เช้าแล้ว
เมฆยังไม่อยากจากหญิงสาวตรงหน้าไปไหน
"พี่เมฆขา พาใบเตยกลับบ้านเถอะค่ะ"หญิงสาวสวมกอดชายหนุ่ม
แล้วหญิงสาวก็เดินไปอาบน้ำ
"พี่ยังไม่อยากจากไปเลย" ใจเมฆตอนนี้ไม่มีกระจิตกระใจจะกลับบ้านเลย
แต่ก็ต้องไป ชายหนุ่มลุกขึ้น
เขาก้มมองหาโทรศัพย์ของเขาขึ้นมาดู
"อุ้มโทรมานี่ " เขานึกไม่ออกว่าเขากดรับสายคุยกับอุ้มตอนไหน
"แต่ก็ช่างเถอะ แค่กลับเช้า ไปง้อแป๊บเดียวก็ดีเอง"
เขาเหมือนรู้ใจเมีย
เขาลุกจากเตียงเดินเข้าไปอาบน้ำกับหญิงสาว
มันเป็ความรู้สึกที่แปลกใหม่ ที่อุ้มไม่เคยมีให้เขามานานมากแล้ว
เขากอดหญิงสาวขณะอาบน้ำ
"อุ้ย ใหมดเลย" ใบเตยหันมามองหน้าเมฆ
"พี่ไปส่งใบเตยนะ ใบเตยพักที่ไหนจ๊ะ"
"ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ค่ะ"
"พี่ไปส่งถึงห้องเลยมั่ย"
"ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ค่ะพี่"
.........
อุ้ม ปลุกโอปอ กับวนิช
ตื่นๆๆได้แล้ว ฉันจะกลับบ้านแล้วนะ
โอปอรีบลุก "เฮ้ย มึงจะกลับไปทำไมวะ ผัวเป็ขนาดนี้ แล้วมึงยังจะกลับไปหา์วิมานอะไร อีก"
วนิชรีบตื่น "มึงอยู่กับกูก่อนอย่าเพิ่งไป"
"แต่ว่า" อุ้มกำลังจะพูดแต่ความรู้สึกมันจุกที่คอ พูดไม่ออก
"ไม่มีต่งไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น" วนิชรีบเตือนเพื่อน
ตืดๆ ตืดๆ
อุ้มก้มมองโทรศัพย์ ใจก็อยากรับแต่อีกใจก็ไม่
"ผัวมึงโทรมารึ" วนิชถาม
"อื่ม " อุ้มตอบสั้นๆ
"ไม่ต้องรับมัน" วนิชเตือน
"เป็กูจะรับ แล้วก็ด่ามันกลับไปให้มันรู้ตัว" โอปอพูด
"กูบอกไม่ต้องรับก็ไม่ต้องรับสิ" วนิชพูด "ถ้ามึงรับนะ มึงยังไม่ทันด่าด้วยซ้ำ มึงก็ให้มันพูดก่อนละ"
"คำพูดของมันก็แค่ 1.คำโกหก 2.คำแก้ตัว มึงเชื่อดิ
ตอนนี้มึงไม่ต้องรับ มึงทำใจได้มึงค่อยกลับไปฟังจากปากมันเอง แต่ตอนนี้ไม่ใช่ ให้มันไปคิดเองสัก3-4วัน "
ตืด ตืด เสียง โทรศัพย์ ของอุ้ม ดังอีกครั้ง
"ไม่ต้องรับ " วนิชเสียงแข็ง
"อย่าง้อผู้ชายที่ไม่ซื่อสัตย์ ไม่จริงใจ" วนิชเตือนเพื่อน " มีก็เหมือนไม่มี สู้ไม่มีไปเลยดีกว่า"
699
