ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

หมู่บ้านไห่ฟางเมืองฮงส์ ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ นั่งคุกเข่าอยู่หน้าป้าย บรรพชน... เบื้องหลังของเขา มีเตียงไม้เก่าๆ ร่างของลูกชายคนเดียวของเขานอนอยู่บนนั้น ภรรยาของเขากำลังเช็ดตัวให้เด็กชาย ด้วยความเป็นห่วง“เขาตัวร้อนจี๋เลย”นางซานยี่ พูดขึ้นด้วยความเป็นห่วงผ้าชุบน้ำอันแล้วอันเล่าถูกนางผลัดเปลี่ยน เพื่อเช็ดตัวลูกชาย ฝีท้าวของหญิงวัยกลางคนย่ำไปบนฟางที่ปูอยู่ตามพื้น เสียงดังสวบสาบ บ้านหลังนี้ไม่มีใครอยู่มาหลายสิบปีแล้ว ตั้งแต่ผู้เป็นบิดาได้เสียชีวิตไป ซานหู่ก็ไม่เคยกลับมาเหยียบที่นี่อีกเลยครั้งนี้เขาจำเป็นที่จะต้องกลับมา เพราะถูกยึดทรัพย์สิ้นเนื้อประดาตัว ซ้ำยังถูกเนรเทศออกจากเมืองหลวงด้วยความผิดที่ตนไม่ได้ก่อ ที่นี่จึงเป็นที่พึ่งเดียวที่เขาเหลืออยู่ บ้านเก่าๆโทรมๆ 1 หลัง กับที่ดิน 50 มู่ ของบิดาที่ตายไปแล้ว นี่คือทรัพย์สิน ชิ้นสุดท้ายของครอบครัว สกุลซาน ปึก!ปึก!ปึก! เสียงหัวโขกกระทบพื้น หนักๆดังขึ้น 3 ครั้ง“บิดา บุตรชายที่ไม่เอาไหนของท่านกลับมาแล้วขอรับ ข้าขอโทษ ที่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง”เสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดของบุตรผู้ชาย ดังขึ้นต่อหน้าป้ายวิญญาณของบรรพชนน้ำตาของลูกผู้ชายหลั่งไหลออกมาเป็นครั้งแรก ตั้งแต่เขาจำความได้ ที่นี่เป็นสถานที่เต็มไปด้วยความทรงจำในวัยเด็ก และเป็นสถานที่ที่เขาจากไป กว่า 30 ปี การกลับมาครั้งนี้ ไม่ได้นำความภาคภูมิใจกลับมาอย่างที่บิดาผู้ล่วงลับคาดหวังเอาไว้ ความสำนึกเสียใจ จึงพร่ำพลูออกมา จากข้างในอก“ท่านพี่ ท่านไม่ต้องเสียใจ อย่างน้อยท่านก็ยังมีข้าและลูกอยู่ เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันที่นี่”เสียงอันอบอุ่นจากภรรยาดังขึ้นขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้ชายร่างใหญ่ที่นั่งคุกเข่าอยู่ได้สติ เขาสลัดความเศร้าเสียใจออกไปในทันทีอย่างไรเสียเขาก็เป็นพ่อคน เขาเป็นหัวหน้าครอบครัว และมีหน้าที่ ที่จะต้องดูแลครอบครัวที่เหลือของเขาให้ดี“ยี่เอ๋อ ลูกของเราเป็นยังไงบ้าง” เขาถามออกมาด้วยความเป็นห่วง ซานหลง ลูกชายเพียงคนเดียวของเขา นอนหลับเป็นเจ้าชายนิทรามาร่วมเดือนแล้ว และยังไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาเมื่อได้ยินคำถามของสามีหัวใจของนางก็หนักอึ่ง น้ำตาที่อดกลั้นเอาไว้ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว มือน้อยของซานยี่ปาดน้ำตาออกจากแก้มทั้งสองข้าง ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มออกมา ตอบคำถามผู้เป็นสามี“หลงเอ๋อ จะต้องหายท่านพี่ ท่านไม่ต้องห่วง ลูกจะต้องฟื้นขึ้นมา”น้ำเสียงหนักแน่น ที่เต็มไปด้วยความหวังอันแรงกล้า ดังสะท้อนเข้ารูหูของซานหู่ มันเจ็บแปลบขึ้นที่ทรวงอก เป็นเขาเองที่ผิด ผิดที่ไม่สามารถปกป้องคนที่เขารักได้ ไม่สามารถแม้แต่จะทวงความยุติธรรมให้กับลูกชายคนเดียวของตนได้ ความผิดนี้ฝังลึกอยู่ในหัวใจของผู้เป็นพ่อ สายตาของเขาเศร้าหมองลงทันตา“ท่านพี่อย่าคิดมากไปเลย ท่านเป็นคนซื่อตรง ข้าและลูกก็ภูมิใจในตัวท่านมาก” เมื่อเห็นใบหน้าของสามี ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด นางจึงเอ่ยปลอบโยนเขาขึ้นมาแผ่วเบา“อย่างไรเสียข้าก็เป็นพ่อ ที่ไม่ได้เรื่อง!”ซานหู่ตัดพ้อตนเอง“ท่านอย่าพูดเช่นนี้เลย ข้ายังอยู่ ลูกยังอยู่ ท่านก็ยังอยู่ ทุกอย่างมันจะต้องดีขึ้น”น้ำเสียงแน่วแน่ของภรรยา ทำให้ซานหู่กลับมาฮึดสู้ได้อีกครั้งน้ำข้าวต้มในกระบอกไม้ไผ่ ถูกเทลงในชามกระเบื้องเก่าๆ มือเล็กๆของมารดา ค่อยๆบรรจงตักน้ำข้าวต้มจากถ้วยกระเบื้อง ป้อนให้ลูกชายที่นอนเป็นผักอยู่บนเตียง“ยี่เอ๋อ ข้าจะออกไปล่าสัตว์ ที่นี่ฝากเจ้าดูแลด้วยนะ”ซานหูเอ่ยขึ้น“ท่านพี่ไม่ต้องเป็นห่วง”ซานยี่ตอบออกมา ในขณะที่มือยังป้อนน้ำข้าวต้มให้กับลูกชาย ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าออกไปจากบ้าน บนไหล่สะพายธนูที่ได้มาตั้งแต่ครั้งที่ตน เป็นทหารกล้าของเมืองหลวงก่อนที่จะมาเป็นขุนนางเขาเป็นทหารมาก่อน ทักษะการรบ หรือความแข็งแกร่งของร่าง ยังคงเพียบพร้อมเสมอด้วยตอนนี้ ครอบครัวของเขาไม่เหลืออะไรเลย มีเพียงข้าวสารไม่กี่กิโลกรัม ซื้อมาด้วยเงินจากการขายปิ่นปักผมของฮูหยิน เงินส่วนใหญ่ถูกใช้ไปกับการเดินทางไกล มายังสถานที่แห่งนี้เพราะการเดินทางกินเวลา กว่า 30 วัน ตอนนี้เงินที่มีจึงเหลือไม่มากแล้ว ทางรอดทางเดียวที่คิดออก ก็คือการใช้ทักษะฝีมือในการรบ ออกล่าสัตว์เพื่อหาเลี้ยงครอบครัวม่านหมอกแห่งรัตติกาลปกคลุมไปทั่วทั้งอาณาจักร แสงตะวันที่เคยสาดส่องแรงกล้า บัดนี้ถูกความมืดแห่งรัตติกาลกลืนกินหายไปจนหมดสิ้นสายลมอันเย็นชื่นของหน้าฝน พัดผ่านหน้าต่างที่ผุพังเข้ามาในห้องหนึ่งเดียว ของบ้านหลังโทนมๆเสียงหวีดหวิวของสายลมดังเข้าหูของเด็กหนุ่มเป็นระยะๆ หน้าต่างที่ไม่อาจปิดได้สนิท ทำให้ความหนาวเหน็บของค่ำคืน พัดผ่านเข้ามา ขับไล่เอาความอบอุ่นภายในห้อง จางหายไปในหม่านแห่งรัตติกาล เด็กน้อย 16 ปีคนหนึ่งสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก ท่ามกลางบรรยากาศอันมืดมิด ที่มองไม่เห็นแม้กระทั่งลายนิ้วมือของตัวเอง ร่างนั้นไม่ได้ลุกขึ้น เพียงแค่ลืมตาขึ้นเท่านั้น“โอ้ว! ที่แท้เราก็ฝันไป” พัฒน์ ใช้มือของเขาลูบตรงทรวงอก 2-3 ที ก่อนจะปล่อยลมหายใจยาวออกมา ด้วยความโล่งอก เขาฝันว่าถูกรถชนตอนที่แอบมองสาวน้อย ที่เขาแอบชอบ อยู่ตรงร้านขายหมูปิ้ง ร่างของเขากระเด็นตกลงไปในท่อระบายน้ำ คอหักตายอนาถ“ทำไมมันง่วงอย่างนี้นะ ร่างกายก็รู้สึกเหนื่อย นอนต่อสักนิดดีกว่า” ท่ามกลางความเหนื่อยล้า ในความมืดมิดของบรรยากาศอันวังเวง เขาฝันว่าตัวเขากลายเป็นเด็กคนหนึ่ง ถูกเพื่อนแกล้งให้กินไส้เดือน แล้วยังถูกเพื่อนเอาเห็ดแปลกๆ ยัดเข้าปากบังคับให้เขากินลงไปอีก ตอนนั้นตัวเขากลัวมาก มีเด็กตัวโตกว่าเขา 3-4 คน ล็อคแขนล็อคขาเขาเอาไว้ ให้เด็กตัวเล็กๆ อีกคนหนึ่ง ใช้ไม้ตีเขา อย่างทารุนเขาถูกมันตี ที่แขน ขา ตามลำตัว หรือแม้กระทั่งที่หัว ราวกับว่ามันกำลังตีหมาตัวหนึ่ง เขาทุกข์ทรมานเพราะความเจ็บปวด ร้องขอความเมตตาสักเท่าไหร่ พวกมันก็ไม่สนใจเขาเลยสักนิด กลับหัวเราะเยาะ และมีความสุข ที่เห็นเขาดิ้นรนด้วยความเจ็บปวดทรมาน“ฮือๆๆพอแล้ว ข้ายอมแล้ว ย่าทำข้าเลย ข้าเจ็ย...ฮือๆ..โอ๊ย!...อย่า!!”“ฮ่าๆ ไอ้ลูกขุนนางตกอับ ครอบครัวแกมันเป็นคนขี้โกง ถูกข้าต้าหู่คนนี้ลงโทษก็สมควรแล้ว”“ไม่พ่อข้าไม่ได้โกง อย่ามาใส่ร้ายพ่อข้า” ตัวเขาในความฝันเถียงกลับพวกมันไป ทั้งน้ำตา“ไอ้เด็กเหลือขอ พ่อแกนะโกง จำไว้ไอ้ลูกคนโกง” พวกมันร้องตะคอกขึ้น ด้วยอารมณ์โมโห ไม้ในมือของมันฟาดเข้าที่หน้าแข้งของเขาอย่างรุนแรง เสียงดังเพี๊ยะ“โอ๊ย! พอแล้วอย่าตีข้า” เขาร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวดเพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! ...“มันยังน้อยไป ไอ้ลูกคนโกง” ไม้ท่อนเคือง ในมือของมันฟาดเขาแบบไม่ยั้ง สติของเขาหลุดลอยหายไป ทุกอย่างค่อยๆ หายไป รวมถึงสติของคนที่กำลังฝันอยู่ก็เช่นกันเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ เขาสะดุ้งตื่นอีกครั้ง เพราะเสียงดังจากอะไรบางอย่างขยับขลุกขลักอยู่ในห้องของเขา ยังไม่ทันที่จะได้ตระหนกหรือตกใจอะไร ความเจ็บปวดก็เล่นงานสมองของเขาทันที“อ้าก!!! ” มันปวดจี๊ดแทบหัวจะระเบิด เขาร้องขึ้นด้วยความทรมาน“ซานหลง.. ลูก! ...ท่านพี่! ลูกเป็นอะไรไม่รู้” เสียงของหญิงวัยกลางคนร้องขึ้น คนที่กำลังแหกปากด้วยความเจ็บปวดได้ยินไม่ถนัดนักในความมืดสายตาก็ไม่สู้จะมองเห็นอะไรได้ ห่วงสติของเขาก็ขาดหายไปอีกครั้ง ผู้เป็นพ่อเปิดประตูปังเข้ามาอย่างรวดเร็ว“หลง! เป็นอะไรลูกพ่อ” ซานหู่ร้องออกมาด้วยความกังวล น้ำตาไหลอาบใบหน้าของมัน ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนเดียว นอนเป็นเจ้าชายนิทรามาร่วมเดือน ตั้งแต่เขาย้ายมาอยู่ที่นี่ ไม่สิ ไม่ใช่ย้ายมา แต่เป็นถูกเนรเทศมาอยู่ที่นี่ต่างหาก ลูกของเขาก็ไม่รู้สึกตัวขึ้นมาเลยสักครั้ง เขาไม่สามารถเรียกร้องความยุติธรรม ให้กับลูกชาย ที่ถูกทำร้ายจนนอนหมดสติเป็นเจ้าชายนิทรา ได้เลย ความยุติธรรมของบ้านนี้เมืองนี้ไม่ได้มี ให้พวกเขาอีกแล้วข้าราชการที่พักดีอย่างเขา เห็นแก่ชาติบ้านเมืองเป็นหลัก ครั้งนี้ถูกใส่ร้ายป้ายสี ย่ำยีศักดิ์ศรีของขุนนางจนไม่เหลือชิ้นดี แม้แต่ผู้เป็นนายแคว้น ก็ไม่เชื่อในความภักดีของเขาสักนิด จนตัดสินให้เขาและครอบครัวต้องระหกระเหินออกมาอย่างไม่เห็นอกเห็นใจ“ลูกพ่อ ลุกขึ้นมาสิลูก ซานหลง…” มันเขย่าตัวลูกชายเบา ด้วยความทะนุถนอมร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงมาร่วมเดือน ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมอีกครั้ง แววตากระจ่างใสของเด็กน้อย มองหน้าผู้เป็นบิดาอย่างพินิจพิจารณา“อะไรกัน นี่เรา...มันเกิดอะไรขึ้นกับเรากันแน่ ซานหลง ชื่อของร่างนี้งั้นเหรอ” ความทรงจำทุกอย่าง ถูกยัดเหยียดเข้ามาในสมองของเขามากมาย ตอนนี้เขารู้ตัวแล้วว่าจริงๆ ตัวเขานั้นตายไปแล้ว ดวงวิญญาณล่องลอยมา จนถึงที่นี่ ที่ไหนก็ไม่รู้ และมาสิงสู่อยู่ในร่างของเด็กน้อยคนนี้ เด็กคนนี้ คือซานหลง เด็กที่ถูกลูกขุนนางใหญ่ทรมานจนตายผู้ชายคนนี้ คือพ่อของซานลง ซานหู่งั้นเหรอ งั้นผู้หญิงคนนั้น คงเป็นซานยี่แม่ของเด็กคนนี้สินะ ชีวิตมันอยากลำบากเหลือเกิน พ่อถูกใส่ร้าย ครอบครัวถูกผลักไส เนรเทศออกมาจากบ้านเกิดเมืองนอน ซ้ำตัวมันยังถูกรุมทำร้ายจนตายอีก“เฮ้อ! ” ร่างของเด็กน้อยถอนหายใจออกมา ด้วยความเห็นใจ ถึงโชคชะตาของตัวเขา จะรันทดอยู่เหมือนกัน แต่โชคชะตาของเด็กน้อยคนนี้ช่าง หดหู่เหลือเกิน
error loaded

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

2.ครอบครัวแซ่ซาน

นิยายแนะนำ

ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

2.ครอบครัวแซ่ซาน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้