โลกเป็นของผม

              Earth

                ผมเดินเหม่อลอยหัวใจเต้นผิดปกติ แม้จะผ่านการรับน้องมานานแล้ว  จนถึงทุกคนแยกย้ายกลับบ้าน หัวใจของผมยังเต้นแรงไม่หยุด/////   ในสมองของผมก็คิดถึงแต่คำพูดของรุ่นพี่ที่ชื่อเลโอ   อาการของผมตอนนี้เหมือนเป็๞อาการของโรคร้ายแรงอยางหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เรียกว่า รัก    นี้เป็๞อาการของผมครั้งแรกที่เกิดขึ้นกับผู้ชายคนนี้  ผมไม่คิดเลยว่าอาการแบบนี้มันเกิดขึ้นเพียงพบกันไม่กี่ครั้งได้ยังไง

   ผมค่อยๆยกมือมาจับที่หน้าอกเบาๆ ให้รับรู้ถึงความรู้สึกตัวเอง  "ยิ้มทำไมเอิร์ธ" ไอ้ออมพูดขึ้นขณะวิ่งมากอดคอผม ทำให้ผมรีบทำตัวให้ปกติแต่ก็ทำให้ไอ้ออมสงสัย  "ป้าว ยิ้มเยิ้มอะไร รีบไปได้แล้ว เดี๋ยวแม่รอนาน"  ผมแก้ตัวไปพร้อมพูดปัดๆ แล้วจึงรีบเดินไปที่รถ นี่ผมยิ้มหรอ?

          นี่ผมกำลังตกหลุมรักชายคนนี้หรอเนี้ยย  ผู้ชายที่ทำให้โลกทั้งใบของผมเปลี่ยนไป ผมมีความสุขทุกครั้งที่คิดถีงใบหน้าของเขา มันทำให้ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน 

 แววตาของเขาอยากให้ผมรู้จักเขามากขึ้น และอยากใกล้ชิด

   "ไอ้เอิร์ธ ครูบอกว่าอีกหนึ่งอาทิตย์จะมีการสมัครเข้าชมรม มึงจะเข้าชมรมไหน" ไอ้ออมถามผมขณะนั่งอยู่ในรถกับแม่ พร้อมที่จะกลับบ้าน อยากจะพักผ่อนเต็มที เหนื่อยมาทั้งวันแล้วว

   "ไม่รู้ว่ะ"

   "ชมรมบาสไง พี่เลโอเขาอยู่ชมรมนั้น เผื่อมึงเข้าไปแล้วได้ใกล้ชิดกับพี่เขาไง คนอะไรทั้งหล่อ เป็๞ทั้งประธานชมรม เป็๞ทั้งลูกผอ. ถ้ามึงไม่ชอบกูจะชอบน่ะ"

         ผมทั้งช็อค ทั้งพูดอะไรไม่ออก ไอ้ออมมันรู้ได้ไงว่าเราชอบพี่เลโออยู่ นี่แม่ก็นั่งขับรถอยู่ด้วย ผมอยากเข้าไปตีปากไอ้ออมจริงๆๆ

ผมจึงค่อยแกล้งๆถามแบบเบาๆที่สุด เพื่อไม่ให้แม่ได้ยิน ถึงแม่จะได้ยินแล้วก็เถอะ

"ไอ้ออมมึงรู้ได้ไง!!!"

"ใครจะไม่รู้ ตอนรับน้องก็เขินขนาดนั้น ยิ้มส่ะกว้างงง มองจากดาวอังคารยังรู้เลย ว่าชอบ"

          ผมกุมขมับตัวเองอย่างเบื่อหน่าย ในใจอยากจะร้องออกมาดังๆ ไอ้ออมมันรู้ทำไมไม่กลับถึงบ้านแล้วคุยกันสองคน      นี้แม่ก็อยู่ด้วยถ้ารู้ว่าเราชอบผู้ชายเราจะอธิบายยังไงดี เอะ แม่ก็ไม่ได้พูดอะไรขึ้นมาตอนไอ้ออมมันฟ้องนิ้ มีแต่มองกระจกหลัง พร้อมกับยิ้มเบาๆ ถึงยังไงผมก็ไม่อยากจะมองหน้าแม่หรอก ผมก้มหน้าอยู่ในรถจนมาถึงบ้าน พอรถจอดผมก็รีบลงจากรถแล้ววิ่งขึ้นไปบนห้องทันทีเพราะไม่กล้าที่จะสบตากับแม่ จึงกลับไปทำใจอีกสักหน้อยย

          1 อาทิตย์ 

๻ั้๫แ๻่นั้นมา ผมทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม่ก็ไม่ได้ถามอะไรผม. เดี๋ยวแม่ลืมๆไปเองแหละ เ๹ื่๪๫นี้ก็ไม่ได้สำคัญสักเท่าไหร่               "สรุปมึงรู้ยังว่าจะเข้าชมรมอะไร" ไอ้ออมถามขึ้นเมื่อมาถึงที่โรงเรียนแล้ว ผมครุ่นคิดอยู่นานกว่าจะตัดสินใจได้ เพราะผมไม่ถนัดเกือบทุกอย่าง

             "น้องคิดดีแล้วหรอว่าจะเข้าชมรมบาส ตัวก็เล็ก แบกถังน้ำดื่มก็จะแบกไหวหรือป่าวก็ไม่รู้" พี่เขาพูดแซวไปหัวเราะสนุกกันไป ผมยืนงงผสมโกรธอยู่พักหนึ่งที่พี่เขาพูดให้กับคนสมัครเข้าชมรมแบบนี้ ผมหันไปมองไอ้ออมผมก็รุ้ว่ามันโกรธมากกๆ/// ก่อนที่มันจะโวยวายให้รุ่นพี่คนนั้น

"งั้นพี่ไปเรียกประธานชมรมมาคุยกับผมสิ่!!!"         ผมห้ามไอ้ออมแทบไม่ทัน เพราะผู้คนที่มาสมัครชมรมก็ต่างเริ่มมองมาที่เรากันยกใหญ่ 

ก่อนที่จะมีรุ่นพี่คนหนึ่งเดินเข้ามาตบไหล่พี่คนรับสมัครเบาๆ ก่อนที่น้ำเสียงอันหอมหวานจะเอยขึ้น "มีเ๱ื่๵๹อะไรบัส กูให้มึงรับสมัครแปบเดียว  ก็มีเ๱ื่๵๹"  พี่เขาหันไปคุยกับพี่บัส ก่อนประโยคสุดท้ายพี่เขาก็หันมาพูดใส่ผมกับไอ้ออม ผมสองคนไม่กล้าพูดอะไรขึ้นมาได้แต่ก้มหน้าก้มตา เพื่อให้เ๱ื่๵๹ทั้งหมดมันรีบๆจบลง

"มาสักทีมึงอ่ะ เนี้ย เด็กสองคนนี้จะมาสมัครชมรม แล้วแต่มึงแล้วกันว่าจะรับหรือไม่รับ"