ความใจดีที่น่าโมโห
เธอพร้อมจะสละชีวิตของตัวเองเพื่อใครต่อใคร...
แต่ความใจดีของเธอเหมือนเป็หนามแหลมที่ทิ่มแทงใจผม...
“นายท่าน กลับมาแล้วเหรอครับ ขอโทษที่ไม่ได้ออกไปรอต้อนรับ” ลูเซียค้อมตัวต่ำคราวน์เงยหน้าจากกองเอกสาร เขามองท่าทีของลูกน้องคนสนิทท่าทีของพวกที่มันกล้าขัดคำสั่งของเขา
“เด็กนั่นไปไหน”เขาหมายถึงน้องต่างสายเืของตัวเอง
“นายน้อยยังไม่กลับครับ”
“ทำไม ฉันจำได้ว่ากฎของมหาวิทยาลัย นักศึกษาเลิกเรียนไม่เกินสองทุ่มแต่ตอนนี้มันเกินมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ทำไมยังกลับมาไม่ถึง” ลูเซียชะงักไปนิดเขาไม่คิดว่าเ้านายจะใส่ใจเื่นี้ด้วย แต่เขาลืมไปว่าไม่ว่าอะไรที่เกี่ยวกับฟีบีนายท่านจะสนใจทุกรายละเอียด เขาพลาดไปแล้วจริงๆ
“ฉันจำได้ว่าฉันเรียกนายมาที่นี่เพื่อให้ดูแลเด็กนั่นแล้วตอนนี้ไอ้คนที่ฉันให้นายดูมันไปโผล่หัวอยู่ที่ไหน”
“นายน้อยบอกว่า้าไปซื้อหนังสือก็เลยให้ผมไปรับตอนสามทุ่ม”
“แล้วนายก็อนุญาต? ทำไม เดี๋ยวนี้เชื่อฟังคำสั่งเด็กนั่นมากกว่าฉัน?ในสถานการณ์แบบนี้นายกล้าปล่อยไปยังไงหะ”
“ผมขอโทษครับ”
“นายไร้ความสามารถถึงขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่แค่คนๆเดียวก็ไม่มีปัญญาจัดการ?”
“ผมเห็นว่า......”
“นายมีสิทธิ์มาตัดสินใจเื่ของเด็กคนนั้นั้แ่เมื่อไหร่”
“...” ลูเซียพูดไม่ออก
“ฉันไม่อยู่พวกนายคงสนุกมาสินะ ก็ดี วันนี้ฉันจะจัดระเบียบใหม่”
“นายท่านครับ แต่นายน้อย”
“อย่าคิดทำเกินหน้าที่” แววตาของคราวน์เปลี่ยนไป มันดุดันแข็งกร้าวราวกับพญาราชสีห์เขาเข้าใกล้ของรักของห่วงของเ้านายมากเกินไป...
“ครับ”
“อย่าให้มีเหตุการณ์แบบนี้อีกเพราะต่อให้เป็นายฉันก็ลงมือได้อย่างไม่ลังเล”
ก็อกๆ
ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังตึงเครียดมากขึ้นเรื่อยๆเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“เข้ามา” เมื่อได้รับอนุญาตจากเ้าของห้องเอเดนจึงเปิดประตูเข้ามา
“เจอนายน้อยแล้ว ให้รับตัวกลับมาเลยไหมครับ”
“ไม่ต้องฉันจะไปรับเด็กนั่นถึงที่เอง” ความดุดันในแววตาของคราวน์ไม่ได้ลดน้อยลงเลย
“เป็ไง ไอติมร้านนี้อร่อยใช่ไหมล่ะ”โลเวลถามเขายกมือลูบท้องป่องๆของตัวเองทั้งคู่เดินออกมาจากร้านไอศครีมเล็กๆที่อยู่ไม่ไกลจากมหาลัย ในละแวกนี้มีร้านค้าตั้งเรียงรายมากมายจะเปิดขายเฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้น มีทั้งนักศึกษาและคนวัยทำงานมาเดินเต็มไปหมด สองข้างถนนถูกตกแต่งด้วยหลอดไฟหลากหลายสีสันมีเสียงเรียกลูกค้า เสียงจอแจของคนที่ผ่านไปมาทำให้ที่นี่คึกคักมากๆ
“เป็อะไร ไม่สนุกเหรอ” ร่างสูงถามฟีบี
“ก็ดี เรารีบไปซื้อหนังสือเถอะอีกเดี๋ยวคนที่บ้านก็จะมารับแล้ว”
“ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ยว่านายเป็ลูกคณหนู อะไรกันบอกว่าตัวเองเป็ทอม แต่ยังให้คนที่บ้านนมารับอยู่เลย”
“มีบางเื่ที่นายอาจจะยังไม่รู้นะ”
“หืม?”
“ผมเคยเรียนทักษะการต่อสู้ถ้าไม่อยากปากแตกก็อย่าทำให้ผมโกรธ” ได้ยินอย่างนั้น โลเวลยิ้มแกนๆให้
“แซวนิดเดียวเอง” เ้าตัวพึมพำเบาๆ
“กรี๊ด!!!! ช่วยด้วย” ในตอนนั้นเองมีเสียงร้องดังมาจากซอกตึกห่างออกไปไม่ไกลโลเวลหันมองก่อนจะออกวิ่งไปทันที
“นี่นาย จะไปไหน” ฟีบีะโถามไล่หลัง
“ไปทำหน้าที่สุภาพบุรุษไง”เขาะโตอบกลับมาก็วิ่งหายไปในความมืดทันที ร่างบางไม่มีเวลาคิดถึงนายคนนี้จะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานแต่ก็เป็เพื่อนที่ดีคนหนึ่ง เธอตัดสินใจวิ่งตามพ่อสุภาพบุษนั้นไป
ภาพที่เห็นคือเด็กผู้หญิงสวมชุดนักเรียนกำลังถูกชายชกรรจ์สี่คนลวนลามเด็กผู้หญิงคนนั้นร้องไห้อยู่บนพื้นสกปรกด้วยความหวาดกลัว เธอตัวสั่น น้ำตานองกระดุมเสื้อถูกกระชากจนหลุดกระเด็น กระโปรงถูกเลิกขึ้นจนถึงสะโพกมุมปากมีรอยแดงช้ำจากการถูกตบ
“หยุดทำร้ายผู้หญิงเดี๋ยวนี้นะเว้ย”โลเวลไปถึงก็ะโทันที
“ช่วย ฮึก ช่วยด้วย ได้โปรดช่วยด้วยค่ะ” เธอร้องออกมาเสียงผะแ่อย่างคนหวาดกลัวสุดขีดมองมาที่เด็กหนุ่มอย่างมีความหวัง
เขาเข้าไปกระชากชายคนหนึ่งแล้วผลักออกไปเขาพยายามดึงผู้หญิงออกมา แต่โดนชายผิวดำอีกคนซัดเข้าที่แก้มขวาอย่างจัง จนโลเวลทรุดไปกองที่พื้น
“อ้าก!!! เจ็บๆ เพิ่งรู้ว่าการโดนต่อยมันเจ็บขนาดนี้”เ้าตัวร้องครวญครางอยู่บนพื้นไม่ไกลจากหญิงเคราะห์ร้าย ก็ั้แ่ออกจากท้องพ่อท้องแม่มาเขาเคยมีเื่ชกต่อยกับใครที่ไหนละ เป็พวกชอบใช้สมองมากกว่าใช้กำลัง
“เหอะ แค่นี้ถึงกับร้องเลยเหรอไอ้หนู ถุย! กระจอกจริงๆว่ะ อยากเป็ฮีโร่มากใช่ไหม เดี๋ยวจัดให้”ชายชกรรจ์คนหนึ่งจับโลเวลขึ้นมา อีกสองคนก็ช่วยกันประเคนหมัดใส่เขาคนละหมัดเ้าตัวถึงกับสำลักเืออกมา
“ฟีบีหนีไป หนีไปเร็วไม่ต้องห่วงฉัน”เขาหันหน้าไปบอกเพื่อนแต่สิ่งที่เห็นคือเพื่อนรักของเขากำลังเอาก่อนอิฐเก่าๆที่อยู่แถวนั้นฟาดใส่หัวชายร่างั์คนแรกที่เขาผลักออกไป
พลั๊ก
ซี๊ด!!!
เขาเสียวแทน ใครจะไปคิดว่ายัยทอมร่างน้อยจะเืเย็นขนาดนี้ฟาดไปได้ยังไงวะ ถ้าเขาโดนแบบนั้น...... บรึย เขาไม่อยากจะคิด ต่อไปนี้เขาจะไม่ไปกวนโมโหฟีบีอีกแล้วโลเวลได้แต่คิดในใจ
พรึบ!
พลั๊ก!
ตุ๊บ!
ในขณะที่โลเวลากำลังอึ้ง ทึ่ง เสียว กับลีลาการบู๊ของเพื่อนฟีบีจัดการตอกต้นเท้าลงบนหัวของไอ้โหดที่ซ้อมเขาเมื่อกี้ส่วนอีกคนพอเห็นเพื่อนโดนแบบนั้นก็พยายามจะเข้าไปช่วย แต่ฟีบีหลบได้เพราะร่างกายที่ถูกฝึกมาั้แ่เล็ก เธอจึงเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล้วว่องไว
“ต่อยเป็จริงๆด้วย...” โลเวลพึมพำราวกับละเมอ ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในหนังแอ็คชั่นที่ตัวเองชอบดูมันแบบระห่ำมาก แต่มันคงดีกว่านี้ถ้าได้เป็เขาที่โชว์เท่แบบนั้น
“จะยืนดูอีกนานไหม ทำอะไรสักอย่างสิ” ทอมนักบู้ะโบอกเพื่อนสองมือก็ออกหมัดไปด้วย ผู้ชมอย่างโลเวลที่เหมือนเพิ่งได้สติออกแรงดันตัวเองไปด้านหลังทำให้หนึ่งในอันธพาลที่จับเขาไว้กระแทกเข้ากับกำแพงด้านหลังแต่นั้นไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาเป็อิสระ พ่อสุภาพบุรุษงัดวิชาเด็ดมาใช้เขายกส้นเท้าขวาขึ้นอย่างแรงและเร็ว มันกระแทกเข้ากับระหว่างขาของอีกฝ่ายอย่างจังในที่สุดเขาก็เป็อิสระ โลเวลหันมามามองคนที่ทรุดตัวกุมเดิฉันอยู่บนพื้นหันไปเหยียดยิ้มท่ห์ๆให้กับสาวน้อยที่เป็เหยื่อและ...
พลั๊ก!
“เฮือก! ! !”
เขายกเท้าขวาเสยปลายคางของอีกฝ่ายจนสลบกลางอากาศ
“อื้ม สวยงาม”เ้าตัวยิ้มภูมิใจกับฝีมือของตัวเอง
“โอ่ จริงสิ น้องไม่เป็ไรนะครับ”ทันทีที่นึกได้เขารีบวิ่งไปประคองสาวน้อยขึ้นากจากเพื่อน อีกฝ่ายโผเข้ากอดเขาแน่นร้องไห้ออกมาเสียงดังสุภาพบุรุษอย่างโลเวลก็ยอกมือขึ้นลูบหลังเบาๆ ปากก็คอยปลอบอีกฝ่ายบออกว่าไม่เป็ไร ปลอดภัยแล้ว ในขณะที่ฉากหมานแหวของฮีโร่กำลังดำเนินไปเหมือนในละคร หนึ่งในคนร้ายที่ยังไม่ตายสนิทค่อยๆหยิบมีดพกขึ้นมาหมายจะพุ่งแทงกลางหลังโลเวลผู้ที่กำลังจะเป็เหยื่อไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดเพราะกำลังสนใจเด็กสาวในอ้อมแขนผู้ช่วยพระเอกอย่างฟีบีที่เห็นแบบนั้น เธอรีบพุ่งเข้าไปพลักโลเวลและเด็กสาวออกทำให้เธอหลบไม่พ้น กลายเป็เธอที่โดนความคมของมีดเฉือนเข้าที่แขนขวา
ปัง!
กรี๊ด!!!!!
ทันใดนั้น เสียงะุปืนดังขึ้นพร้อมๆกับอันธพาลคนนั้นล้มลงบนพื้นเด็กสาวที่เป็หยื่อช็อคกับเหตุการณ์ณ์นั้น เธอกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียงโลเวลาเองก็ตกตะลึงเหมือนกัน ถึงจะเคยเห็นศพมาบ้างเพราะเรียนแพทย์แต่เขาไม่เคยเห็นคนถูกยิงมาก่อน
กึก!
กึก!
กึก!
กึก!
เสียงรองเท้าหนังชั้นดีที่บดกับพื้นคอนกรีตน่าแปลกที่เสียงนั้นไม่ได้ดังมากมายแต่มันกลับดังกระทบใจเธอบรรยากาศที่เปลี่ยนไปเมื่อใครอีกคนมาถึง บรรยากาศกดดันแบบนี้ ความรู้สึกแบบนี้เด็กสาวในชุดผู้ชายจำได้ดี เขามาแล้ว คราวน์ อยู่ที่นี่แล้ว! ! !
ร่างสูงของคราวน์เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ เขาเหลือบมองาแที่แขนขวาของเธอปืนที่อยู่ในมือของคราวน์ยกขึ้นเขี่ยแผลของฟีบีแล้วเบือนสายตาคมคู่นั้นไปหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มที่โดนคนของเขาปกป้องเขาเหยียดยิ้มน้อยๆ แต่นั้นก็ทำให้ฟีบีใจสั่นได้ไม่ยาก คนๆนี่ กำลังโกรธโกรธเพราะเขาเห็นฉากการต่อสู้เมื่อครู่ทั้งหมด ถ้าพูดให้ถูกคือเขามองมันมาั้แ่เริ่มสั่งห้ามคนไม่ให้เข้าไปช่วย เขาแค่อยากยืนมองมันให้ถึงที่สุด มองเด็กที่ไม่รู้สำนึกปีกกล้าขาแข็งกับเขา แค่เื่ที่เขายอมให้เรียนหมอก็มากพอแล้ว สงสัยเื่นี้ถ้าไม่ได้รับบทเรียนเลยก็คงไม่จำแบบนี้สิดี บทเรียนราคาแพงของเด็กน้อยของเขาถูกจัดดเตรียมไว้ที่บ้านพร้อมแล้วมันจะสอนให้เด็กดื้อจำขึ้นใจไปอีกนาน
#เป็กำลังใจให้ฟีบีกับเราด้วยน้าาาา
3K
