ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        หานอวิ๋นซีหยุดชะงักไม่ว่าผู้คนจะถามอะไร นางก็ไม่ตอบ

        จนกระทั่งร่างที่คุ้นเคยตรงหน้าหายไปนางจึงตื่นจากภวังค์ของตัวเอง ในเวลานี้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็แยกย้ายกันไปแล้ว

        เพียงแต่แม้ว่าสติจะคืนกลับมา แต่หัวใจยังคงบีบรัดและรู้สึกอึดอัดเหลือเกิน

        ระหว่างหลงเฟยเยี่ยกับตวนมู่เหยาระหว่างศิษย์พี่กับศิษย์น้อง มีอะไรผิดปกติจริงๆ ใช่หรือไม่?

        ไม่อย่างนั้นทำไมชายผู้นั้นที่ไม่เคยให้ข้อยกเว้นกับใครเลย ถึงยอมลดมาดแล้วมาเที่ยวเล่นกับตวนมู่เหยา? มันผิดนิสัยของเขามาก

        ในตอนที่ต่อสู้กับงูหลามพิษยักษ์หลงเฟยเยี่ยก็กระตือรือร้นที่จะปกป้องชีวิตของตวนมู่เหยาแต่ตอนที่อยู่ในหุบเขายาผีหลงเฟยเยี่ยกลับไม่แสดงความกรุณาใดๆตรงกันข้ามเขากลับลำเอียงกับนางมากกว่า

        เหตุผลที่เขาเข้าข้างนางในช่วงแรกๆก็เพราะเขาและนางมีจุดประสงค์เดียวกันคือเซิงเสวี่ยตาน

        หากเขาไม่ได้แบกรับคำสั่งของฮ่องเต้ในตอนนั้นเขาจะยังคงอยู่ข้างนางหรือไม่?

        หานอวิ๋นซีที่คิดไปคิดมาก็หัวเราะเยาะเย้ยตัวเองขึ้นมา

        นางเป็นอะไรไป?

        นางเป็นเพียงหวังเฟยในนามของหลงเฟยเยี่ยเท่านั้นความสัมพันธ์ระหว่างเขากับศิษย์น้องของเขาจะเป็นอะไรกันมันเกี่ยวอะไรกับนางด้วยล่ะ?

        ศิษย์พี่ศิษย์น้องรักกันแปลกตรงไหน?

        เมื่อคิดถึงสิ่งนี้หานอวิ๋นซีก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ นางพยายามอย่างเต็มที่ที่จะขยับมุมปากเพื่อแสดงรอยยิ้มที่ผ่อนคลายออกมา

        นางรักษารอยยิ้มไว้และหันกลับไปทันที ไม่ได้ไปในทิศทางเดียวกับพวกเขา!

        ใครจะคิดว่าการหันกลับหลังครั้งนี้จะไปชนเข้ากับคนข้างหลังโดยตรงหานอวิ๋นซีที่กำลังจะขอโทษ แต่คนคนนั้นผลักนางอย่างแรง “อยากตายหรือไรกล้ามาชนข้าได้อย่างไรกัน!”

        หานอวิ๋นซีมองใกล้ๆและเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นชายหนุ่มจากครอบครัวที่ร่ำรวย มีรูปร่างอ้วนท้วมพัดด้ามจิ้วเสียบเฉียงไว้ด้านหลังศีรษะพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นลูกผู้ดี

        เมื่อเห็นท่าทางของหานอวิ๋นซีที่มองไปชายหนุ่มร่างอ้วนก็แสดงท่าทีมุ่งร้ายและพูดอย่างเย็นชาว่า “มองอะไรเดินไม่มีตาหรือไร! ไม่เห็นหรือไรว่ามีคนอยู่ด้านหลัง?”

        “เจ้าคิดว่าทุกคนเป็นเหมือนเจ้าที่มีตาอยู่ด้านหลังหรือไร?” หานอวิ๋นซียังคงยิ้ม

        “โอ้แม่นางน้อยผู้นี้ปากกล้าเหลือเกิน!”

        ขณะที่ชายหนุ่มร่างอ้วนพูดก็ดึงพัดออกมาแล้วจ่อไปที่คางของหานอวิ๋นซี แต่ใครจะรู้ ยังไม่ทันได้แตะหานอวิ๋นซีก็ยกมือขึ้นปัดพัดออกไปก่อน และในขณะที่ยกมือขึ้นไม่รู้ว่านางโปรยอะไรไปตรงหน้าของชายหนุ่มร่างอ้วนชายหนุ่มร่างอ้วนที่ได้กลิ่นหอมจางๆ ก็สูดดมอย่างแรงโดยไม่รู้ตัว

        โดยไม่คาดคิดหลังจากได้กลิ่นนี้ เขาก็เริ่มหัวเราะคิกคัก ยืนนิ่งและเริ่มถอดเสื้อผ้าออก

        และในเวลาเดียวกันรอยยิ้มบนใบหน้าของหานอวิ๋นซีก็หายไปในที่สุดและแทนที่ด้วยสีหน้ามืดมนนางหันหลังและเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะมองชายหนุ่มร่างอ้วน

        นางที่เต็มไปด้วยความโกรธเจ้าบ้านี่ ไม่เห็นหรือไรว่านางอารมณ์ไม่ดีอยู่ยังกล้าที่จะยั่วโมโหนางในเวลานี้อีก เรียกได้ว่ารนหาที่ตาย!

        เอาเถอะนางยอมรับว่าตัวเองอารมณ์ไม่ดี

        ด้านหลังของทิศทางที่หลงเฟยเยี่ยเดินไปหานอวิ๋นซีเดินไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งถึงยามสาย นางก็ได้ยินเสียงกลองจากวัดไกลๆนางจึงจะนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

        มีนัดกับกู้เป่ยเยวี่ยในตอนบ่าย!

        ซึ่งเลยเวลานัดตามที่ตกลงกันไว้มาสองชั่วยามครึ่งแล้วหานอวิ๋นซีที่ไม่คิดอะไร ก็ตรงไปที่โรงน้ำชาหมิงเซียงทันทีที่นางเข้าไปในที่นั่งส่วนตัว นางก็เห็นกู้เป่ยเยวี่ยมารอนางอยู่แล้ว

        นางรีบขอโทษทันที“ขอโทษที่ข้ามาสาย”

        แทนที่จะกู้เป่ยเยวี่ยจะกล่าวโทษนางกลับรีบรินน้ำชาให้นาง “การที่หวังเฟยมาได้ ก็ถือว่าเป็นเกียรติแล้วเชิญดื่มน้ำชาสักถ้วยก่อน ไม่ต้องรีบร้อน”

        ไม่ต้องรีบนางมาสายขนาดนี้ ชายผู้นี้ยังจะพูดว่าไม่ต้องรีบอีกหรือ นิสัยดีเกินไปหรือไม่

        แม้ว่าจะมีสถานะที่แตกต่างกันแต่นางก็มองไม่เห็นคำตำหนิแม้แต่น้อยจากดวงตาที่อ่อนโยนของเขา

        เมื่อใดก็ตามที่นางเห็นดวงตาที่อ่อนโยนของเขาหานอวิ๋นซีมักจะคิดว่า ไม่รู้ว่าสตรีผู้โชคดีคนไหนในโลกนี้ที่จะได้แต่งงานกับชายผู้นี้

        หานอวิ๋นซีดื่มน้ำชาเล็กน้อยในไม่ช้าก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติกับใบหน้าของกู้เป่ยเยวี่ยแม้ว่าจะเป็นหมอพิษ แต่สุดท้ายก็ยังถือว่าเป็นหมอ ดูจากสีหน้าของกู้เป่ยเยวี่ยแล้วดูเหมือนว่าเขาจะป่วยหนัก และเพิ่งจะดีขึ้นมาเล็กน้อยและต้องการรักษาอย่างเร่งด่วน

        “กู้เป่ยเยวี่ยเจ้าเป็นอะไรไป?” หานอวิ๋นซีที่กระวนกระวายก็โพล่งชื่อออกมาโดยตรง

        “เมื่อหลายวันก่อนข้าเหนื่อยเกินไปพอออกนอกวังก็เจอลมหนาว เลยป่วยหนัก” กู้เป่ยเยวี่ยตอบอย่างใจเย็น

        “ลมหนาว?” หานอวิ๋นซีสงสัย ถึงจะพูดได้ว่าหมอไม่รักษาตัวเองแต่กู้เป่ยเยวี่ยจะเป็นโรคธรรมดาเช่นลมหนาวได้อย่างไรกัน?

        ดูจากสีหน้าของเขาแล้วเห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างผิดปกติ ชายผู้นี้ไม่สามารถซ่อนอะไรได้หรอก?

        ด้วยความสงสัยในใจของหานอวิ๋นซีจึงทำท่าทางให้กู้เป่ยเยวี่ยยื่นมือออกมา เพื่อที่จะสัมผัสชีพจรของเขา“ขอข้าดูหน่อย”

        “ขอบคุณที่หวังเฟยเป็นห่วงแค่เป็นหวัดเท่านั้น ไม่รบกวนจะดีกว่า” กู้เป่ยเยวี่ยปฏิเสธอย่างสุภาพ

        “มือขอข้าดูหน่อย” หานอวิ๋นซีจริงจังมาก

        ด้วยความไร้หนทางกู้เป่ยเยวี่ยจึงทำได้เพียงยกแขนเสื้อขึ้นและวางแขนไว้บนโต๊ะหานอวิ๋นซีตั้งใจจับชีพจร คิ้วที่สวยงามของนางขมวดแน่น

        สภาพของชีพจรอ่อนแออย่างมากถึงขนาดที่ว่าพลังลมปราณบางส่วนก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสแต่ก็เป็นไปตามที่กู้เป่ยเยวี่ยพูดไว้ เมื่อความเย็นเข้าสู่ร่างกาย ก็คงไม่มีภาวะชีพจรแบบอื่นหรอก

        แปลก...

        หานอวิ๋นซีมองเขาอย่างจริงจังอีกครั้งลักษณะที่อ่อนแอและป่วยนี้เหมือนเป็นสภาพหลังหายจากพิษ

        “หมอหลวงกู้ลมหนาวทำให้เจ้าอ่อนแอขนาดนี้เลยหรือ? ร่างกายเจ้าไม่อ่อนแอเกินไปหรือไร?”หานอวิ๋นซีถามอย่างสงสัย

        ใครจะคิดว่ากู้เป่ยเยวี่ยกลับพยักหน้า “ข้ามักจะเจ็บป่วยบ่อยๆ มาตั้งแต่เด็กตอนนี้ถือว่าร่างกายดีขึ้นมากแล้ว ในตอนเด็กๆ การที่ข้าป่วยหนักทุกๆสามวันมันเป็นเรื่องปกติไปแล้ว หลายวันก่อนหน้านี้ข้ารับใช้ฮ่องเต้ในวังเลยไม่ได้มีเวลาพักผ่อน พอเจอลมหนาวเข้าสู่ร่างกาย อาการป่วยก็โถมเข้ามา”

        คิดไม่ถึงว่าจะเป็นคนขี้โรค!

        หานอวิ๋นซีรู้สึกประหลาดใจมากนางไม่เคยคาดคิดว่าหัวหน้าหมอหลวงของอาณาจักรเทียนหนิงจะเป็นคนขี้โรคหากกู้เป่ยเยวี่ยไม่พูด ใครจะดูออกกัน?

        “เป็นไปได้หรือไม่ว่าเคยป่วยเป็นโรคบางอย่างตอนที่ยังเด็ก?” หานอวิ๋นซีถาม

        ความขมขื่นส่องประกายในดวงตาของกู้เป่ยเยวี่ยพลางพูดอย่างราบเรียบว่า “ข้าได้ยินจากท่านปู่ว่าข้าเกิดก่อนกำหนดและกินยาเพื่อให้มีชีวิตรอด”

        ครั้งนี้หานอวิ๋นซีตกใจยิ่งกว่าเดิมแต่ก็โล่งใจเช่นกัน ไม่แปลกใจเลยโอกาสรอดชีวิตของทารกที่คลอดก่อนกำหนดในสมัยโบราณมีน้อยมากโชคดีที่ชายผู้นี้คลอดออกมาอย่างถูกต้อง ทั้งยังมีปู่ที่เป็นหมอเทวดามิฉะนั้นต่อให้จะมียา ก็ไม่รู้ว่าจะเลี้ยงให้เติบโตมาได้อย่างไรอยู่ดี

        หานอวิ๋นซีรู้แต่เพียงว่ากู้เป่ยเยวี่ยถูกปู่ของเขาจากสำนักแพทย์พามาที่เมืองหลวงเทียนหนิงส่วนพ่อแม่ของเขา นางไม่รู้และแน่นอนว่านางไม่ได้มีความสงสัยมากพอที่จะถามเกี่ยวกับเรื่องราวชีวิตของเขา

        นางพูดอย่างติดตลกว่า“ดูเหมือนว่าเจ้าต้องเขียนจดหมายเข้าเฝ้าฮ่องเต้ เพื่อลดภาระงานสักหน่อยแล้วล่ะ”

        กู้เป่ยเยวี่ยยิ้มจางๆแม้ว่าใบหน้าจะซีด แต่รอยยิ้มนั้นอ่อนโยนราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ “หวังเฟยครั้งก่อนเรื่องที่ท่านมอบหมายให้ข้าไปถาม...”

        “เป็นอย่างไรบ้าง?” หานอวิ๋นซีตื่นเต้น ที่แท้ชายผู้นี้ขอให้นางมาเพราะเรื่องนี้สินะ

        นางขอให้เขาไปสืบว่าหานฉงอันกลายเป็นผู้ดูแลของสำนักแพทย์หยุนคงได้อย่างไรอันที่จริงนางแค่ต้องการตรวจสอบว่าฮูหยินเทียนซินมีส่วนเกี่ยวข้องกับสำนักแพทย์หรือไม่

        เมื่อเห็นว่าหานอวิ๋นซีตื่นเต้นมากกู้เป่ยเยวี่ยก็ลังเล แต่ก็พูดต่อว่า “หวังเฟย กระหม่อมขอโทษผู้ดูแลสำนักแพทย์หยุนคงเคยได้ยินชื่อฮูหยินเทียนซิน แต่พวกเขาไม่รู้จักกัน”

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาหานอวิ๋นซีก็ตกใจ ฮูหยินเทียนซินมีชื่อเสียงไปทั่วเมืองหลวงเทียนหนิงทั้งยังสัญญาว่าจะให้หานฉงอันเป็นผู้ดูแลสำนักแพทย์อหยุนคงแต่เดิมนางคิดว่าฮูหยินเทียนซินคงมีเส้นสายที่ยอดเยี่ยมในสำนักแพทย์หยุนคง

        ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้

        ผู้ดูแลที่อยู่ในสำนักแพทย์ถือได้ว่าเป็นระดับกลางและยังมีผู้ที่มีตำแหน่งใหญ่กว่าอีกมากมาย บางทีพวกเขาอาจจะรู้จักฮูหยินเทียนซินฮูหยินเทียนซินมั่นใจว่าจะทำให้หานฉงอันขึ้นเป็นผู้ดูแลได้ถ้าจะหาความเกี่ยวข้องก็คงต้องหาจากคนที่อยู่เหนือผู้ดูแลใช่หรือไม่?

        “เช่นนั้นผู้อาวุโสหรือย่วนจั่งรู้จักแม่ของข้าหรือไม่?” หานอวิ๋นซีถามอย่างกังวลใจ

        ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมากู้เป่ยเยวี่ยก็ยิ้ม “หวังเฟย ที่ข้าสอบถามมาได้ก็มีเพียงเท่านี้ในตอนที่ท่านปู่ของข้ายังมีชีวิตอยู่ก็ได้พบกับผู้อาวุโสสำนักแพทย์เพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น”

        “หวังเฟยบางทีฮูหยินเทียนซินอาจจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสำนักแพทย์จริงๆ ก็ได้ด้วยอำนาจของฮูหยินเทียนซิน หากจะช่วยเหลือหานฉงอันก็คงไม่ยากทักษะทางการแพทย์ของหานฉงอันในตอนนั้นคู่ควรกับตำแหน่งนี้จริงๆ”กู้เป่ยเยวี่ยวิเคราะห์อย่างเป็นกลาง

        เอาเถอะหานอวิ๋นซีรู้ว่าตนเองหุนหันพลันแล่นไปหน่อย แต่มันมีเพียงเงื่อนงำเดียวเท่านั้นที่จะบ่งบอกตัวตนของฮูหยินเทียนซินได้ดังนั้นนางก็เลยร้อนรนใจ

        หลังจากดื่มชาไปสองสามถ้วยในความเงียบ หานอวิ๋นซีก็ไม่ได้ทำให้กู้เป่ยเยวี่ยลำบากอีกต่อไปท้ายที่สุดแล้วเรื่องนี้ไม่สามารถเร่งรีบได้ในเวลานี้ นางถามอย่างเป็นกันเองว่า “เจ้านัดข้ามาเพียงเพราะเรื่องนี้หรือ?”

        “ยังมีอีกหนึ่งเรื่อง...”กู้เป่ยเยวี่ยรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย

        หานอวิ๋นซีรู้อยู่แล้วว่าสัญชาตญาณของนางถูกต้องชายผู้นี้ต้องมีอย่างอื่นที่จะถามนางเป็นการส่วนตัว

        “ที่นี่ไม่มีใครอยู่พูดมาเถอะ” นางพูดด้วยรอยยิ้มจางๆ

        กู้เป่ยเยวี่ยยิ้มอย่างเขินอายดูน่ารักเป็นพิเศษ

        ถึงแม้จะขี้อายแต่ก็ดูจริงจังเช่นกัน “หวังเฟยข้าได้ยินเรื่องการเดิมพันของท่านกับคุณหนูหลิวเยวี่ยเช่นนั้นแล้ว...ข้าอยากรู้ว่าท่านรู้วิธีการใช้ปลาทองทดสอบพิษงูหมื่นตัวได้อย่างไร?”

        ผู้ชมที่อยู่ในวันนั้นไม่เข้าใจแต่กู้เป่ยเยวี่ยที่เป็นหมอหลวง ดังนั้นเขาจึงเข้าใจและเป็นเพราะเขาเข้าใจเลยมองออกว่ามันผิดปกติ

        การทดสอบความเป็นพิษมีสองประเภทประเภทหนึ่งคือการทดสอบยาพิษ และอีกประเภทคือการลองยาพิษ

        การทดสอบพิษเป็นงานของนักพิษผ่านการดมกลิ่น ชิม หรือแม้แต่การทดสอบผ่านการทำปฏิกิริยากับพิษอื่นๆซึ่งเป็นหลักการที่คนธรรมดาไม่อาจเข้าใจได้

        ส่วนการทดลองพิษคือการใช้หินพิษหรือคนหรือใช้วิทยายุทธ์ทดสอบยาพิษให้คนนอกดู

        พิษงูหมื่นตัวนั้นพิเศษมากและปริมาณในใบชาก็น้อยมาก สตรีผู้นี้รู้ได้อย่างไรว่าต้องทดสอบมันด้วยปลาทอง?

        ทันทีที่คำพูดนี้ออกมาหานอวิ๋นซีก็หัวเราะ ไม่นานมานี้ กู้ชีฉ่าวก็มาที่จวนฉินอ๋องเพื่อถามคำถามนี้กับนางเช่นกันแม้ว่ากู้เป่ยเยวี่ยจะไม่เข้าใจยาพิษ แต่ก็สมแล้วที่ได้เป็นหมอเทวดา

        สำหรับกู้เป่ยเยวี่ยหานอวิ๋นซีระแวงน้อยลงอย่างบอกไม่ถูฏ นางจึงตอบอย่างใจดีว่า“ข้าเห็นมันในหนังสือโบราณ โชคดีที่จำมันได้”

        “เป็นหนังสือโบราณที่ฮูหยินเทียนซินทิ้งไว้อย่างนั้นหรือ?” กู้เป่ยเยวี่ยถาม

        เอ่อ...เอาเถอะไหนๆ นางก็ใช้ฮูหยินเทียนซินเป็นเกราะป้องกันทุกคนที่ถามนางแล้วดังนั้นก็ใช้มันให้ถึงที่สุดก็แล้วกัน

        “อืมท่านแม่ข้าทิ้งไว้ให้”

        “เช่นนี้แล้วฮูหยินเทียนซินก็เป็นปรมาจารย์ด้านพิษเหมือนกัน” กู้เป่ยเยวี่ยพูดอย่างจริงจัง

        การโกหกครั้งหนึ่งสามารถปกปิดได้ด้วยการโกหกนับไม่ถ้วนมุมปากของหานอวิ๋นซีกระตุกและยังคงพยักหน้าต่อไป “ก็ต้องใช่น่ะสิแต่นางไม่มีโอกาสแสดงมัน”

        หานอวิ๋นซีที่พูดไปนางก็ไม่อยากจะพูดหัวข้อนี้อีกต่อไป นางลูบท้องของนางและพูดด้วยรอยยิ้มว่า“วันนี้ข้ามาสายแล้ว ข้าเลี้ยงเจ้าเอง”

        กู้เป่ยเยวี่ยที่ต้องการจะปฏิเสธแต่หานอวิ๋นซีกลับเร็วกว่าเขาและตะโกนว่า “เสี่ยวเอ๋อร์ เสี่ยวเอ๋อร์ เอาเมนูมา!”

        เสี่ยวเอ๋อร์เปิดประตูอย่างรวดเร็วและเข้ามากู้เป่ยเยวี่ยเองก็ไม่สามารถปฏิเสธได้

        โรงน้ำชาหมิงเซียงมีเครื่องดื่มและของว่างมากมายซึ่งสามารถรับประทานเป็นอาหารได้นี่เป็นครั้งแรกที่หานอวิ๋นซีทานอาหารนอกบ้านนางจึงสั่งของว่างจำนวนมากในคราวเดียว กู้เป่ยเยวี่ยมองไป พร้อมกับสายตาเอ็นดูและไม่รบกวนนาง

        ในไม่ช้าอาหารก็ถูกนำเข้ามา แต่คนที่มาส่งอาหารทำให้หานอวิ๋นซีตกใจมากจนเกือบตกเก้าอี้!

        ผู้ที่มาเยือน...คือใครกัน?