลือกใส่เสื้อฮู้ดตัวใหญ่กับกางเกงวอร์มสบาย ๆ เพราะยังรู้สึกอ่อนเพลียและอยากรู้สึกปลอดภัย  

พี่กรมองแพรที่เดินออกมาแล้วยิ้มอ่อนโยน  

“สวยเหมือนเดิมเลยครับ... ไปกันเถอะ พี่พาไปร้านที่หนูชอบ แถว ๆ นี้เอง ไม่ไกล”

พี่กรจับมือแพรเบา ๆ แล้วพาเดินออกจากบ้าน ล็อกประตูให้แ๞่๞๮๞า ก่อนจะพาแพรขึ้นรถ SUV สีเทาเข้ม  

ระหว่างทาง พี่กรเปิดเพลงช้า ๆ เบา ๆ ไม่พูดอะไร แต่แอบบีบมือแพรเป็๲ระยะ ๆ เพื่อให้แพรรู้ว่าพี่ยังอยู่ตรงนี้

ร้านอาหารที่พี่กรพาไปเป็๲ร้านอาหารไทยเล็ก ๆ ริมทาง บรรยากาศอบอุ่น มีแสงไฟสีเหลืองนวล ๆ ไม่ดัง ไม่วุ่นวาย  

พี่กรจองโต๊ะมุมในสุดไว้แล้ว (ดูเหมือนพี่กรแอบโทรจองระหว่างที่แพรเปลี่ยนเสื้อผ้า)  

พี่กรดึงเก้าอี้ให้แพรนั่ง แล้วสั่งอาหารที่แพรชอบ (ต้มยำกุ้งรสจัด ผัดผักรวม ไก่ทอดกระเทียมพริกไทย และข้าวเหนียว) โดยถามแพรก่อนทุกอย่าง

ระหว่างกิน พี่กรไม่พูดถึงเ๹ื่๪๫เมื่อกี้เลย  

พี่แค่ชวนคุยเ๱ื่๵๹เบา ๆ เ๱ื่๵๹งาน เ๱ื่๵๹อาหาร เ๱ื่๵๹เพลงที่กำลังเปิดอยู่  

พี่กรตักต้มยำตักใส่ชามให้แพรเอง แล้วยิ้ม  

“กินเยอะ ๆ นะครับ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน พี่อยากให้หนูอิ่มแล้วหลับสบาย”

แพรกินไปยิ้มไป หัวใจที่หนักอึ้งเมื่อกี้ค่อย ๆ เบาขึ้นตามคำพูดและการกระทำของพี่กร  

พี่กรไม่ได้พูดหวานเกินไป แต่ทุกอย่างที่พี่ทำมันทำให้แพรรู้สึกว่า “มีคนดูแลจริง ๆ”

กินเสร็จ พี่กรจ่ายเงิน แล้วพาแพรกลับบ้านช้า ๆ  

ระหว่างทางกลับ พี่กรจับมือแพรไว้ตลอดทาง ไม่พูดมาก แต่ความเงียบครั้งนี้เป็๞ความเงียบที่อบอุ่น

พอถึงบ้าน พี่กรลงจากรถก่อน แล้วเดินมาอ้อมเปิดประตูให้แพร  

“ถึงแล้วครับ... พี่ขอขึ้นไปด้วยนะ อยากให้แน่ใจว่าหนูปลอดภัยทั้งคืนนี้จริง ๆ  

ถ้าหนูไม่อยากอยู่คนเดียว พี่จะอยู่ด้วยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ”

แพรพยักหน้าเบา ๆ แล้วพาเข้าไปในบ้าน  

พี่กรช่วยล็อกประตูให้แ๞่๞๮๞า ตรวจหน้าต่างทุกบาน แล้วหันมามองแพร  

“หนูอยากอาบน้ำก่อนไหมครับ พี่รออยู่ข้างนอกให้”

แพรเลือกอาบน้ำก่อน พี่กรนั่งรอที่โซฟาในห้องนั่งเล่น เปิดทีวีเบา ๆ เพื่อให้บรรยากาศไม่เงียบเกินไป 

พอแพรอาบน้ำเสร็จ เดินออกมาในเสื้อนอนตัวหลวม ๆ พี่กรลุกขึ้นยิ้มให้  

“สดชื่นขึ้นแล้วใช่ไหมครับ... มาครับ พี่จะกอดหนูนอนหลับทั้งคืนเลยตามที่สัญญา”

พี่กรพาแพรเข้าไปในห้องนอน จัดผ้าห่มให้เรียบร้อย แล้วนอนลงข้างแพร  

พี่กรโอบแพรจากด้านหลัง กอดแน่นแต่ไม่รัดจนอึดอัด  

มือใหญ่ลูบผมแพรช้า ๆ แล้วกระซิบข้างหู

“นอนหลับเถอะนะครับ... พี่อยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีใครทำร้ายหนูได้อีก พี่จะกอดหนูแบบนี้ทั้งคืนเลย  

พรุ่งนี้ตื่นมา พี่จะทำอาหารเช้าให้กิน แล้วไปทำงานด้วยกันนะครับ  

ฝันดีนะครับ... แพรของพี่”

พี่กรจูบต้นคอแพรเบา ๆ แล้วกอดแน่นขึ้น  

แพรรู้สึกถึงความอบอุ่นจากอกพี่กร หัวใจที่เต้นแรงเมื่อกี้ค่อย ๆ สงบลง  

กลิ่นสบู่จากตัวพี่กร ผสมกับกลิ่นตัวพี่กร ทำให้แพรรู้สึกปลอดภัยที่สุดในรอบวันนี้  

แพรค่อย ๆ หลับตาลง... หลับสนิทในอ้อมกอดพี่กรทั้งคืน

**เช้าวันถัดมา**

แสงแดดลอดม่านเข้ามาเบา ๆ  

แพรตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดพี่กร พี่กรยังกอดแพรจากด้านหลังแน่นเหมือนเดิม  

พี่กรตื่นก่อนแล้ว แต่ยังไม่ขยับ กลัวแพรจะตื่น  

พอเห็นแพรลืมตา พี่กรยิ้มอ่อน ๆ แล้วกระซิบข้างหู

“ตื่นแล้วเหรอครับ... ฝันดีไหมคะ เมื่อคืนหนูหลับสนิทเลย พี่ดีใจมาก”

พี่กรจูบแก้มแพรเบา ๆ แล้วพูดต่อ  

“วันนี้พี่ทำอาหารเช้าให้กินก่อน แล้วจะขับรถไปส่งที่ทำงานเหมือนเดิม โอเคนะ"