มารฟ้าพิชิตสวรรค์

ตอนที่ 82

โนอาห์รู้สึกตกใจ ที่ได้เห็นชิงเทียนในสภาพบาดเจ็บสาหัส นี่เป็นเครื่องยืนยันว่าด้านหลังม่านแสง จะต้องมีสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลัง ยิ่งกว่ายักษ์ศิลา หลายร้อยเท่า เพราะแม้แต่เขาเอง ยังไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนชายหนุ่มได้

เม็ดยาฟื้นฟูหลายเม็ด ถูกใช้ไปอย่างไม่เสียดาย เมื่อรวมกับพลังการรักษาของเพลิงอมตะ ไม่กี่นาทีต่อมา ร่างกายของชิงเทียน ก็กลับมาสมบูรณ์แข็งแรงอีกครั้ง 

ทั้งสองคนเดินขึ้นมาถึงด้านบน ระหว่างทางโนอาห์ได้ถามเกี่ยวกับอัญมณี รวมถึงการเรียกสิ่งของออกมาจากความว่างเปล่า ซึ่งชิงเทียนก็อธิบายเกี่ยวกับ คุณสมบัติของอัญมณี และแหวนมิติอย่างไม่ปิดบัง ทั้งยังสัญญากับโนอาห์ว่า หากเขาทำผลงานให้ชิงเทียนประทับใจ ตนจะมอบแหวนมิติให้

“ได้ยินว่านายบินบนฟ้าได้ สามารถบินจากที่นี่ไปถึงประเทศจีนได้รึเปล่า" ชิงเทียน เอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

“ก็ไม่เชิงว่าเป็นการบินหรอก" โนอาห์ยักไหล่ สิ่งที่เขาทำคือการสร้างแรงสะท้อนใต้ฝ่าเท้า จากนั้นก็ดีดตัวพุ่งไปด้านหน้า ดวยความเร็วที่เทียบเท่าเครื่องบินเจ็ท

ชิงเทียนเผยรอยยิ้มออกมา ตอนนี้เขาสามารถเหาะเหิน ด้วยพลังของตนเองได้แล้ว หากใช้อำนาจ การควบคุมสายลมเข้าส่งเสริม ชายหนุ่มก็ไม่ต้องเดินทาง โดยใช้เครื่องบินอีกต่อไป 

“ถ้าอย่างนั้นก็โชว์ให้ฉันเห็นหน่อย ว่านายเร็วแค่ไหน" ร่างของชิงเทียน พุ่งขึ้นไปยังท้องฟ้าเบื้องบน แล้วหายลับไปในกลุ่มเมฆ โนอาห์ส่ายหน้าเล็กน้อย เขากระโดดขึ้นไปบนอากาศ จากนั้นก็ดีดตัว พุ่งตามทิศทางที่ชิงเทียนมุ่งหน้าไป 

********************************

ชายหนุ่มผมยาว ออกมาต้อนรับ หลงหยวนและซีเหมินจวิน อย่างเป็นมิตร พวกเขาเคยพูดคุย ทำความรู้จักกันที่งานแต่งของชิงเทียน มาบ้างแล้ว ฮวงอี้เชิญทั้งสองคน เข้าไปคุยกันที่ห้องรับแขก ภายในมีการตกแต่งด้วย รูปภาพราคาสูง รวมถึงวัตถุโบราณ ที่มักจะพบตามงานประมูล 

“เชิญนั่งสิ..." ฮวงอี้ผายมือเชิญชวน ให้ชายหนุ่มทั้งสองนั่งลงบนโซฟากำมะหยี่ มุมหนึ่งของห้อง มีแจกันใบใหญ่ถูกวางประดับไว้ หากหลวงหยวนจำไม่ผิด นี่จะต้องเป็นแจกันโบราณ ในช่วงยุคราชวงศ์หมิง ซึ่งมีราคาไม่ต่ำกว่า 50 ล้านหยวน อย่างแน่นอน

“เพื่อนฮวง ที่พวกเรามาหานายถึงที่นี่ เป็นเพราะว่าตอนนี้พวกเรา กำลังมีปัญหากับตระกูลเหริน ไม่ทราบว่านายพอจะช่วยเหลือเราได้รึเปล่า?" 

ฮวงอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ตระกูลเหริน? พวกนายไปมีเรื่องกับพวกมันได้ยังไงกัน"

หลังจากที่ฮวงอี้ ได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมด เขาก็กำหมัดแน่ พร้อมกับกร่นด่านายนายน้อยของตระกูลเหรินไปพลาง แม้ว่า ความแข็งแกร่งของตระกูลเหรินนั้น จะเป็นรอง 3 ตระกูลใหญ่ ก็ใช่ว่าจะจัดการกับพวกเขาได้ง่ายๆ 

ฮวงอี้ได้เริ่มวางแผน เพื่อรับมือกับตระกูลเหริน ในขณะเดียวกัน เขาก็ส่งหนึ่งในผู้บ่มเพาะในตระกูล ไปช่วยคุ้มกันเฉินเป่าหลิง เนื่องจากเกรงว่าเธอจะถูกจะตัวไป เพื่อเค้นเอาข้อมูลของทั้งสองคน 

ทางฝั่งของตระกูลเหริน หลังจากที่เหรินหานเฟิง ได้รับข้อความจากน้องชาย เขาก็รีบตรงดิ่งมาที่โรงพยาบาลทันที แม้ว่าเขาจะชอบดุด่าลูกชายมากแค่ไหน แต่สสายสัมพันธ์ของพ่อลูก ยังคงไม่จืดจางไป ตอนนี้เหรินเฉายังคงหมดสติอยู่ แพทย์ที่ดูแลรายงานว่า กระดูกซี่โครงของชายหนุ่มแตกหักหลายซี่ แต่ยังโชคดีที่ปอดไม่ได้รับอันตราย อาการจึงไม่น่าเป็นห่วงนัก

“แกปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง!!" เหรินหานเฟิง ตะคอกใส่น้องชายด้วยความโมโห

“ขอโทษด้วยครับพี่ใหญ่ ตอนนี้ผมกำลังส่งคนออกตามล่าตัวคนร้ายอยู่ครับ"

ในขณะเดียวกัน การ์ดคนหนึ่งก็เดินเข้ามารายงายความคืบหน้า เกี่ยวกับคนที่ลงมือทุบตีเหรินไคเฉิง โดยเขาอธิบายว่า หนึ่งในนั้นคือลูกชายของผู้นำของตระกูลหลง แห่งเมืองจี่หนาน ส่วนชายอีกคนนั้นขอมูลยังคงเป็นปริศนา สาเหตุหนึ่งมาจาก ซีเหมินจวินนั้นน้ำหนักลดลงไปมาก โครงหน้าของเขาจึงเปลี่ยนไป แม้แต่เพื่อนที่เคยเรียนด้วยกัน ก็คงจะไม่สามารถจดจำเขาได้

“ตระกูลหลงหน่ะไม่เท่าไหร่ ตัวปัญญาที่แท้จริงก็คือตระกูลชฮวงและตระกูลชิง ที่คอยหนุนหลังพวกมันอยู่ต่างหาก" เหรินหานเฟิง แสดงสีหน้าเคร่งเครียด เขาเคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับตระกูลหลงมาบ้าง พวกเขาเป็นตระกูลที่มีอำนาจที่สุดในเขตมณฑลซานตง อีกทั้งยังมีการร่วมมือทางธุรกิจกับ 2 ใน 3 ตระกูลใหญ่ หากเขาลงมือโดยไม่ไตร่ตรอง อาจทำให้ทั้งสองตระกูลไม่พอใจได้

“แล้วเราจะปล่อยพวกมันไป ทั้งอย่างนี้เหรอพี่ใหญ่!! ดูที่มันทำกับเสี่ยวเฉิงสิ" เหรินเฉาชี้ไปที่หลานชาย ซึ่งนอนเป็นผักอยู่บนเตียง 

เหรินหานเฟิงถอนหายใจเสียงดัง “เราจะแก้แค้นให้กับเสี่ยวเฟิงแน่นอน เดียวฉันจะไปขอร้องให้พวกมาเฟียอิตาลี จัดการเรื่องนี้ให้ พวกตระกูลใหญ่จะได้ไม่ต้องพุ่งเป้ามาที่เรา" เขาตัดสินใจติดต่อหาสเตลล่า แต่ทางนั้นกลับต้องการ ค่าตอบแทนจำนวน 20 ล้านดอลลาร์ ถือว่าเป็นจำนวนไม่น้อยเลย สำหรับการลักพาตัว ชายหนุ่มเพียงสองคน ทว่าเหรินหานเฟิง ก็ตอบตกลงอย่างไม่ลังเล

*******************************

กว่าที่ชิงเทียนและโนอาห์ จะเดินทางมาถึงหอนพเก้า พระอาทิตย์ก็เริ่มลับขอบฟ้าแล้ว แคลร์ใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม หลังจากที่เธอเห็นว่าโนอาร์ กลับมาพร้อมกับชายหนุ่ม 

ชิงเทียนเรียกโกมินทร์มาพบ พร้อมกับแนะนำโนอาห์ให้เขาได้รู้จัก “โกมินทร์ นี่คือโนอาห์ อดีตเจ้าหน้าที่ขององค์กรอิลลูมินาติ ต่อไปนี้นายมีหน้าที่สอนเขาเกี่ยวกับการบ่มเพาะ และแนะนำเขาเกี่ยวกับหอนพเก้า" เขาใช้ปลายนิ้วแตะไปที่หน้าฝากของลูกศิษย์ เพื่อแบ่งการควบคุมผนึกสลายจิต

โกมินทร์ พยายามจะคัดค้าน แต่ชิงเทียนก็ให้เหตุผลว่า เขานั้นเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดแล้ว อีกทั้งพลังอาคมยังสามารถใช้รับมือกับโนอาห์ ได้ในระดับหนึ่ง โกมินทร์จึงมีแต่ต้องทำใจยอมรับเท่านั้น

“บอกฉันมาเดียวนี้เลยนะ ว่านายไปทำอีท่าไหน โนอาห์ถึงยอมมาเข้าร่วม" แคลร์เข้ามากระซิบถาม ด้วยความสงสัย เนื่องจากเธอไม่เคยเห็นชายคนนั้น ยอมทำตามคำสั่งของใครมาก่อน

“เรื่องมันยาวหน่ะ ว่าแต่เธอเถอะ การบ่มเพาะไปถึงไหนแล้ว?" ชิงเทียนพูดพลางสำรวจหญิงสาว ตั้งแต่หัวจรดเท้า

แคลร์ใช้มือปิดบังร่างกายอย่างรวดเร็ว “มองอะไรย่ะ!!"

“อะแฮ่ม... เปล่า ฉันแค่จะตรวจสอบระดับการบ่มเพาะของเธอ" ชิงเทียนเบือนหน้าหนี ตอนนี้แคลร์สวมชุดกี่เพ้า ทำให้เขาเห็นส่วนโค้งส่วนเว้าของหญิงสาวได้อย่างขัดเจน

จากการตรวจสอบของชิงเทียน ตอนนี้แคลร์เข้าสู่ ขอบเขตรวบรวมลมปราณขั้นสูงเรียบร้อยแล้ว สาเหตุที่เธอบ่มเพาะได้รวดเร็วเช่นนี้ ส่วนหนึ่งเกิดจาก อัญมณีซึ่งติดตั้งอยู่บนหอคอย ความเร็วการบ่มเพาะ จึงพุ่งทะยานราวกับติดปีก

ชิงเทียนเดินเข้าไปใกล้หญิงสาว กระทันหัน แครล์ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ “น...นายจะทำอะไร"

ใบหน้าของชิงเทียน เคลื่อนเข้ามาใกล้หญิงสาวขึ้นเรื่อยๆ แคลร์หลับตาลง พร้อมกับยื่นริมฝีปากอันอวบอิ่มออกมา แต่ทว่า ชิงเทียนกลับยื่นนิ้วมาสัมผัสหน้าผากของเธอ พร้อมกับถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้กับหญิงสาว 

“เกือบลืมไปเลย ว่าฉันยังไม่มอบเคล็ดวิชาให้เธอ" เคล็ดวิชาที่ชิงเทียนมอบให้เธอ มีชื่อว่า ปรัชญาอัสนีเจ็ดสาย ซึ่งจะเป็นการประยุกต์ใช้ธาตุต่างๆ ในรูปแบบอัสนี ถือว่าเป็นเคล็ดวิชาอัสนีระดับสูง เลยก็ว่าได้ 

ชิงเทียน พึ่งจะสังเกตุเห็นใบหน้าของแคลร์ ตอนนี้เธอกำลังหน้าแดงด้วยความโกรธ เธอไม่เคยรู้สึกอับอายขนาดนี้มาก่อน หญิงสาวสบัดตัวหันหลังกลับ แล้วเดินกระแทกเท้าจากไป 

“เป็นอะไรของเค้า" ชายหนุ่ม เต็มไปด้วยความสับสน 

แคลร์เดินเข้าไปในห้องของผู้จัดการ ด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ช่วงนี้เธอและจิ่วหยวนปิง ค่อนข้างที่จะสนิทกันเป็นพิเศษ 

“มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ" จิ่วหยวนปิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ที่เห็นแหญิงสาวมีท่าทีเช่นนี้

“เจ้านายเธอกวนประสาทฉัน ถ้าไม่ติดว่าร่างกายของหมอนั่นต้านทานสายฟ้า ป่านนี้ฉันคงช็อตเขา ให้ลงไปนอนดิ้นกับพื้นแล้ว" แคลร์พูดออกมาด้วยความหงุดหงิด

จิ่วหยวนปิง อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ เธอเองก็เคยถูกชิงเทียนกลั่นแกล้งอยู่บ่อยๆ จึงเข้าใจความรู้สึกของหญิงสาวดี “ฉันจะบอกจุดอ่อนของชิงเทียนให้เอาไหม"

แคลร์เขยิบเข้ามาใกล้ทันที เรื่องนี้ดึงดูดความสนใจเธอไม่น้อย “หมอนั่นมีจุดอ่อนด้วย?"

“เขาแพ้ทางผู้หญิงที่ชอบออดอ้อน แล้วก็ถ้ายิ่งเธอยั่วยวนเค้ามากเท่าไหร่ รับรองเลยว่าชิงเทียน จะกลายเป็นลูกไก่ในกำมือทันที" จิ่วหยวนปิงบังเอิญผ่านไปได้ยิน ฟ่านเสี่ยวโหรวและจิ่วฟาง พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ ซึ่งเธอเองก็ลองได้ลองพิสูจน์มาแล้ว

“ย...ยั่วยวนเนี้ยนะ!!?" 

แคลร์นั่งครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนที่จะออกจากห้องไป เธอตามหาชิงเทียนไปทั่ว ก่อนที่เธอจะเห็นเขาเดินเข้าไปในหอคอยธาตุดิน ที่ชั้นบนสุดของหอคอย ชิงเทียนเริ่มทำการติดตั้งอัญมณีธาตุดิน เข้าไปในวัตถุทรงกลม พริบตาต่อมา แสงสีน้ำตาลก็สว่างวาบไปทั้งชั้น ปราณธาตุดิน ไหลทะลักออกมาอย่างไม่ขาดสาย

หญิงสาวที่ตามขึ้นมา มองไปที่วัตถุทรงกลม ซึ่งกำลังเปล่งแสงออกมา อย่างไม่ละสายตา มันลอยตัวอยู่กลางอากาศ ราวกับดาวฤกษ์สีน้ำตาลดวงหนึ่ง แคลร์เดินเข้ามากอดแขนชิงเทียน ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกถึงความนุ่มนิ่มที่กดทับ 

“มันสวยจัง" แคลร์ กระซิบข้างใบหูชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา 

ชิงเทียนยืนตัวแข็งทื่อ ตอนนี้ภายในหัวของเขาเต็มไปด้วยความว่างเปล่า สิ่งเดียวที่รู้สึก คือความนุ่มที่สัมผัสกับท่อนแขน หลังจากที่เห็นปฏิกิริยาของชิงเทียน หญิงสาวก็ยืนยันได้แล้วว่า สิ่งที่จิ่วหยวนปิงพูดมานั้น ล้วนเป็นความจริง 

แคลร์ใช้มือลูบไล้ไปที่แผนอกของชายหนุ่ม เธอสัมผัสได้ถึงมัดกล้าม ได้อย่างขัดเจน ตอนนี้หญิงสาว เริ่มที่จะหน้าแดงขึ้นมาบ้างแล้ว ในขณะที่เธอคิดว่า แกล้งเขาเท่านี้ก็คงจะเพียงพอแล้ว ชิงเทียนกลับดึงเธอเข้าไปจูบ โดยที่หญิงสาวยังไม่ทันได้ตั้งตัว ลิ้นของทั้งคู่ตวัดพัวพัน แคลร์ไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อน หญิงสาวไม่คิดเลยว่าจูบแรกของเธอ จะถูกพรากไปในสถานการณ์เช่นนี้

ในที่สุด ชายหนุ่มก็ถอนริมฝีปากออกไป ทั้งคู่ต่างหายใจหอบหนัก แรงปรารถนายังคงคุกรุ่นอยู่ภายใน “ข...ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ" 

“ไม่เป็นไร..." แคลร์หน้าแดงถึงใบหู เธอไม่สามารถกล่าวโทษชิงเทียน เรื่องนี้ได้ เพราะทั้งหมดล้วนเกิดจากการกระทำ ของตัวเธอเอง หญิงสาวก้มหน้าเพื่อซ่อนความเขินอาย ตอนแรกเธอกะว่าจะมาเพื่อแกล้งชิงเทียนเพื่อความสนุก ไม่คิดว่าเรื่องมันจะเลยเถิดมาถึงขั้นนี้

---------------------------------------

Facebook Fanpage : มารฟ้าพิชิตสวรรค์

https://www.facebook.com/มารฟ้าพิชิตสวรรค์-105158271890771