DAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ]

ตอนที่ 5 : ภารกิจเเรกลุล่วง!

หลังเสร็จสิ้นกิจรักกลางป่าใหญ่ ผมก็พาสองสาวที่สวมชุดนักผจญภัยเรียบร้อย พวกเธอเเบกดาบยาวไว้ที่หลัง มองจากสภาพนี้ไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกเธอจะเป็นคนเริ่มเกมรักเร่าร้อนกับผมก่อน
“นี่บ้านนายเหรอ? น่าอยู่ดีเหมือนกันนะ”เลเซียเอ่ย ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเเละวางอาวุธลงข้างตัว ส่วนนาเทียร์เดินดูไปรอบๆ บ้าน
“บ้านนายไม่มีอะไรเลย”นาเทียร์เอ่ย หลังมองไปรอบๆ เเล้วไม่เห็นวัตถุดิบปรุงอาหารที่ส่วนใหญ่ต้องมีเก็บไว้ในครัว กระทั่งอุปกรณ์ทำครัวก็ยังไม่มี
“ฉันเพิ่งย้ายมาน่ะ เดี๋ยวจะซื้อข้าวเย็นมาให้เเล้วกันนะ ขอไปส่งภารกิจก่อน”ผมบอกสองสาว ยังไม่อยากพาเข้าเมืองไปด้วย กลัวว่าจะเตะตาเกินไปหน่อยที่อยู่ๆ ก็พามนุษย์เข้าไป
“ไปด้วยไม่ได้เหรอ?”เลเซียเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
“ไว้พรุ่งนี้เเล้วกันนะ”ผมรีบตัดบทเเละรีบเดินออกจากบ้านทันที กลัวว่าตัวเองจะเผลอใจอ่อนเข้าอีก ตอนนี้พวกเธอยังเข้าใจผิดอยู่เลยว่าได้เป็นทาสของผมสินะ

ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ อากาศเย็นสบายยามค่ำคืนเริ่มพัดผ่านเมืองปิศาจอินนิท ดวงจันทร์ดวงเล็กๆ เริ่มปรากฏแก่สายตาบนท้องฟ้า ทหารเริ่มจุดคบเพลิงตามจุดต่างๆ เพื่อให้เเสงสว่าง
ผมเดินหอบถุงที่เต็มไปด้วยผลึกเเสงแห่งจิตวิญญาณไปให้ร้านทำอาวุธ ขนาดตกเย็นเเล้วภายในเมืองยังคึกคัก ร้านรวงต่างๆ ประดับไฟสวยงาม ผู้คนออกมาเดินกันขวักไขว่หาอาหารกินกัน บ้างก็จับกลุ่มคุยเล่นกันสนุกสนาน
“นี่ครับ ผลึกเเสงเเห่งจิตวิญญาณ”ผมกล่าวเมื่อเดินมาถึงหน้าร้านเเละเจ้าของร้านวัยสามสิบคนเดิมก็หันมาเห็นพอดี
“โอ้! เร็วดีนี่ ขอบใจมากๆ ฉันเองก็เตรียมเงินไว้ให้เธอเรียบร้อยเเล้วล่ะ เเต่อย่าเพิ่งไปนะ ฉันมีของที่ทารันฝากให้เธอ”ช่างทำอาวุธเอ่ยพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขายื่นถุงเงินให้ผม
คำอธิบายเรืองเเสงปรากฏขึ้นข้างๆ ถุงตอนผมรับมาถือไว้ว่าด้านในบรรจุเงินห้าหมื่นเหรียญ ผมยิ้มด้วยความดีใจกับเงินที่ได้มาก้อนเเรก ว่าเเต่ของอะไรกันนะที่ลุงทารันฝากไว้ เเล้วทำไมถึงรู้ว่าผมจะมาที่นี่ล่ะ
“ทารันมาสั่งให้ฉันทำปลอกคอทาสไว้ให้ 5 อันน่ะ นายชื่อบาร็อคสินะ ไหนๆ นายมาเเล้วก็เอาไปเลยเเล้วกัน เเต่เเวะไปหาเจ้าตัวหน่อยก็ดี คงกะว่านายไปหาเเล้วค่อยให้มาเอาที่ฉันล่ะมั้ง บังเอิญจริงๆ ว่าไหม”ช่างทำอาวุธบอกอย่างอารมณ์ดี ที่เห็นง่วนๆ อยู่ตอนมารับภารกิจคงทำปลอกคอที่ว่าอยู่นี่เอง
ผมรับถุงผ้าที่ด้านในมีปลอกคอเหล็ก น้ำหนักของปลอกคอเบากว่าที่ผมคาดไว้มาก เรียกว่าเบาจนแทบไม่มีน้ำหนักก็ว่าได้
“ได้เลยครับ ขอบคุณสำหรับภารกิจนะครับ”ผมกล่าวขอบคุณ
“ไว้ว่างๆ มาให้ฉันตีอาวุธดีๆ ให้ได้นะ หรือจะเอามาให้ฉันซ่อมก็ได้ ฉันน่ะเก่งที่สุดในเมืองนี้เเล้ว!”เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเเละท่าทีมั่นใจสุดฤทธิ์ เเต่ไม่ใช่ว่าทั้งเมืองอินนิทมีร้านพี่เเกอยู่ร้านเดียวหรอกเรอะ!

เมื่อมีเงินก็รู้สึกว่าชีวิตมีความสุขขึ้นเยอะ ผมเดินเข้ามาในสมาคม เงินนี่คงมากพอให้ผมมีชีวิตต่อได้จนทำภารกิจของทารันเสร็จ เพราะก็เหลือเเค่ 3 คนเท่านั้นเอง
ลุงทารันร้องทักผมเเต่ไกลเมื่อผมเดินเข้าไปนั่งหน้าโต๊ะยาวที่ติดชิดส่วนทำอาหาร เรียกว่านั่งดูทารันทำต่อหน้าต่อตาเลยทีเดียว กลิ่นอาหารพวยพุ่งส่งกลิ่นหอมคลุ้งไปทั่วทั้งร้าน พนักงานสาวสวยในชุดวาบหวิวเดินไปมาตามโต๊ะที่แขกเหรื่อนั่งกันเต็มไปหมด
ผมสั่งเนื้อย่างสำหรับเลเซียเเละนาเทียร์ ส่วนผมเองขอกินมันตรงนี้เลยเเล้วกัน เเค่เห็นเนื้อกลับไปกลับมาบนกระทะร้อนฉ่าคลุกเคล้ากับซอสที่โชยกลิ่นหอมก็อดใจไม่ไหวเเล้ว
“นี่บาร็อค นายคงเพิ่งเคยจับทาสเป็นครั้งเเรกสินะ”ลุงทารันถาม ขณะผัดอาหารอย่างช่ำชองให้ลูกค้าในร้าน
“ใช่ครับ ทำไมเหรอ?”ผมถามกลับ พลางเคี้ยวเนื้อย่างที่นุ่มละมุนลิ้นสุดๆ ไปพลาง
“เมืองนี้ไม่ได้เปิดเสรีให้เผ่าไหนเข้ามาก็ได้หรอกนะ เผ่าอื่นจะเข้ามาได้มีเเต่ต้องสวมปลอกคอทาสเท่านั้น เพราะมีพวกอยากเข้ามาสืบข้อมูลเยอะเเยะไปหมด การสวมปลอกคอทาสจะทำให้พวกมันไม่สามารถทำในสิ่งที่เจ้านายสั่งได้ อย่างที่ทุกคนทำกันก็คือ ห้ามบอกสิ่งที่เห็นสิ่งที่รู้ภายในเมืองนี้กับคนอื่น”ลุงทารันอธิบาย ทำเอาผมถึงกับแอบถอนหายใจเฮือก เพราะตัวเองเกือบเอาสองสาวนั่นเดินเข้ามาดื้อๆ ซะเเล้ว ได้โดนเนรเทศเเน่ถ้าเผลอทำลงไป
“ผมก็แค่จับใส่ปลอกคอเเล้วก็พามาให้ลุงเเค่นี้น่ะเหรอ?”
“ใช่น่ะสิ นายก็เเค่พูดโอนสิทธิ์ในการเป็นเจ้าของให้ฉันเเค่นั้นเเหละ เเล้วก็รับเงินไป ง่ายใช่มั้ยล่ะ”ทารันเอ่ย ไม่ได้มองผมเเต่กำลังง่วนอยู่กับการปรุงอาหารตรงหน้า
“นายก็เล็งๆ ไว้ละกันว่าอยากได้คนไหนไป”ทารันหมายถึงสาวเสิร์ฟในร้านที่เขาบอกจะให้ผม เเน่นอนว่าผมมีคนที่อยากได้อยู่ในใจเเล้ว
ผมมองไปยังเธออีกครั้ง เรือนผมยาวเพียงประบ่าสีดำขลับ ดวงตาสีเเดง ดูเป็นสาวสวยคมเเต่สีหน้าเเละท่าทางกลับดูอ้อนแอ้นน่ารักผิดกับภาพลักษณ์ที่เห็น เธอที่รู้เรื่องพลังที่ผมมีต้องช่วยอะไรผมได้มากเเน่ๆ
ว่าเเต่ผมกลับบ้านเอามื้อเย็นไปเห็นสองสาวในบ้านกินดีกว่า นี่ก็ค่ำเเล้วด้วย มีหวังพวกเธอได้บ่นผมกันเเน่ๆ
“ผมไปก่อนนะลุง ไว้จะมาหาอีก”ผมกล่าวลา ลุกขึ้นเเละวางเงินไว้บนโต๊ะ สาวเสิร์ฟที่ผมหมายตาไว้มองตามผมด้วยเเววตาที่ลุกโชติราวกับผมเป็นความหวังสักอย่างของเธอ เเต่เธอคงต้องรอไปก่อนล่ะนะ
ผมถือถุงกระดาษที่ด้านในบรรจุเนื้อย่างสำหรับสองคน ก่อนผลักประตูสมาคมออกเเละเดินฝ่าฝูงชนกลับไปยังบ้านของตัวเองที่อยู่ค่อนข้างไกลออกไปจากเมือง

(จบตอน)