บทที่ 8 ท้องแล้วเหรอ?
“ขอบคุณค่ะ ท่านประธานฟู่” หลีเกอพยายามทรงตัวอย่างทุลักทุเล
“ดิฉัน หลีเกอจากแผนกแปล จะมาเป็ล่ามตลอดการเจรจาทางธุรกิจครั้งนี้ให้ท่านประธานค่ะ”
ฟู่ซือเหยียนทำท่าทางเหมือนสนใจ “ถ้างั้นก็รบกวนคุณหลีด้วย”
“ประธานฟู่เกรงใจเกินไปแล้วค่ะ” หลีเกอฝืนยิ้ม
ดีที่ฟู่ซือเหยียนไม่ได้ทำให้เธอลำบากใจไปมากกว่านี้ หลังจากพูดจบก็เดินไปกับตัวแทนอีกฝ่าย ทำให้หลีเกอโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
หลีเกอรีบเดินตามไปนำทางให้พวกเขา
เนื่องจากมีผู้เข้าร่วมการเจรจาจำนวนมาก หลีเกอจึงจองห้องส่วนตัวขนาดใหญ่ไว้โดยเฉพาะ หลังจากพาทุกคนเข้าไปในห้องประชุมแล้ว เธอจึงออกไปแจ้งพนักงานเสิร์ฟว่าจะให้เสิร์ฟอาหารในอีกยี่สิบนาที
เมื่อเธอกลับเข้ามาในห้องอีกครั้งเพื่อจะนั่งแต่กลับพบว่าเก้าอี้รอบโต๊ะเต็มหมดแล้ว
“คุณหลี ทางนี้ครับ” ผู้ช่วยจางยกเก้าอี้ของตัวเองให้เธอ “การเจรจาครั้งนี้ต้องรบกวนคุณเป็ล่ามให้ด้วยนะครับ พอดีผมมีธุระด่วนต้องออกไปจัดการ”
เก้าอี้ของผู้ช่วยจางอยู่ข้างฟู่ซือเหยียน ส่วนอีกด้านของฟู่ซือเหยียนคือตัวแทนของคู่ค้า หลีเกอไม่มีทางปฏิเสธได้จึงต้องกัดฟันนั่งลง
การเจรจาครั้งนี้ เกี่ยวกับค่าขนส่งทางทะเล
บริษัทของคู่ค้าซื้อสินค้าจากบริษัทในเครือของตระกูลฟู่มาหลายปีแล้ว ครั้งนี้พวกเขา้าซื้อเพิ่มอีกหลายล็อต แต่เนื่องจากค่าขนส่งทางทะเลมีราคาแพง พวกเขาจึงหวังว่าบริษัทฟู่จะลดราคาลงหน่อย
ภาษาโรมานซ์ฟังดูอ่อนโยนและเบามาก ดังนั้นบางครั้งตัวแทนของอีกฝ่ายก็พูดเบา หลีเกอต้องโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อฟังให้ชัดเจน
ข้างเธอคือฟู่ซือเหยียน บางครั้งแขนของเธอจะไปชนกับเขาผ่านเสื้อเชิ้ตบาง ๆ หลีเกอสามารถััได้ถึงอุณหภูมิที่แผดร้อนจากตัวชายหนุ่มได้อย่างชัดเจน
บางครั้งเธอก็เหม่อลอยเผลอคิดไปถึงเหตุการณ์ในโรงแรมคืนนั้น เธอก็รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว
ทำไมเธอถึงชอบคิดเื่ที่ไม่ควรคิดอยู่เรื่อยนะ!
เมื่อรายงานคำพูดของตัวแทนอีกฝ่ายให้ฟู่ซือเหยียนฟังแล้ว หลีเกอก็ขยับถอยหลังเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อผิดปกติ เพื่อซ่อนความเขินอาย เธอหยิบแก้วไวน์บนโต๊ะขึ้นมาจิบอึกหนึ่ง
วินาทีถัดมาหลีเกอก็รู้สึกเหมือนมีสายตาจ้องมองมาที่เธอ เธอค่อย ๆ หันกลับไปดูจึงพบว่าเป็ฟู่ซือเหยียนที่กำลังเท้าคางและมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ พร้อมกับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ทำไมถึงมองเธอแบบนี้ล่ะ?
หลีเกอคิดในใจ จู่ ๆ เธอก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก สายตาของเธอก็เหลือบไปที่โต๊ะโดยไม่ตั้งใจ พบว่าไวน์แดงของเธอยังวางอยู่ทางซ้าย ส่วนแก้วในมือตอนนี้ดูเหมือนจะเป็ของฟู่ซือเหยียน
“...”
เธอเผลอดื่มไวน์แดงของฟู่ซือเหยียน! งั้นก็ไม่แปลกใจที่เขาจะมองเธอแบบนั้น
ในตอนนี้ เธอรู้สึกเหมือนไวน์แดงในปากกลายเป็ก้อนเหล็กร้อน ๆ ที่กลืนก็ไม่ได้ ไม่กลืนก็ไม่ได้ สุดท้ายเธอก็ยังคงกลืนไวน์ลงไป แล้ววางแก้วลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ฟู่ซือเหยียนมองเห็นการกระทำที่ดูโก๊ะ ๆ ของเธอทั้งหมด รอยยิ้มที่แฝงความขบขันก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา
ผู้หญิงคนนี้ใจเย็นจริง ๆ
เนื่องจากฟู่ซือเหยียนใจกว้างและเด็ดขาด เขาตกลงที่จะลดภาษีศุลกากรทางทะเลให้กับตัวแทนของอีกฝ่าย การเจรจาจึงเสร็จสิ้นก่อนกำหนดครึ่งชั่วโมง ทั้งสองฝ่ายนั่งรับประทานอาหารกลางวันร่วมกัน บรรยากาศก็เป็ไปอย่างราบรื่น
ห้องไพรเวทขนาดใหญ่มีคนเยอะมาก ดังนั้นแอร์จึงเย็นมาก หลีเกอเพิ่งกินอาหารไปได้ไม่กี่คำก็เริ่มรู้สึกไม่สบาย ท้องไส้ปั่นป่วนและมีเหงื่อเย็น ๆ ผุดขึ้นมาบนหน้าผาก ฟู่ซือเหยียนก็สังเกตเห็นเช่นกัน
ฟู่ซือเหยียนพูดอย่างเรียบเฉยว่า “ไปพักเถอะ การเจรจาจบลงแล้ว”
“ขอบคุณท่านประธานฟู่มากค่ะ” หลีเกอรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง เธอกลั้นอาการคลื่นไส้ไม่ได้อีกต่อไป เธอจึงเอามืออุดปากแล้ววิ่งออกไปทันที
ชายหนุ่มมองตามเธอไปและทำหน้าสงสัยเล็กน้อย
หลังจากเข้าห้องน้ำหลีเกอไม่ทันได้ปิดประตู เธอก็โผเข้ากอดโถส้วมแล้วอาเจียนอย่างหนัก หลังจากอาเจียนเสร็จแล้ว กระเพาะของเธอก็สบายขึ้น เธอจึงกดปุ่มชักโครก แล้วหันกลับมาก็พบว่ามีคนเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน
“ทะ ท่านประธานฟู่” เมื่อเห็นชายหนุ่มที่ยืนพิงขอบประตูอยู่ หลีเกอเกือบกัดลิ้นตัวเองขณะที่พูด “ที่นี่ห้องน้ำหญิง ห้องน้ำชายอยู่...ข้าง ๆ ค่ะ”
ฟู่ซือเหยียนจึงเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบพิจารณาหน้าท้องแบนราบไปมา
หลีเกอยิ่งรู้สึกประหม่า
ฟู่ซือเหยียนก้าวเข้ามา มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า แล้วเดินมาหยุดตรงหน้าหลีเกอ เขาจ้องมองเธออย่างกดดันพร้อมกับถามเสียงเ็าว่า
“ท้องแล้วเหรอ?”
62K
