เสียงล้อรถเข็นที่บิดเบี้ยวบดไปกับพื้นถนนดังครืด... ครืด... ท่ามกลางความเงียบสงัดของซอยลึกจะเด็ดในร่างของกล้าหยุดยืนอยู่ที่หน้าบ้านไม้กึ่งปูนหลังเล็กสภาพทรุดโทรมเขาแหงนหน้ามองหลังคาสังกะสีที่มีรอยรั่วซึมความรู้สึกเศร้าสร้อยและอบอุ่นใจแล่นวูบเข้ามาปะทะดวงจิตของยอดนักรบ
นี่คือ 'บ้าน' ของเด็กหนุ่มผู้นี้บ้านที่เขาใช้แลกด้วยชีวิตเพื่อปกป้อง
ภายในบ้านแสงไฟสีส้มสลัวส่องให้เห็นร่างของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง เธอนั่งอยู่บนแคร่ไม้เก่า ๆมือคู่หนึ่งที่หยาบกร้านจากการตรากตรำทำงานกำลังพับถุงกระดาษอย่างเหม่อลอยใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวลจนคิ้วขมวดมุ่นเป็ปม
"กล้า!ลูกกลับมาแล้วเหรอ!" แม่รีบลุกขึ้นทันทีที่เห็นเงาร่างคนเดินเข้ามาในเขตรั้วแต่แล้วเธอก็ต้องหวีดร้องออกมาด้วยความใเมื่อเห็นสภาพลูกชาย "โถ่ลูก!ไปโดนอะไรมา? เืเต็มตัวไปหมด... พวกไอ้สิงห์ใชไหม?แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปยุ่งกับมัน!"
แม่พุ่งเข้ามาประคองลูกชายด้วยมือที่สั่นเทาน้ำตาของเธอไหลอาบแก้มด้วยความสงสารจับใจ ทว่า...เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นสบตากับลูกชาย เธอก็ต้องชะงักไปชั่วครู่
ดวงตาของกล้าที่เคยหลบต่ำและเต็มไปด้วยความขลาดกลัวบัดนี้กลับนิ่งสงบและเปล่งประกายคมกล้าดุจเพชรที่ถูกเจียระไนรัศมีบางอย่างที่แผ่ออกมาทำให้แม่รู้สึกว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอไม่ใช่เด็กน้อยคนเดิมที่ต้องคอยปกป้องอีกต่อไป
"ท่านแม่...วางใจเถิด" จะเด็ดเอ่ยขึ้นน้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำและหนักแน่นราวกับขุนเขา "าแเหล่านี้มิได้หนักหนาเท่าความเจ็บช้ำที่ท่านต้องเผชิญมาตลอดหลายปีต่อจากนี้ไป ข้า... ลูกขอสัญญาจะไม่มีใครกล้าก้าวข้ามธรณีประตูบ้านเรามารังแกท่านได้อีก"
แม่มองลูกชายด้วยความฉงน"กล้า... ลูกพูดอะไรน่ะ? สำนวนภาษาของลูก..."
จะเด็ดคลี่ยิ้มบาง ๆอย่างอ่อนโยน เขาประคองมือของแม่ขึ้นมาวางบนไหล่ของเขา "ลูกเพียงแค่ตื่นจากการหลับใหลเท่านั้นท่านแม่ พักผ่อนเถิดพรุ่งนี้ลูกจะจัดการธุระเื่หนี้สินของท่านให้สิ้นซาก"
หลังจากที่ส่งแม่เข้านอนด้วยความงุนงงจะเด็ดนั่งลงบนพื้นไม้กระดานเพียงลำพัง เขาหยิบ 'แผ่นแก้วเรืองแสง'หรือสมาร์ทโฟนของสิงห์ที่เขาเก็บมาได้ขึ้นมาพิเคราะห์อีกครั้ง
ด้วยสติปัญญาอันล้ำเลิศของยอดคนเขาเริ่มสังเกตเห็นแบบแผนการทำงานของมันเขาใช้นิ้วแตะและปัดหน้าจอไปมาจนหน้าต่างแอปพลิเคชันต่าง ๆ เปิดขึ้น ภาพถ่ายวิดีโอข้อมูลการแชท และยอดเงินในบัญชีธนาคารปรากฏแก่สายตา
"นี่คือตำราพิชัยาของยุคนี้สินะ..." จะเด็ดพึมพำกับตัวเอง แววตาของเขาเป็ประกายเมื่อเห็นข้อมูล 'เครือข่าย' ของมาเฟียที่สิงห์สังกัดอยู่ข้อมูลในมือถือเครื่องนี้บอกหมดว่าใครเป็ใคร ใครติดหนี้ใครและเงินผิดกฎหมายไหลไปที่ไหนบ้าง
เขาใช้ความทรงจำที่ยังหลงเหลือของกล้าผสมผสานกับสัญชาตญาณจอมทัพเริ่มพิมพ์ข้อความบางอย่างลงไปในแอปพลิเคชันสนทนา เพื่อส่งสัญญาณไปถึง 'บอสใหญ่' ของพวกนักเลง
"ศัตรูที่มองไม่เห็นตัวคือศัตรูที่น่ากลัวที่สุด... แต่ถ้าข้าเห็นพวกมันทั้งหมดผ่านแผ่นแก้วนี้ชัยชนะก็อยู่แค่เอื้อม"
ในคืนนั้นจอมทัพผู้ชนะสิบทิศในร่างเด็กหนุ่มยากจน ไม่ได้หลับใหลเขาใช้เวลาทั้งคืนเรียนรู้โลกใหม่ผ่านอินเทอร์เน็ตวางแผนหมากรบที่แยบยลเพื่อทวงคืนความยุติธรรม และเริ่มต้นสร้างอาณาจักรเล็ก ๆของเขาขึ้นมา... เริ่มจากซอยลึกแห่งนี้