ตอนที่ 30
เมื่อนิลกาฬแต่งตัวเสร็จเรียนร้อยแล้ว เขารีบมาหาหลินทันที
ก๊อกๆ
“ข้านิลกาฬเอง หลินเ้าอยู่ในห้องหรือไม่”
หลินรีบเปิดประตูออกมา และเข้าไปกอดนิลกาฬทันที
“เ้ามาช้าเหลือเกิน ข้าเหงาจะแย่อยู่แล้ว” หลินร้องไห้ออกมา
“โอ๊ะๆ คนดีไม่ร้องนะข้ากลับมาอยู่กับเ้าแล้ว ไหนให้ข้าดูเ้าหน่อยสิว่าเป็ยังไงบ้าง” นิลกาฬมองจองตาหลิน
หลินหลบหน้าทันที
“คนบ้า เ้าแกล้งข้าอีกแล้วนะ” หลินทุบไปทีหน้าอกนิลกาฬ
“ฮ่าๆ~ ก็ข้าไม่ได้เจอเ้านาน ข้าก็อยากเห็นหน้าของเ้าเป็ธรรมดา ข้าผิดหรือ”
“หึ~” หลินสะบัดหน้าหนีด้วยความเขินอาย
“ดูเหมือนว่าเ้าจะแข็งแกร่งขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยนะ เดียวพรุ่งนี้ข้าขอทดสอบความสามารถของเ้าหน่อยละกัน แล้วก็ข้ามีของจะมอบให้แกเ้าด้วย”
นิลกาฬนำลูกแก้วพลังธาตุ และผลึกิญญาระดับกษัตริย์ ออกมาให้หลินมากมายมหาศาล
“เ้าลงดันเจี้ยนไปตั้ง 2 เดือนได้ลูกแก้วพลังธาตุ และผลึกิญญาเยอะขนาดนี้เลยหรือ” หลินใ
“ของพวกนี้ข้าตั้งใจจะมอบให้เ้าโดยเฉพาะ ผลึกิญญาชิ้นไหนที่เ้าไม่ใช้ เ้าสามารถขายมันไปได้เลยข้าเองก็ไม่จำเป็ต้องใช้ของพวกนี้ด้วยเช่นกัน”
“อืมข้าเข้าใจแล้ว”
“เอาล่ะนี้ก็มืดมากแล้วเ้าคงจะยังไม่กินอะไรงั้นเดียวข้าไปทำสเต็กสมุนไพรมาให้เ้ากินก็แล้วกัน ว่าแต่เมื่อไรเ้าจะปล่อยข้าซะที” นิลกาฬรู้สึกเขินอาย
“ม๊ายเอาข้าจะกอดเ้า จนกว่าข้าจะหายคิดถึง หรือว่าเ้าอาย เ้าอายเป็กับเขาด้วยหรือ” หลินพูดแหย่
“มันก็แน่อยู่แล้ว มีใครบ้างเมื่อมีสาวน่ารักๆมากอดแบบนี้แล้วจะไม่เขินอาย”
หลินหัวเราะออกมา นางไม่เคยเห็นนิลกาฬทำท่าทางเขินอายแบบนี้มาก่อน มันทำให้เขาดูน่ารักขึ้น
“เ้าไปเรียกยูกิกับเสวียนซินมากินข้าวด้วยละกันข้าจะไปทำอาหารรอ เข้าใจไหม” นิลกาฬพูดพร้อมกับบีบจมูกหลิน
“เจ็บๆๆ ข้าเข้าใจแล้วข้าจะรับไปเดียวนี้ล่ะ” หลินรีบวิ่งออกไปเรียกยูกิและเสวียนซินทันที
หลังจากที่พวกเขากินข้าวกันเสร็จแล้ว
“ดูเหมือนว่าพลังของพวกเ้าเพิ่มขึ้นมาไม่น้อยเลย พรุ่งนี้เช้าพวกเ้ามาพบข้าที่หน้าลานฝึก ข้าจะขอทดสอบพลังของพวกเ้าหน่อย”
““อืม””
“ว่าแต่ท่านนิล ท่านลงดันเจี้ยนรอบนี้เป็ยังไงบ้าง” ยูกิถาม
“ข้าลงไปยังชั้น 4 ของดันเจี้ยน ได้ของมาเพียบเลย”
นิลกาฬนำลูกแก้วพลังธาตุ ผลึกิญญาระดับชั้นยอด ออกมากองเต็มไปหมด เขาแบ่งลูกแก้วพลังธาตุออกเป็ธาตุๆ
“นี้ของขวัญจากข้า เชิญพวกเ้าเอาไปได้เลย” นิลกาฬพูดอย่างสบายๆ
“ต..แต่ว่าของพวกนี้มูลค่ามหาศาลเลยนะนิลกาฬ เ้าไม่เอาไปขายดีกว่าหรือ” เสวียนซินพูด
“ข้าเคยบอกเ้าไปแล้วใช่ไหมเสวียนซิน ว่าเ้าเป็เพื่อนของข้า ถ้าเ้าไม่อยากรับของขวัญจากข้า เ้าก็ไม่ต้องนับข้าเป็เพื่อน” นิลกาฬพูดแนวบังคับ
“ข..ข้า”
“ท่านนิล ท่านโปรดใจเย็นๆก่อน คือว่าท่านเสวียนซินแค่ไม่อยากได้ของ ของท่านมาแบบฟรีๆ” ยูกิพูด
“เห้อข้าก็รู้ ข้าแค่อยากช่วยให้เพื่อนๆของข้าแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น เพราะถ้าพวกข้าออกจากโรงเรียนกลางไม้คราม พวกข้าจะไปยังก็อตโทเปียเขต 2 ทันที ข้าแค่อยากให้พวกเ้าแข็งแกร่งขึ้นเพื่อที่จะปกป้องตัวเองได้ ข้าเองก็ไม่อยากจะเห็นเพื่อนต้องมาตายต่อหน้าต่อตาอีกแล้ว พวกเ้าตกลงกันเองก็แล้วกันข้าจะไปนอนแล้ว ฝันดีนะ”
“ข้าไปด้วยนิล”
“เออ คือว่าท่านจะทำเช่นไรต่อท่านเสวียนซิน” ยูกิถาม
“เห้อ~ เขาเป็ผู้ชายที่เอาแต่ใจจริงๆ ข้าจะทำอะไรได้ละ”
พวกนางก็แบ่งของที่นิลกาฬให้มาคนละครึ่ง
เช้าวันรุ่งขึ้น
นิลกาฬยืนอยู่กลางลาน โดยมีหลิน ยูกิ และเสวียนซินยืนล้อมเขาเอาไว้
“เอาละมาดูกันว่าพวกเ้าพัฒนาขึ้นมากแค่ไหนกันแล้วเข้ามาเลย”
หลินใช้เทพอัสนีบาตมาโผล่ด้านหลังนิลกาฬ พร้อมกับปลดปล่อยจิตกระบี่ออกมา 4 เล่มพุ่งใสเขา นิลกาฬปัดกระบี่ด้วยมือที่เคลือบด้วยสสารมืด และจับหลินเหวี่ยงไปทางยูกิ ยูกิเรียกกระสูนน้ำแข็ง ยิงสวนกลับไปใส่นิลกาฬและพุ่งเข้าไปรับตัวหลิน
เสวียนซินเองวิ่งไปรอบลานฝึกและยิงธนูใส่นิลกาฬ นิลกาฬยืนอยู่กับที่ไม่หลบไปไหน เขาใช้มือทั้ง 2 ข้างที่เคลือบด้วยสสารมืด จับลูกธนูและต่อยไปที่กระสูนน้ำแข็ง ยูกิที่กำลังพุ่งไปรับหลินนั้น จู่ก็เห็นเงาปรากฏด้านหน้าของนาง นางรีบเรียกกำแพงน้ำแข็งออกมาทันที
นิลกาฬเมื่อเห็นกำแพงน้ำแข็งเขาต่อยไปที่กำแพงอย่างแรง ปัง~ ทำให้กำแพงย้ำแข็งแตกกระจาย ยูกิกระเด็นออกนอกลานฝึก ส่วนหลินที่กำลังลอยตัว พลิกตัว และเรียกจิตกระบี่รวมกันจนกลายเป็ัสีเขียว พุ่งเข้าใส่นิลกาฬ
นิลกาฬตั้งท่าแล้วต่อยใส่ัเขียวพลังทั้ง 2 ปะทะกัน ทำให้ทั้ง 2 คนกระเด็นออกไป นิลกาฬกระเด็นถอยหลังไป 5 ก้าว ส่วนหลินกระเด็นออกจากลานฝึกไป เสวียนซินเห็นยูกิ และหลิน ออกจากลานฝึกไปแล้ว ทำให้นางกังวลเป็อย่างมาก ่ที่นางกำลังคิดอยู่นั้น จู่ๆนิลกาฬได้หายไปจากสายตาของนาง นิลกาฬลอบเข้ามาด้านหลังเสวีนยซินและผลักนางกลางหลังของนางอย่างแรง ทำให้นางกระเด็นออกนอกลานฝึกทันที
“พวกเ้าโจมตีผสานงานกันได้ดี แต่ยังมีช่องว่างอยู่มาก หลินเ้าควรเรียกจิตกระบี่ออกมาั้แ่แรกแล้วค่อยใช้เทพอัสนีบาต ถ้าทำแบบนี้ได้จะทำให้เ้าสามารถโจมตีได้เลยเมื่อเ้ามามาโผล่ที่ด้านหลัง
ยูกิเ้าสามารถเรียกน้ำแข็งออกมาได้ ทำให้เ้าสามารถโจมตีได้ทั้งระยะประชิดและระยะไกล เ้าจะต้องฝึกการต่อสู้ระยะประชิด กระบี่ มีด หรือเพลงมวยอะไรก็ได้ และเ้าสามารถสร้างน้ำแข็งให้เป็รูปร่างต่างๆได้ เ้าสามารถสร้างมันเป็กระบี่ มีด หรือสนับมือได้
เสวียนซินเ้าต้องมองสถานการณ์ให้กว้างมากกว่านี้ และห้ามประมาณคู่ต่อสู้ เ้าต้องค่อยมองหาช่องว่าง และยิงธนูของเ้าไปที่ช่องว่างเ่าั้ค่อยช่วยเหลือเพื่อนในกลุ่ม พวกเ้าทั้ง 3 ถือว่าพัฒนาขึ้นมากเลยที่เดียว”
“เ้าว่าพวกข้าพัฒนาแล้ว แต่ดูเ้าสิยังกับสัตว์ประหลาด ข้าอุส่ายิงลูกธนูจากทางด้านหลังของเ้าแล้ว แต่เ้ายังสามารถรับมันได้อีก” เสวียนซินพูด
“ใช่ๆ นิลเ้าทำแบบนั้นได้ยังไง” หลินถาม ยูกิเองก็สงสัย
“มันก็ไม่ได้ยากอะไร เพียงแค่ข้าััถึงจิตสังหารของพวกเ้าได้ตอนที่กำลังโจมตี ข้าเลยรู้ว่าพวกเ้าโจมตีมาจากทางไหน”
“แบบนี้นั้นเอง ถ้างั้นเ้าสอนข้าบ้างสินิล” หลินพูด
“มันก็ไม่ได้ยากอะไร เพียงแค่พวกเ้านั่งสมาธิทำจิตใจให้สงบ เมื่อพวกเ้าทำเป็ประจำพวกเ้าจะสามารถััถึงจิตชั่วร้ายได้ พวกเ้าลองไปฝึกดู เอาละพวกเราไปขอให้ท่านอาจารย์ทดสอบพวกเรากัน”
“พวกเ้าไม่ต้องมาหาข้าหรอก ข้าเห็นการต่อสู้ของพวกเ้าหมดแล้ว ข้าไม่มีอะไรจะทดสอบพวกเ้าแล้ว เดียวอีก 10 วัน ทางโรงเรียนจะประกาศการแข่งขันประจำชั้นปี พวกเ้าไปหาสมาชิกมาให้ครบ 5 คนเสียก่อน พวกเ้าจะหาใครมาก็ได้เข้าร่วมทีมของพวกเ้าแต่ต้องเป็เด็กปี 1 ด้วยกันเท่านั้น ข้าไปละ” เสียงของไซโซดังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล แต่ไม่มีใครสามารถมองเห็นเขาได้
ยกเว้นนิลกาฬเขาััได้ถึงไซโซั้แ่ก่อนเริ่มการต่อสู้แล้ว เขาคิดว่าจะต้องเป็คำสั่งของผู้อำนวยการเป็แน่ ที่ให้อาจารย์อย่างไซโซค่อยปกป้องยูกิ
“เอาละในเมื่อท่านอาจารย์ไม่้าทดสอบพวกเราแล้ว พวกเราไปหาสมาชิกทีมอีกคนกัน”
“แล้วเราจะไปหาที่ไหนสมาชิกอีกคนที่ไหนกัน” หลินถาม
“เช่นนั้นพวกเ้ากลับไปพักผ่อนกันก่อน เออหลินเ้าอยู่กับข้าก่อนข้ามีอะไรจะให้เ้า”
“อืม”
ยูกิและเสวียนซินทั้งสงสัยและอิจฉาหลิน ที่นิลกาฬดูแลเอาใจใส่นางมากขนาดนี้ พวกนางเองก็อยากให้นิลกาฬดูแลเอาใจใส่พวกนางแบบหลินเหมือนกัน แต่พวกนางก็ไม่สามารถพูดแบบนั้นออกไปได้ พวกนางจึงเดินกลับห้องพักของพวกนางด้านความเศร้าสร้อย
“เ้ามีอะไรอย่างงั้นหรือนิล”
“ข้าจะพาเ้าไปหาซื้อเสื้อผ้าและของใช้ที่จะเป็ ไปกันเถอะ” นิลกาฬจับมือหลินและพานางเดินไปทันที
“ด..เดียวก่อนสิ”
นิลกาฬไม่สนใจว่าหลินจะพูดอะไร เขาพานางเดินไปที่ร้านต้นไม้ศักสิทธิ์ทันที
เมื่อพวกเขามาถึงร้านต้นไม้ศักสิทธิ์ พวกเขาก็เข้าไปด้านในทันที ไป๋หนิงที่อยู่ด้านหน้าร้าน เมื่อนางเห็นพวกนิลกาฬเข้ามา นางรีบเข้าไปต้อนรับนิลกาฬทันที
“ยินดีต้อนรับนายน้อยนิลกาฬ ไม่ทราบวันนี้พวกท่าน้าสิ่งใดกัน”
“พวกข้า้ามาซื้อชุดผ้าไหมและของเครื่องประดับต่างๆ” นิลกาฬพูด
“ไม่ทราบว่าท่านจะสนใจการประมูลของทางร้านต้นไม้ศักสิทธิ์ของเราหรือไม่ การประมูลในครั้งนี้มีของประดับตกแต่ง และเสื้อผ้าคุณภาพสูงมากมายเลยทีเดียว”
“เช่นนั้นต้องรบกวนท่านแล้ว แม่นางไป๋หนิง”
“เชิญทางนี้”
ไป๋หนิงเดินนำพวกนิลกาฬเพื่อที่จะขึ้นไปที่ชั้น 10 ทันที เมื่อพวกเขาเดินขึ้นมาถึงชั้นที่ 3
“โอ๊ะๆ นึกว่าใคร ที่แท้ก็แกเองหรือนิลกาฬ หน้าอย่างแกมีปัญญาขึ้นมาที่ชั้นนี้ด้วยหรือ” ทาฮาชิพูด
“เหอ~ แกไม่รู้จักเข็ดจริงๆ ทาฮาชิ แกคิดว่ามากับตระกลูใหญ่ๆแล้วข้าจะกลัวเ้าอย่างนั้นหรือ”
หลินเห็นความผิดปกติในตัวของนิลกาฬ ั้แ่นางรู้จักกับนิลกาฬมานางไม่เคยเห็นเขาในลักษณะนี้มาก่อน
“เ้าหนูเ้าเป็ใครกันถึงได้กล้าล่วงเกินคุณชาย 2 ของตระกูลข้า” พ่อบ้านชายพูด
“พ่อบ้านโย กรุณาอย่าเสียมารยาทกับแขกผู้มีเกียรติของข้าจะได้หรือไม่” ไป๋หนิงพูด
“เ้าคนไร้มารยาทเนี่ยนะ ข..แขกผู้เกียรติเป็ไปไม่ได้” ทาฮาชิไม่อยากจะเชื่อ
“ข..ข้าต้องขอโทษด้วยคุณหนูไป๋ ที่เสียมารยาท” พ่อบ้านโยโค้งคำนับให้ไป๋หนิง
“ไปกันเถอะคุณชาย ก่อนที่ท่านจะโดนท่านพ่อของท่านโกรธไปมากกว่านี้”
“ชิ~” ทาฮาชิรีบออกจากร้านทันที
หลินมองนิลกาฬด้วยใบหน้าประหลาดใจ
“เ้าไม่ต้องมองข้าแบบนั้นก็ได้ ข้าถือคติว่าใครดีมาดีตอบ ใครร้ายมาข้าก็ร้ายตอบเช่นกัน”
“อืม ข้าเข้าใจ”
“เช่นนั้นพวกเราไปห้องประมูลกันเถอะ” ไป๋หนิงพูด
ปล.หลังจากตอนที่ 30 เป็ต้นไปตอนไหนที่มีฉากต่อสู้ดุเดือดเืพลาน กับฉากเลิฟซีนเยอะๆผมจะขอเก็บกำลังใจนะครับ ขอบคุณครับที่ติดตามผลงานของผมนะครับ
1K
