กระบี่ฟ้าสังหาร

" สหายข้า ข้าอยากรู้ยิ่งนัก เหตุใดเจ้าจึงสามารถสังหารเขตแดนผสานวิญญาณได้ " หนานชี่หลงเอ่ยถาม

" อืม " ชิงหยางพยักหน้าช้าๆ พลางเคี้ยวเนื้อพยัคฆ์ขาวเต็มปาก 

หลังจากกลืนเนื้อพยัคฆ์ขาวลงท้อง " เจ้ารู้เแล้วนะว่าข้าเป็นเช่นใด " ชิงหยางเอ่ย

" อืม ข้ารู้แล้ว " หนานชี่หลงพยักหน้า เขาเองก็ยังคงสงสัยเรื่องที่ชิงหยางฝึกยุทธได้

เรื่องที่ชิงหยางถูกทำร้าย แลกลับมาฝึกยุทธได้นั้น เด็กหนุ่มคิดว่าเรื่องนี้คงจะแพร่ไปทั่วสำนักแล้ว จึงมิต้องปกปิด

" มีผู้อาวุโสท่านหนึ่งผ่านมาพบเจอข้าที่บ้าน ที่เวลานั้นข้ากำลังนอนรอความตาย " ชิงหยางเอ่ย

" ผู้อาวุโสท่านสงสารข้าเป็นอย่างยิ่ง ท่านจึงลงมือเพื่อช่วยเหลือข้า " ชิงหยางเอ่ย

" หลังจากที่ผู้อาวุโสลึกลับช่วยข้าจากความตาย ผู้อาวุโสท่านนั้นยังช่วยข้าสร้างตันเถียน " ชิงหยางเอ่ยออกมา

เด็กหนุ่มมิได้กลัวที่จะต้องโกหก เพราะหากผู้ใดล่วงรู้ความความจริงถึงการมีอยู่ของเคล็ดวิชาชิงสวรรค์แล้วล่ะก็

ตัวเขาคงต้องตายอย่างมิต้องสงสัย เด็กหนุ่มจึงสร้างเรื่องไว้ตอบคำถามผู้คน 

" เมื่อสร้างตันเถียนแล้วเสร็จปรากฎว่า ข้ามีระดับขั้นฝึกที่ระดับสี่ " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" มันมาจากที่ใด " หนานชี่หลงเอ่ยถามอย่างงุนงง เขามิเคยพบว่าจะมีผู้ใดที่สร้างตันเถียนได้แล้วมีระดับฐานพลังที่ขั้นสี่

" ข้าเคยดื่มกินโลหิตของพยัคฆ์ขาว แลเก็บมันไว้ที่กล้ามเนื้อ เมื่อผู้อาวุโสช่วยข้าสร้างตันเถียน " ชิงหยางเอ่ย

" ท่านผู้อาวุโสจึงเปลี่ยนแปลงโลหิตของพยัคห์ขาวให้เป็นปราณพลัง แลเติมลงในตันเถียนของข้า " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" อืม " หนานชี่หลงพยักหน้าช้าๆ 

ชิงหยางลอบมองหนานชี่หลงว่าจะสงสัยในเรื่องนี้รึไม่ ปรากฎว่าหนานชี่หลงพยักหน้าอย่างเข้าใจ

" ในตำราบอกไว้ว่า ผู้สามารถเปลี่ยนโลหิตของสัตว์อสูรให้เป็นพลังปราณได้นั้น ล้วนแล้วแต่เป็นยอดยุทธในตำนาน " หนานชี่หลงเอ่ยออกมา

" ยอดยุทธในตำนาน " ชิงหยางพึมพำ เด็กหนุ่มครุ่นคิดถึงจี้หรูชิ่งในทันใด เพราะนางนั้นแข็งแกร่งกว่าเจ้าสำนักมากนัก 

" นั่นแสดงว่าต้องเหนือกว่าเหล่าผู้อาวุโสเป็นอย่างมาก " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" ข้าว่าเหล่าผู้อาวุโสของสำนักนั้น ยังมิได้เฉียดใกล้ระดับตำนานเลยด้วยซ้ำ " หนานชี่หลงเอ่ย

" ระดับตำนานเรียกขานว่าเช่นใด " ชิงหยางเอ่ยถาม

เขาใคร่รู้เป็นอย่างมากเพราะเขาคิดว่า หนทางของเขานั้นต้องเดินทางแสนไกล การที่มีข้อมูลล่วงหน้าถือเป็นเรื่องที่ดี 

" หลังจากเขตแดนสัมผัสฟ้าดินแล้ว ก็เป็นเบิกปฐพี เบิกนภา เบิกสวรรค์ " หนานชี่หลงเอ่ย

" เบิกปฐพี เบิกนภา เบิกสวรรค์ " ชิงหยางพึมพำ 

" ที่เมืองหลวงของแคว้นหู่นี้ มียอดยุทธระดับเบิกปฐพีอยู่มากมายยิ่งนัก รองลงมาก็เบิกนภา " หนานชี่หลงเอ่ย

" ส่วนที่ตัวตนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเห็นจะเป็นเบิกสวรรค์ ตัวตนระดับนี้นั้นมิเคยปรากฎบนแผ่นดินแคว้นหู่ แลนี่คือระดับตำนาน" หนานชี่หลงเอ่ยออกมา

" เบิกสวรรค์คือระดับตำนานเช่นนั้นรึ " ชิงหยางเอ่ยออกมา 

" ทั้งยังมิเคยปรากฎบนแผ่นดินแคว้นหู่ " ชิงหยางพึมพำ พลันหัวคิ้วของเขาพุ่งเข้าชนกัน

" เจ้าบอกว่าแคว้นหู่ แคว้นหู่คือสิ่งใด แลเจ้าเคยเห็นรึไม่ " ชิงหยางเอ่ยถาม

หนานชี่หลงได้แต่หัวเราะ เพราะเวลานี้ใบหน้าของสหายนั้นคล้ายกับเด็กน้อยที่เพิ่งพบพานของที่มิรู้จัก 

" ในแผ่นดินนี้ มีแคว้นหู่ที่ใหญ่ที่สุด แลที่เหลือเป็นหัวเมืองระดับกลาง แลหัวเมืองระดับเล็ก ที่เราอยู่นี่คือหัวเมืองระดับเล็ก " หนานชี่หลงเอ่ยออกมา

" อืม " ชิงหยางพยักหน้าอย่างช้าๆ เขาเข้าใจเรื่องราวมากขึ้น

" ขอบใจสหาย เรื่องนี้สำคัญมาก หากวันหนึ่งข้าต้องออกเดินทางไกล มันจะเป็นประโยชน์สำหรับข้ายิ่งนัก " ชิงหยางเอ่ย

" ใช่ ข้าก็คิดว่ารู้ไว้ดีกว่า " หนานชี่หลงเอ่ยออกมา

" เจ้ายังมิบอกข้าเลยว่าเจ้าสังหารเขตแดนผสานวิญญาณได้เช่นใด " หนานชี่หลงเอ่ยถาม

ชิงหยางบอกเล่าเรื่องราวที่ทั้งจริงทั้งเท็จให้กับสหายใหม่ สหายใหม่ก็เพียงพยักหน้า 

" มิรู้ว่าข้าจะฝึกเช่นเจ้าได้รึไม่ " หนานชี่หลงเอ่ยออกมา

" ทั้งโอสถผลัดเอ็นเปลี่ยนกระดูกอีก มิรู้ว่าข้าจะทนต่อฤทธิ์ของมันได้รึไม่ " หนานชี่หลงพึมพำ

" มีแต่ต้องลองดูเท่านั้น " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" เอาล่ะนี่ก็มืดแล้วพักผ่อนดีกว่า " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" อืม " หนานชี่หลงพยักหน้า แลเดินไปยังผนังถ้ำพลางนั่งพิงผนังถ้ำแลผล็อยหลับไป 

รุ่งเช้าอีกวัน 

" อืม " ชิงหยางบิดขี้เกียจอยู่บนพื้น 

" เจ้าตื่นแล้วรึ " หนานชี่หลงเอ่ยออกมา 

" อืม " ชิงหยางพยักหน้า พลางหยัดกายลุกนั่ง

" แผลที่ใช้ยาสมานแผลของข้าเป็นเช่นใด " ชิงหยางเอ่ยถาม เมื่อเห็นผ้าพันแผลกองที่พื้น 

" ยอดเยี่ยม ยาสมานแผลของเจ้ายอดเยี่ยมยิ่งนัก เพียงคืนเดียวแผลหายสนิท ทั้งยังมิมีรอบแผลเป็น " หนานชี่หลงเอ่ยออกมา

สองตาของหนานชี่หลงมองยังชิงหยางอย่างเว้าวอน 

ชิงหยาได้แต่ส่ายหน้าพลางโยตลับยาสมานแผลตลับใหม่ให้ 

" นี่มันมิมากไปรึ " หนานชี่หลงเอ่ยออกมา เมื่อพบว่าตลับยาสมานแผลนั้นเป็นของใหม่ยังมิทันถูกใช้

" เอาไปเถิด ข้ายังมีอยู่ " ชิงหยางเอ่ยออกมา

จมูกของชิงหยางสูดดมกลิ่นที่ลอยมาตามลม " ได้เวลาต้องไปแล้ว " ชิงหยางเอ่ยออกมา 

หนานชี่หลงงงงวยกับสหายเป็นยิ่งนัก จู่จู่ก็เปลี่ยนแปลงไปเป็นเคร่งขรึม 

ชิงหยางเก็บข้าวของแลทำลายหลักฐานทุกอย่างที่มี แลกลิ้งหินก้อนใหญ่ออกจากปากถ้ำ 

" สหายข้า ไว้ค่อยพบกัน " ชิงหยางเอ่ยออกมา พลางโยนเนื้อของพยัคฆ์ขาวออกไป

หนานชี่หลงรับเอาเนื้อของพยัคฆ์ขาว พลางพยักหน้า " ขอให้รอดปลอดภัย " หนานชี่หลงพึมพำ

เขามองยังเด็กหนุ่มที่ทะยานร่างไปมาด้วยความเร็ว จนหายลับไปจากสายตา

" ชิงหยาง " หนานชี่หลงพึมพำ พลางยกยิ้มออกมา

" ไอ้พวกแซ่เถียนนั่นถึงกับใช้คนของตระกูลเข้ามาร่วม " ชิงหยางพึมพำ

เด็กหนุ่มนั่งอยู่บนต้นไม้ใหญ่มองยังกลุ่มของตระกูลเถียน ที่มาพร้อมกับศิษย์ของสำนักที่เคยไล่ล่าตน 

" ไอ้หน้าแก่นั่น น่าจะอยู่ที่เขตแดนผสานวิญญาณระดับห้า " ชิงหยางพึมพำ 

" ฮื่อห์ " เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างแรง พลางส่ายหน้าช้าๆ

" มิรู้จะสู้เช่นใด " ชิงหยางพึมพำ

เขาครุ่นคิดที่ผ่านมาเขาสังหารสัตรูล้วนแล้วแต่ต่ำกว่าระดับที่ห้า แลระดับสี่ถือเป็นสูงสุดที่สังหาร ทั้งยังใช้ปราณพลังหมดสิ้น

" มีเพียงกลับสำนัก " ชิงหยางพึมพำ พลางพยักหน้าช้าๆ พลางมองยังหัวของหมาป่าเกราะเหล็กในแหวนมิติ

" มีหัวของหมาป่าเกราะเหล็กอยู่ห้าหัว ตัวเราผู้เดียวน่าที่จะทำภาระกิจสำเร็จ " ชิงหยางพึมพำ

เด็กหนุ่มนั่งครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ หลังจากตัดสินใจได้ " ไป " เด็กหนุ่มจึงโจนทะยานร่างจากไปอย่างเงียบๆ 

" หือ " ไอ้หน้าแก่ที่ชิงหยางเรียกพลันผินกายกลับมองยังแผ่นหลังที่วูบไหว

" นั่นมันไอ้สาระเลวชิงหยางใช่รึไม่ " ไอ้หน้าแก่เอ่ยออกมา พลางชี้นิ้วไปยังแผ่นหลังที่วูบไหว

" ใช่ " ศิษย์สำนักเอ่ยออกมา 

" จะรออะไรอยู่เล่า " ไอ้หน้าแก่ร้องออกมา พลางทะยานร่างพุ่งไปอย่างรวดเร็ว

" หือ " สัมผัสพยัคฆ์ขาวของเด็กหนุ่มเปิดออก เมื่อรับรู้ได้ถึงภัยคุกคามที่เข้ามา

" เร็ว " ชิงหยางระเบิดพลังทะยานร่างอออกสุดชีวิต 

สองเท้าของชิงหยางก้าวสับอย่างว่องไว แต่ก็ยังมิเพียงพอเพราะผู้ที่ไล่ตามมานั้นขั้นฝึกอยู่เหนือกว่า 

แม้นว่าจะใช้ล่องทะยานอย่างสุดกำลังแล้ว ก็ยังมิอาจหนีจากเหล่าผู้ล่าได้ 

" ตกเป็นผู้ถูกล่าอีกครา " ชิงหยางพึมพำ เด็กหนุ่มครุ่นคิดหากรอดวิกฤตนี้ไปได้ จะให้ผู้ชราเหลาหาท่าร่างระดับสูงมาให้ฝึกฝน

" เปรี้ยง " ผู้ล่าฟาดฟันกระบี่ออกสุดแรง คมกระบี่พุ่งทะยานตัดผ่าอากาศตรงดิ่งเข้ากลางแผ่นหลัง

เด็กหนุ่มเร่งวิ่งทะยานออกด้านซ้ายอย่างรวดเร็ว " ฟิ้ว " คมกระบี่พุ่งทะยานเฉียดร่างไปชนิดเส้นยาแดงผ่าแปด

" ฟู่ว " ชิงหยางเป่าปากออกมาอย่างแรง แลเร่งใช้ออกด้วยล่องทะยานอย่างเร็วรี่

" ไอ้สาระเลวหยุดเดี๋ยวนี้ " ไอ้หน้าแก่ร้องออกสุดเสียง 

" หุยดให้โง่ " เด็กหนุ่มร้องตอบกลับ พลางวิ่งออกสุดชีวิต

" นั่นมัน " ชิงหยางพึมพำ ข้างหน้าที่เห็นนั้นเป็นหลุมพลางกับดักสัตว์อสูร เด็กหนุ่มพยักหน้าช้าๆ

เด็กหนุ่มจดจำได้ เพราะเขาเองก็เกือบตกลงไปในกับดักนั้น 

เด็กหนุ่มทำทีวิ่งให้ช้าลงเสมือนเหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่ยังคงวิ่งไปยังกับดัก 

" สิ้นฤทธิ์แล้วรึ " ไอ้หน้าแก่ร้องออกมา พลางเร่งทะยานร่างเข้าหาอย่างเร็วรี่ 

" หากไอ้หน้าแก่นี่ตกลงไป ที่เหลือก็เสร็จข้า " ชิงหยางพึมพำ

เด็กหนุ่มเหลียวมองยังด้านหลัง เหล่าศิษย์แลไอ้หน้าแก่ยังคงวิ่งหน้าตั้งอย่างมิรู้เหน็ดเหนื่อย 

" จวนแล้ว " ชิงหยางพึมพำ พลางใช้เคล็ดวิชาชิงสวรรค์หมุนวน ส่งปราณพลังไปที่ขาทั้งสองข้าง

" จับได้แล้ว " ไอ้หน้าแก่ร้องออกมา พลางวาดมือออกหมายคว้าจับยังต้นคอของเด็กหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า

" ฟิ้ว " พลันเด็กหนุ่มระเบิดพลังสุดแรง สองขาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยปราณพลังวิ่งออกอย่างเร็ว แลแผ่วเบาเหนือใบไม้ที่ปกคลุมกับดักราวกับว่าเด็กหนุ่มกำลังวิ่งอยู่บนผิวน้ำก็มิปาน