เปิดประตูสู่ความมั่งคั่งในยุค 90 : ความรุ่งโรจน์ของหญิงสาวผู้เกิดใหม่ 【จบ】

        ความจริงการปล่อยสินเชื่อของธนาคารในยุคนี้มีช่องโหว่มากมายที่สามารถใช้ประโยชน์ได้ ไม่ว่าจะเป็นในด้านการกำกับดูแลหรือความเข้มงวดของขั้นตอนต่างๆ ก็ยังไม่รัดกุมมากเท่ากับในยุคหลังๆ

        นี่เป็นลักษณะเฉพาะของการพัฒนาเศรษฐกิจในยุคสมัยนี้ ในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความผันผวนและการพัฒนาอย่างเฟื่องฟูนี้ กฎระเบียบที่เกี่ยวข้องต่างๆ ซึ่งเป็นที่รู้จักในเวลาต่อมา ข้อกำหนดที่ตั้งขึ้นมานั้นเป็นสิ่งที่ต้องคำนึงถึงเสมอในภายหลัง 

        ดังนั้นยุคสมัยนี้จึงเป็นยุคที่วีรบุรุษผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด ใครก็ตามที่คว้าโอกาสเหล่านี้ไว้ได้ ใครก็ตามที่กล้าได้กล้าเสียมากที่สุด คนคนนั้นก็มีโอกาสประสบความสำเร็จมากที่สุด 

        คังอิงรู้ดีว่าหากทำตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัดในยุคสมัยนี้ คงทำได้เพียงพัฒนาไปอย่างช้าๆ หรืออาจจะถูกจำกัด หรือควบคุมด้วยซ้ำ 

        เธอจึงไม่คิดจะปิดกั้นการกระทำของสือเจียงหย่วนที่อยู่เบื้องหลังเลย 

        หลังจากที่สือเจียงหย่วนกับคังอิงกลับมาถึงบ้าน พวกเขาก็วางจอบลงแล้วล้างมือ คังอิงหยิบโทรศัพท์และวิทยุติดตามตัวขึ้นมา 

        สือเจียงหย่วนถามว่า “คุณจะโทรหาใคร?” 

        “โทรหาอาจารย์โจวช่างไม้ค่ะ ก่อนหน้านี้เขาบอกว่าหากฉันต้องการจะตกแต่งร้านให้บอกเขาล่วงหน้า เขาจะได้นัดช่างมาช่วยตกแต่งร้านให้พวกเราสักยี่สิบถึงสามสิบคน” คังอิงตอบ

        “รีบขนาดนั้นเลย? ไฟแรงดีจริงๆ” สือเจียงหย่วนเอ่ยชม

        คังอิงกล่าว “แน่นอนสิคะ เหลือเวลาตกแต่งร้านแค่ครึ่งเดือน ฉันยังต้องติดต่อโรงงานติดตั้งบันไดเลื่อนอีก ไม่รู้ว่าพวกเขาต้องปรับปรุงโครงสร้างอาคารยังไงบ้าง แล้วยังมีช่างไฟอีก พวกสายไฟต่างๆ ต้องเดินใหม่ทั้งหมด เรื่องพวกนี้ต้องประสานงานกันให้ดี”

        คังอิงในชาติที่แล้วทำงานในบริษัทผลิตโทรศัพท์มือถือ บริษัทของเธอก็มีร้านค้าหลายแห่ง ทว่าเรื่องการตกแต่งร้านนั้นส่วนใหญ่จะมอบหมายให้ผู้รับผิดชอบคนอื่นเป็นคนจัดการ

        ปกติแล้วเธอจะไปดูหน้างานหลังจากตกแต่งร้านเสร็จแล้ว ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องการตกแต่งร้าน เพราะแบบนี้เธอจึงปวดหัวกับเรื่องพวกนี้มาก

        แต่ว่าข้อดีเพียงอย่างเดียวก็คือ เธอรู้ว่าตนเองต้องการจะตกแต่งร้านสไตล์ไหน อย่างน้อยๆ เธอก็เคยไปเดินดูห้างสรรพสินค้าต่างๆ ทั่วโลก เธอรู้ว่าหลังจากออกแบบแล้ว ร้านที่ตกแต่งใหม่จะต้องทันสมัยกว่าร้านค้าต่างๆ ในยุคนี้แน่นอน

        ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน โทรศัพท์ก็ดังขึ้น คังอิงเห็นหมายเลขโทรศัพท์ที่แสดงบนหน้าจอโทรศัพท์ไร้สาย เธอบอกว่า

        “ตอนนี้การที่จะเห็นหมายเลขโทรศัพท์ที่โทรเข้ามา ต้องเสียเงินตั้งสามหยวน ทุกอย่างต้องใช้เงินไปหมดเลย ดูจากหมายเลขแล้วน่าจะเป็นอาจารย์โจวโทรกลับมาค่ะ”

        สือเจียงหย่วนยิ้มแล้วกล่าวว่า “ไปรษณีย์และโทรคมนาคมก็เป็นแบบนี้ล่ะ ไม่งั้นมันจะกลายเป็นหน่วยงานยอดนิยมได้ยังไง? ใครๆ ก็อยากจะเข้าไปทำงานที่นั่น”

        คังอิงรับสาย โทรศัพท์สายนี้เป็นอาจารย์โจวจริงๆ อาจารย์โจวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดังว่า “ใครส่งข้อความหาเพจเจอร์ผม?”

        คังอิงได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิของอาจารย์โจวจากในโทรศัพท์ การมีคนส่งข้อความหาผ่านวิทยุติดตามตัวถือเป็นเรื่องที่น่าอวดเล็กๆ น้อยๆ…

        “เอ่อ? อาจารย์โจวหรือคะ ฉันเสี่ยวคังเองค่ะ เพื่อนบ้านที่อยู่ข้างๆ บ้านอาซ้อรองจาง จำได้ไหมคะ? ครั้งก่อนฉันเคยบอกว่าจะตกแต่งห้างสรรพสินค้ามิตรภาพ ตอนนี้เรื่องเรียบร้อยแล้วค่ะ ไม่ทราบว่าในสองสามวันนี้อาจารย์หาทีมช่างมาได้ไหมคะ? คนยิ่งเยอะยิ่งดีค่ะ

        อ้อ อาจารย์หาคนได้สามสิบคนเลยเหรอคะ? ดีจังเลยค่ะ งั้นอาจารย์ก็เรียกพวกเขามาทั้งหมดเลยนะคะ ภายในครึ่งเดือนนี้ต้องทำงานให้เสร็จค่ะ ได้ค่ะ งั้นก็เรียกพวกเขามาให้หมดเลยค่ะ”

        ขณะที่คังอิงคุยโทรศัพท์กับอาจารย์โจวและตกลงกันอย่างรวดเร็ว สือเจียงหย่วนก็จิบชาไปพลาง เขารู้สึกว่าบุคลิกของคังอิงตอนนี้แตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง ราวกับว่าเธอกำลังบัญชาการกองทัพนับพันนับหมื่น แต่เธอยังคงไม่หวั่นไหวคงทีท่าสบายๆ เช่นนี้ เธอยังคงจัดการเรื่องต่างๆ อย่างใจเย็น

        สือเจียงหย่วนอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองเธอด้วยความชื่นชม

        “คังอิง ผมคิดเสมอว่าคุณเกิดมาเพื่อเป็นนักธุรกิจจริงๆ ไม่ใช่คนปลูกผักหรอก”

        พอได้ยินสือเจียงหย่วนพูดแบบนี้ คังอิงก็หัวเราะออกมาพลางกล่าวว่า “การปลูกผักเป็นความฝันอย่างหนึ่งของฉันค่ะ”

        “ก็ดีมากนี่ครับ ความฝันอย่างหนึ่งของคุณก็เป็นจริงแล้ว” สือเจียงหย่วนกล่าวอย่างจริงจังพร้อมกับยกนิ้วชี้ขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

        คนทั้งสองต่างก็หัวเราะออกมา สือเจียงหย่วนลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวลาคังอิง

        “ผมกลับก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะไปคุยกับทางห้างสรรพสินค้ามิตรภาพอีกครั้ง ส่วนเรื่องเงินกู้จากธนาคาร คุณรอฟังข่าวดีจากผมได้เลยครับ”

        คังอิงรู้ว่าสือเจียงหย่วนมีเส้นสายเครือข่ายมากมาย เธอรู้สึกถึงพลังของเขาแล้ว เธอรู้ดีว่าเขาพยายามอย่างหนัก และใช้เส้นสายส่วนตัวมากมายเพื่อช่วยเหลือเธอ

        เรื่องพวกนี้ถึงแม้ว่าเธอจะสามารถจัดการด้วยตนเองได้ แต่การที่เธอไม่มีเส้นสายอะไรเลย ถ้าต้องไปโน้มน้าวคนเหล่านั้นคงต้องใช้เวลาและความพยายามอย่างมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะทำสำเร็จในเวลาอันรวดเร็ว

        หากไม่มีสือเจียงหย่วน บางทีเธอคงต้องเริ่มต้นจากการทำธุรกิจร้านขายของชำเล็กๆ แล้วค่อยๆ เก็บสะสมเงินจนสามารถเช่าพื้นที่ห้างสรรพสินค้ามิตรภาพได้ ซึ่งไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหน

        การมีคนคอยช่วยเหลือก็ถือเป็นเรื่องที่ดี คังอิงไม่โง่จนคิดว่าการที่เธอพึ่งพาสือเจียงหย่วน จะทำให้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่ไม่สามารถพึ่งพาตนเองได้

        ความทุ่มเทของสือเจียงหย่วนเปรียบเสมือนบันไดที่นำไปสู่ความสำเร็จของเธอ เธอจะตอบแทนเขาเป็นร้อยเป็นพันเท่า ทำให้สือเจียงหย่วนได้รับสิ่งตอบแทนที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน คังอิงมั่นใจในเรื่องนี้มาก

        เหมือนกับที่อาร์คิมิดีส [1] เคยกล่าวเอาไว้ ขอแค่เพียงให้จุดศูนย์กลางแก่เขา เขาจะสามารถงัดโลกใบนี้ได้ ตอนนี้สือเจียงหย่วนก็เป็นเหมือนกับจุดศูนย์กลางที่อาร์คิมิดีสเคยกล่าวเอาไว้ พอมีจุดศูนย์กลางนี้แล้ว คังอิงมั่นใจว่าเธอจะสามารถงัดทรัพยากรความมั่งคั่งมากมายมหาศาลออกมาได้ 

        หลังจากที่สือเจียงหย่วนจากไป คังอิงก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ เธอรีบไปอาบน้ำ พอกินอาหารเย็นแบบขอไปทีเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ไปนั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือในห้องนอน จากนั้นก็หยิบกระดาษกับปากกามาวาดรูป 

        ภาพรวมของห้างสรรพสินค้ามิตรภาพอยู่ในหัวของเธอแล้ว ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องทำคือการออกแบบลักษณะภายนอกและรูปแบบโดยรวมของห้างฯ 

        แน่นอนว่าตัวเลขต่างๆ ต้องรอให้ช่างเข้ามาวัดขนาดก่อนถึงจะรู้แน่ชัด แต่เธอแค่ร่างภาพคร่าวๆ แล้วให้ช่างตกแต่งไปตามแนวทางนี้ก็พอ 

        การตกแต่งในยุคนี้เป็นแบบนี้ แม้แต่การตกแต่งบ้านใหม่ คนส่วนใหญ่มักจะตกแต่งไปพลางแล้วค่อยแก้ไขไปพลาง ไม่มีนิสัยที่จะออกแบบการตกแต่งให้เสร็จก่อน 

        ส่วนเรื่องที่ว่าช่างเหล่านี้จะตกแต่งได้ตามผลลัพธ์ที่เธอต้องการหรือไม่ คังอิงรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องคิดให้มากความ เพราะไม่มีทางที่ช่างกลุ่มหนึ่งจะสามารถทำตามผลลัพธ์ที่เธอต้องการได้อย่างสมบูรณ์แบบแน่ๆ

        วัสดุตกแต่งมากมายที่จำเป็นในการสร้างผลลัพธ์เหล่านั้น ตอนนี้ยังไม่มีขาย เธอจึงทำได้เพียงแค่ประยุกต์ใช้สิ่งที่มีให้เหมาะสมกับสถานการณ์ เธอวาดภาพร่างการตกแต่งห้างสรรพสินค้าลงบนกระดาษ

        ในที่สุดพอถึงช่วงเวลาห้าทุ่ม ภาพร่างการตกแต่งห้างสรรพสินค้าก็เสร็จสมบูรณ์ เหลือเพียงแค่รายละเอียดต่างๆ ที่ต้องพิจารณาเพิ่มเติม แต่คังอิงนั้นวาดรูปติดต่อกันมาหลายชั่วโมงแล้ว สมองของเธอเหนื่อยล้าจนไม่อาจคิดอะไรได้อีก เธอจึงวางปากกาลงและเตรียมที่จะปรับปรุงมันในวันพรุ่งนี้

        ต่อไปเธอต้องไปเซ็นสัญญา จ่ายเงินต่างๆ กับทางห้างสรรพสินค้าอีก เป็นไปไม่ได้ที่จะให้ช่างเริ่มงานเร็วขนาดนั้น ดังนั้นเธอจึงไม่ได้รีบร้อนอะไร ยังเหลือเวลาปรับปรุงมันอีกเยอะ

        คังอิงเพิ่งจะวางดินสอลง ก็ได้ยินเสียงวิทยุติดตามตัวดังขึ้นสองครั้งติดๆ กัน เธอคิดว่าเป็นคนเดียวกันที่ส่งข้อความมา จึงหยิบวิทยุติดตามตัวขึ้นมากดปุ่มดู แต่พบว่าเป็นหมายเลขโทรศัพท์ที่ไม่รู้จักสองหมายเลข

        คังอิงโทรกลับไปที่หมายเลขโทรศัพท์แรกที่ส่งข้อความมา ปรากฏว่าเป็นธนาคารเพื่อการเกษตรโทรมา เสียงของคนในโทรศัพท์ฟังคุ้นๆ น่าจะเป็นพนักงานตัวสูงๆ ที่มาตรวจสอบข้อมูลเครดิตเมื่อวันก่อน เขาเอ่ยว่า

        “สวัสดีครับ คังอิงหรือเปล่าครับ? ผมเสี่ยวจางจากธนาคารเพื่อการเกษตรนะครับ ครั้งก่อนผมได้ไปตรวจสอบข้อมูลเครดิตของคุณแล้ว ตอนนี้เงินทุนสำหรับผู้ประกอบการรุ่นหนุ่มสาวสี่แสนหยวนของคุณได้รับการอนุมัติแล้ว คุณสะดวกเมื่อไหร่ รบกวนให้รีบมาที่ธนาคารเพื่อการเกษตรสาขาต้าเฉียวของพวกเราเพื่อเซ็นสัญญากู้เงินด้วยครับ”

        เชิงอรรถ

        [1] อาร์คิมิดีส  (Archimedes) นักคณิตศาสตร์ นักดาราศาสตร์ นักปรัชญา นักฟิสิกส์ และวิศวกรชาวกรีก เมื่อ 287 ปีก่อนคริสตกาล