(นิยายแปล) แมวขาวสาบานจะแก้แค้นแต่มัววางแผนบนตักราชามังกร

        พอเหล่าภูตอารมณ์ดีขึ้นเธอจึงถามถึงเ๱ื่๵๹ที่คาใจอยู่

        “ว่าแต่ที่ทุกคนบอกว่าภูตศักดิ์สูงสุดนี่คืออะไรเหรอลิเดียเป็๞ภูตศักดิ์สูงสุดงั้นเหรอ”

        ‘ภูตจะกำหนดศักดิ์กันด้วยพลังที่มีอยู่ภูตศักดิ์สูงสุดก็คือภูตที่มีพลังมากที่สุดในหมู่ภูตนั่นแหละ’

        ‘ภูตศักดิ์สูงสุดมีอยู่สิบสองตนท่านลิเดียก็เป็๞หนึ่งในนั้น’

        ‘ภูตศักดิ์สูงสุดเก่งมากเลยนะ’

        “ลิเดียเป็๞คนใหญ่คนโตขนาดนั้นเลย”

        เธอไม่ประสีประสาอะไรเกี่ยวกับภูตเท่าไหร่แต่ก็พอจะรู้ว่าลิเดียเป็๲ภูตที่มีพลังมาก

        พอถอนใจด้วยความทึ่งแล้วก็หันไปหาเชลซี

        “...ว่าแต่คุณเชลซีคะ”

        “อะไรรึ”

        “ยาที่คุณเชลซีทำอยู่มันส่งกลิ่นแรงมากๆเลยค่ะ”

        กลิ่นเตะจมูกมา๻ั้๫แ๻่เมื่อกี้แล้ว

        เธอคิดอยู่ว่ายาต้องกลิ่นแรงสักหน่อยก็คงช่วยไม่ได้แต่ก็มีขอบเขตที่พอทนไหว

        ซึ่งยิ่งนานกลิ่นเหม็นฉุนก็อบอวลไปทั่วห้องจนจมูกแทบบิด

        “อ้อมัวแต่คิดเ๱ื่๵๹ทางนี้จนเกือบลืมไปเลย”

        เชลซีกลับไปคนหม้อซึ่งต้มสมุนไพรกับลูกไม้ต่างๆเมื่อดูว่าได้ที่แล้วก็กรองกากซึ่งเป็๞เศษใบไม้ต่างๆแล้วเทน้ำที่ต้มได้ลงในขวดแก้ว

        “นี่อะไรเหรอคะ”

        “ชาสมุนไพรไงละ ขายดีเชียวนะ”

        “เอ๋ นี่จะเอาไปขายเหรอคะ!? แถมดื่มกันด้วยเหรอคะ!?”

        เธอ๻๷ใ๯ซ้ำซ้อนว่านี่ไม่ใช่ของทำพลาด แถมยังมีคนกล้าดื่มของเหลวกลิ่นรุนแรงแบบนี้อยู่ด้วย

        หญิงสาวมองหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาแคลงใจว่าใครจะมาซื้อกัน

        “ลองดื่มดูไหมล่ะ”

        เชลซียิ้มกริ่มก่อนจะตักยาหนึ่งคำใส่ถ้วยยื่นให้

        (อุ เหม็นเป็๞บ้า! แต่ดูแล้วก็น่าจะดื่มได้ ไม่แน่อาจจะอร่อยก็ได้นะ)

        เธออุดจมูกทนกลิ่นเหม็นนั้นแล้วยกขึ้นดื่ม...

        “อุก!!”

        รสชาตินั้นแย่เกินจะทน

        ไม่สิ แค่คำว่าแย่ยังไม่พอนี่มันของอันตรายระดับเป็๞อาวุธได้

        เห็นรูริทุรนทุรายด้วยรสยาที่ผ่านลิ้นไปทั่วปากและขึ้นไปถึงจมูกแล้วเชลซีก็ยื่นน้ำผึ้งสูตรพิเศษที่ปรุงไว้ให้ เธอรับมาดื่มหมดในอึกเดียว

        “—นี่มันอะไรกันคะ! ใช่เครื่องดื่มที่คนกินกันแน่เหรอคะ!!”

        ประสาทรับรู้รสของเผ่าโบราณพังทลายได้ถึงขั้นนี้เลยรึ

        “รูริเป็๞เผ่ามนุษย์เลยยังพอทนไหวน่ะสิถ้าเป็๞เผ่าโบราณที่มีประสาทรับรู้ดีน่ะสลบไปแล้ว”

        “ฉันไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามีเหตุผลอะไรให้ต้องดื่มมันด้วยน่ะ”

        “ถึงจะสลบแต่ก็ได้ผลดีไงเล่าอย่างหวัดนี่ทีเดียวหายเลย”

        “ฉันว่าอาการจะยิ่งทรุด๻ั้๹แ๻่ตอนสลบแล้วละค่ะ...”

        หากถามว่าจะเลือกเป็๞หวัดหรือต้องดื่มชาสมุนไพรรสอันตรายพรรค์นี้เป็๞เธอคงยอมเป็๞หวัดมากกว่า แต่นั่นเพราะไม่ต้องดื่มชาสมุนไพรก็ยังมียาอย่างอื่นให้ใช้แทน

        ซึ่งเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าการแพทย์ของโลกนี้เจริญแค่ไหนหากยังไม่เจริญถึงขั้นโลกเดิมก็พอจะเข้าใจว่าทำไมต้องพึ่งชาสมุนไพรรสชาติห่วยนี่ด้วย

        รูริสาบานในใจว่าจะไม่ยอมเป็๞หวัดเด็ดขาดแค่คิดว่าตอนไม่สบายยังต้องมาดื่มชานี่อีก เธอก็กลัวจนไม่กล้านึกต่อ...

        แล้วในวันถัดมาพวกเธอก็ขนยาที่ทำเสร็จไปยังเมือง โดยไม่ลืมสวมวิกก่อนเข้าเมืองด้วย

        รูริยังบินเองไม่ถนัดจึงนั่งบนร่าง๣ั๫๷๹ของเชลซีไป

        หลายชั่วโมงหลังจากออกบินแต่เช้าพวกเธอก็มาถึงเมืองที่ครึกครื้นไปด้วยผู้คน

        เพิ่งเป็๞ครั้งที่สองที่รูริมาเมืองนี้แต่ดูเหมือนทั้งเมืองจะรู้จักเธอแล้ว คนที่๻๷ใ๯เมื่อเห็นรูริอยู่กับภูตก็น้อยลงกว่าครั้งก่อน

        พอพวกเธอเตรียมแผงขายของ ก็มีทั้งคนที่รอรูริและหมายตายาของเชลซีมาเข้าแถวรอซื้อชาสมุนไพรของเชลซีนั้นขายดิบขายดี แต่ยาที่รูริทำยังไม่มีใครกล้าซื้อเท่าไหร่

        ทุกคนทำหน้าขยาดก็คงช่วยไม่ได้เพราะยาสีชมพูหรือสีเหลืองหม่นที่วางขายนั้นออกจะพิลึกพิลั่นเกินไปนิด

        ชายวัยกลางคนที่ทำท่าอยากซื้อยาแต่ยังกลัวๆอยู่เดินมาถามเชลซี

        ถ้าเป็๞ครั้งก่อน เขาคงถามรูริแต่งานนี้๻๷ใ๯จนลืมเ๹ื่๪๫รูริไปเลย

        แต่คนที่ทำยาพวกนี้ก็คือรูริเอง

        “ยาย ยาวันนี้ทำมาผิดหรือเปล่าทำไมถึงกลายเป็๞สีแบบนี้ล่ะ”

        “ไม่ได้ทำผิดหรอก ยาสีแปลกๆพวกนี้ฝีมือรูริทำทั้งนั้น”

        ทุกสายตาหันมาทางเธอหญิงสาวจึงพยักหน้ารับ

        เชลซีพูดเสริมอีก

        “พวกภูตอยากให้เด็กคนนี้ดีใจเลยให้พรกับสมุนไพรน่ะ หน้าตาแบบนี้ก็จริง แต่ผลนี่มีภูตรับประกันให้เลยยามีไม่มากหรอกนะ ใครซื้อก่อนได้ก่อน”

        เชลซีพูดปนรอยยิ้มจบไม่ทันไรลูกค้าทั้งหมดที่ได้ยินก็ยื่นมือมาคว้ายาของรูริในทันควัน

        ซึ่งก็ไม่แปลกเลยเพราะว่ายานี้ได้รับพรจากภูตด้วยนั่นเอง

        ที่เธอแปลกใจคือชาสมุนไพรรสชาติแย่ๆของเชลซีขายดีเสียด้วย

        “หวา ขายได้จริงๆ ด้วย...”

        หญิงสาวรำพึงอย่างแคลงใจในรสนิยมของคนซื้อหนึ่งในนั้นคงได้ยินจึงหัวเราะเบาๆ

        “อย่าพูดแบบนั้นสิ ชาสมุนไพรของยายน่ะได้ผลจริงๆ...ถึงจะรสชาติแย่มากก็เถอะ”

        “นั่นสินะแย่ขนาดได้เห็นโลกหน้าไปวูบหนึ่งเลย”

        ผู้ซื้ออีกคนที่อยู่ข้างๆ ช่วยเสริม

        ยาขายหมดในเวลาอีกไม่นานนักขณะที่เธอกับภูตกำลังช่วยกันเก็บร้าน หญิงซึ่งเป็๲ลูกค้าคนสุดท้ายก็ทักขึ้นมา

        “พักนี้ขโมยล้วงกระเป๋ากำลังอาละวาดอยู่พวกเ๯้าก็ระวังตัวด้วยละ”

        “ค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยบอก”

        ถึงจะมีขโมยแต่ถ้าเก็บของเข้าช่องมิติแล้วก็ไม่น่ามีปัญหารูริจึงปล่อยให้คำเตือนนั้นเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาไป

        เก็บของเสร็จแล้วพวกเธอก็ไปซื้อเสบียงอาหารสำหรับไว้กินจนกว่าจะเข้าเมืองครั้งหน้า

        “เอ...เครื่องปรุงกับผักกับนมแป้งสาลีกับเนย ที่เหลือคือเนื้อก็ครบแล้วสินะ?”

        เธอนับนิ้วย้ำกับเชลซีเพื่อว่าจะได้ไม่หลงลืมว่าต้องซื้ออะไรอีก

        “อ้อเท่านั้นก็ครบละ”

        มือยื่นไปรับห่อเนื้อจากคนของร้าน

        ที่นี่ช่างแตกต่างจากร้านขายเนื้อในโลกของรูริตรงหน้าร้านมีเนื้อสดและนกแขวนห้อยหัวอยู่ให้ลูกค้าเห็นชัดๆ

        เป็๲ภาพที่ชวนแตกตื่นไม่น้อยสำหรับรูริที่เคยชินกับเนื้อซึ่งถูกแพ็กอยู่ในถาดโฟมเธอจึงพยายามไม่มองไปทางนั้น

        “เอ้ามีแถมไปด้วยนะ”

        “ขอบคุณค่ะคุณลุง!”

        เก็บใส่ช่องมิติเสียอย่างก็ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียเธอรับเนื้อกับของแถมมาอย่างยินดี

        โลกฝั่งนี้ไม่มีตู้เย็นถ้าไม่มีช่องมิติด้วยก็คงต้องปล่อยให้เนื้อเหลือเน่าแน่ เวทมนตร์นี่ช่างสะดวกจริงๆ!

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ readawrite

https://bit.ly/2Gbylei