S Family Love Story

Seen xx Daofhan 9

“ฝัน”

“ฮะ? อะไรเหรอ” ขานรับคนตัวสูงตรงหน้า ซีนเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับส่งแก้วเครื่องดื่มในมือมาตรงหน้าฉัน วันนี้เราเรียนเสร็จเร็วเลยตั้งใจมาเดินเล่นที่ตลาดใกล้มหาลัย เมื่อกี้ฉันฝากซีนไปซื้อกาแฟโบราณมาน่ะ วันนี้เพื่อนมาไม่เยอะเพราะต่างคนต่างเริ่มวุ่นเรื่องเตรียมฝึกงาน ที่มาวันนี้มีซีน เง็ก วุ้น ขงแล้วก็ฉัน เพื่อนคนอื่นเข้าพบที่ปรึกษากันหมดเลย

“ขอบคุณค่ะ”

“กลับไปกินข้าวที่บ้านเหรอวันนี้” ซีนถามหลังจากมองหน้าฉันได้สักพัก หลัง ๆ มาเราคุยกันเยอะขึ้นทั้งต่อหน้าและในแชท ฉันเองก็หายกลัวเขาไปบ้างแล้วจากแรก ๆ ที่เขามองหน้าฉันบ่อย ๆ ตอนนี้มองบ่อยแต่มันดูสบายใจมากกว่าเดิม

“ใช่ กลับไปกินกับน้องน่ะ”

“พรุ่งนี้ไปไหนไหม?” พรุ่งนี้หยุด และยาวถึงเสาร์อาทิตย์ จากนั้นก็จะสอบไฟนอล เฮ้อ ขี้เกียจอ่านหนังสือเหมือนกันนะ

“น่าจะไม่ไปนะ เราจะอ่านหนังสือทำไมเหรอ?”

“ทีแรกว่าจะชวนมาอ่านที่ห้องสมุด แต่ถ้าไม่ออกมาเราขอไปอ่านด้วยได้ไหมที่บ้าน...”

“ได้สิ เพราะเพื่อนเราก็จะมา”

“ติดเพื่อน” ซีนว่าฉันเสียงนุ่ม มือยื่นมาเกี่ยวเส้นผมที่ระใบหน้าออกให้

“ไม่ได้ติดเสียหน่อย”

“อะแฮ่ม สองคนนั้นน่ะมาได้แล้ว เดินต่อได้แล้ว” เพื่อนเอ่ยเรียกเสียงติดล้อเลียน ก็แน่ล่ะพวกมันเริ่มแซวหนักขึ้นตั้งแต่วันที่ซีนไปประกอบคอมให้ดาวเหนือที่บ้านและพอเห็นว่าดึกมากแล้วฉันจึงให้เขาค้างที่นั่นก่อนพอเช้าค่อยกลับบ้าน แต่ใครจะไปรู้ว่าเพื่อนจะแซวจนฉันลืมเขินแบบนี้ แซวบ่อยแซวถี่จนตอนนี้ยังคิดอยู่เลยว่าควรจะเขินหรือเคืองเพื่อนก่อนดีที่ชอบแซวฉัน ส่วนซีนน่ะนะ ไม่มีหรอกที่จะเอ่ยห้ามเพื่อนดีไม่ดีเขากลับทำหน้าพอใจที่เพื่อนแซวเสียอย่างนั้น วันดีคืนดียกนิ้วโป้งโวด้วย สีหน้าเขาพออกพอใจมากเหลือเกิน

“กลับยังไง?” เมื่อเดินกันจนเหนื่อยก็เริ่มจะแยกย้าย ซีนเข้ามาถามอีกครั้งพร้อมกับมือที่ยื่นมารับถุงขนมจากฉันไปถือไว้ให้เอง

“ขับรถมาไง ฉันตอบ”

“เดี๋ยวขับกลับไปส่ง” ไม่ต้องถามต่อแล้วว่าปฏิเสธได้ไหม จะอ้างว่าเขาขับรถมาก็ไม่ได้เพราะวันนี้เขามากับเพื่อน ดังนั้นจึงต้องยอมให้เขาไปส่งที่บ้าน

“กลับด้วยกันเหรอ?” มาร์ชเอ่ยถามเมื่อเรากำลังจะแยกย้ายกันกลับ

“ใช่”

“ฝัน พรุ่งนี้สิบเอ็ดโมงนะ เดี๋ยวไปหา” วุ้นบอก

“ได้ ๆ ซื้อของกินมาด้วยนะ” ฉันบอกเพื่อนติดจะอ้อน ๆ เพื่อนฉันหัวเราะเบา ๆ แล้วพยักหน้าตกลง สายตาที่พวกนั้นมองฉันเต็มไปด้วยความเอ็นดู

“ได้ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวซื้อเข้าไป”

“เจอกันพรุ่งนี้ ซีนขับรถไปส่งเพื่อนเราดี ๆ นะ” ขงเอ่ยย้ำกับซีน

“ได้ จะขับดี ๆ ”

“ไปละ บายทุกคน”

“กลับได้แล้วครับ” ซีนเอ่ยบอก เมื่อเราเดินไปขึ้นรถ ซีนทำหน้าที่เป็นคนขับส่วนฉันนั่งดูดกาแฟโบราณอย่างสบายใจ กาแฟโบราณที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของโอเลี้ยง ช่างเข้ากันเสียจริง

“เดี๋ยวก็นอนไม่หลับ” ซีนบ่นไม่จริงจังมากนักระหว่างขับรถ ก็อย่างนี้แหละเขาชอบบ่นมาก ๆ เลย แต่ทุกอย่างที่บ่นก็เพราะฉันทำตัวเองทั้งนั้น เช่น กินส้มตำไม่กินข้าว ดื่มน้ำอัดลมเยอะ ดื่มกาแฟวันละสองสามแก้ว และอีกหลายอย่าง เรื่องไหนบ่นแล้วฉันยังดื้อเขาตีเลยนะ วันก่อนดื่มกาแฟแก้วที่สองหมดจะสั่งแก้วที่สามแล้วเขามาเจอ ซีนตีหลังมือดังแป๊ะ! เลย หึ ฉันงอนเขาอยู่สองชั่วโมงจนเขาต้องยอมให้ดื่มนั่นแหละถึงได้คุยกันต่อ

“ฝัน”

“จ๋า”

“หลังสอบเสร็จไปเที่ยวด้วยกันนะ” เที่ยวอย่างนั้นเหรอ? เที่ยวไหนกัน

“เที่ยวไหนเหรอ?”

“อยากไปไหนจะพาไป”

“ขึ้นเหนือได้หรือเปล่า อยากชวนน้องไปด้วย”

“ได้เดี๋ยวเราจองห้องเอง เชื่อสิ น้องชายเราไปด้วยแน่ ๆ ” ซีนคงหมายถึงซอลสินะ แต่ถ้าขึ้นเหนือฉันอยากไปปายอะ ตรงที่เป็นที่พักริมเขา มีร้านชามีที่เที่ยวสวย ๆ พอบอกว่าขอถามน้องก่อนเขาก็พยักหน้ารับรู้ไม่ได้เร่งรัดอะไรกลับมาจากนั้นก็ชวนคุยต่อ

“มีวิชาไหนไม่เข้าใจไหม เราจะช่วยติวให้”

“มี ๆ ”

“ส่งไว้ในไลน์ เราจะไปทบทวนแล้วพรุ่งนี้จะติวให้”

“ขอบใจนะ”

“เปลี่ยนเป็นเปิดใจให้เราบ้างได้ไหม...” อีกแล้ว พูดแบบนี้อีกแล้ว

“เคยบอกไปแล้วใช่ไหมว่าเราชอบฝัน” ซีนจอดรถที่หน้าร้านสะดวกซื้อก่อนเข้าหมู่บ้าน เขาหันมามองนิ่ง ๆ ฉันพยักหน้าตอบเขินๆ ซีนยื่นมือมาลูบผมฉันอย่างนุ่มนวล สัมผัสแบบนี้จากเขาฉันเคยได้รับแล้ว ได้รับในวันที่อ่อนแอครั้งนั้น

“ซีนจะไม่บังคับนะ แต่ซีนจะอยู่ดูแลฝันแบบนี้จนกว่าฝันจะเปิดใจให้ซีนได้เข้าไป”

“ถ้าเปิดให้ เราจะไม่เสียใจใช่ไหม” เพราะเคยมีความทรงจำที่ไม่ดีเกี่ยวกับความรักทำให้ฉันกลัวไม่กล้าที่จะเปิดใจให้ใครเข้ามาสร้างบาดแผลและความเจ็บปวด เพราะกลัวความรักจะจบลงเหมือนแม่ ฉันไม่อยากให้ตัวเองเจ็บ

“ซีนไม่รับปาก แต่ซีนจะทำให้ฝันเชื่อใจซีนเอง ให้โอกาสซีนสักนิดได้ไหมครับ”

“อื้อ แต่นิดหน่อยนะ ให้นิดหน่อยก่อน” ฉันยกนิ้วชี้กับนิ้วโป้งจีบกันแสดงให้เขาเห็นว่าให้โอกาสเขาเล็กน้อยจริงๆ ซีนยิ้มและหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นปฏิกิริยาตอบกลับของฉัน

“ครับ แค่นี้ก็ดีมาก ๆ แล้ว”

ซีนมาส่งถึงบ้านเขารอกระทั่งฉันเข้าไปในบ้านล็อคประตูเสร็จถึงได้ยอมกลับ พอหันกลับไปยังโซฟาก็เจอกับน้องชายอย่างดาวเหนือยืนกอดอกมองฉันดุ ๆ เหมือนผู้ใหญ่กำลังจ้องเด็กที่แอบหนีไปเที่ยวเล่นนอกบ้าน ให้อารมณ์แบบนั้นจริงๆ เลยนะ สีหน้าท่าทางของเหนือตอนนี้น่ะ

“กลับช้า” น้องเอ่ยบอกน้ำเสียงติดงอแง

“ขอโทษ พี่ไปเดินตลาดมาซื้อขนมมาให้ด้วยนะ”

“พี่อะ ผมจะงอนจริง ๆ ” ฉันมองน้องชายเพียงคนเดียวทำหน้างอแง เมื่อรู้ว่าฉันไปเดินตลาดมา ที่น่าเอ็นดูยิ่งกว่านี้คือทุกครั้งที่ซีนเข้าใกล้น้องจะงอแงเข้ามาแทรกระหว่างฉันกับซีนทันที ทำเอาเพื่อนฉันที่เห็นถึงกับหลุดขำบอกว่าเหนือหวงฉัน ซึ่งฉันเองก็คิดแบบนั้น ก็นะ เรามีกันสองคนตั้งนานถ้าอีกฝ่ายมีใครเข้ามาเราก็คงรู้สึกกลัว กลัวว่าคนที่เราอยู่ด้วยจะรักเราน้อยลง ซึ่งฉันบอกได้เลยว่าไม่มีทาง เพราะสำหรับฉันเหนือสำคัญที่สุดแล้ว

“ไม่งอนนะ วันนี้สอบเป็นไง ลงคณะไหนไว้” ฉันชวนน้องคุย ระหว่างที่เราเดินเข้าห้องครัว น้องเปิดดูขนมส่วนฉันเปิดตู้เย็นดูของสดเพื่อทำมื้อเย็นกินพร้อมกับน้อง ของในตู้มีไม่เยอะเพราะยังไม่ได้ไปซื้อของ แต่ก็มีมากพอที่จะทำมื้อเย็นสำหรับเราทั้งสองได้

“ลงวิศวคอมครับ...”

“แล้วหมอ...”

“ผมรู้แล้วว่าผมชอบอะไร ขอบคุณพี่นะครับ” น้องยิ้มกว้าง ฉันพยักหน้ารับรู้สิ่งที่น้องจะสื่อ

“พี่ทำไข่เจียวกุ้งกับผัดพริกแกงนะ”

“ได้ครับเดี๋ยวผมแกะกุ้งให้ พี่ไนท์ผมน่ะลองสมัครยูทูปแล้วอัพคลิปลงด้วยนะ มีคนติดตามด้วยสิบสี่คนแหนะ” น้องเล่าอย่างตื่นเต้น

“ดีใจด้วยนะ ช่องอะไรเดี๋ยวพี่ไปกดติดตาม ตัวแค่นี้มีแฟนคลับแล้วใช่ไหมเนี่ย” แซวน้องเล่นระหว่างที่มือกำลังจัดเตรียมวัตถุดิบลงในกระทะ

“แฟนคลับอะไรกันครับ พวกเขามือลั่นต่างหากผมว่า” น้องตอบกลับมาเขิน ๆ

“ว่าไปนั่น แล้วเราถนัดเล่นแนวไหนล่ะ”

“ผมเล่นได้หมดนะ แต่ชอบพวกเกมเนื้อเรื่องอะ แล้วก็ พวกRPG” เนื้อเรื่องพอเข้าใจแต่ RPG ฉันขอไปเปิดดูก่อนนะว่าคือเกมจำพวกไหน ขอแค่น้องฉันชอบ ฉันเองก็จะสนับสนุนน้องให้เต็มที่เช่นเดียวกัน ฉันเชื่อว่าถ้าคนเรามีความฝันแต่ไม่ได้รับการสนับสนุน กว่าที่จะเดินทางไปถึงมันคงลำบากไม่น้อย แต่ถ้ามีคนคอยสนับสนุนความฝันนั้น ฝันที่เป็นจริงก็จะอยู่ไม่ไกล

“ส่งลิงค์มาให้พี่ด้วยนะ”

“ได้ครับ”

“ถ้าออกฝึกงาน พี่จะกลับมาพักบ้านใช่ไหม”

“กลับมาสิ พี่ไม่ไปไหนอยู่แล้ว เหนือพี่ว่าจะซื้อที่ดินที่ว่างใกล้กับมหาลัยอะ ที่เขาประกาศขาย”

“ราคาสูงมากเลยนะครับ” น้องเตือน

“ใช่ สูงจริง แต่ถ้าต่อยอดเป็นที่พักเราว่าไงมันจะดีหรือเปล่า”

“ผมไม่มีความรู้ด้านนี้เลยครับ เราปรึกษากับน้าใจกันไหม เผื่อน้าใจจะแนะนำเราได้”

“งั้นหลังพี่สอบเสร็จถ้าเราว่างแล้วไปหาน้าใจกันนะ”

“ครับ”

ที่ดินเกือบห้าไร่ในเขตใกล้มหาวิทยาลัย ราคาไม่ถึงเจ็ดล้านมันก็น่าสนใจไม่ใช่เหรอ แถวนั้นที่พักเยอะก็จริงแต่น้อยที่ ที่จะมีมาตรฐานหรือที่พักจะดี รวมถึงระบบความปลอดภัย ถ้าทำแบบกึ่ง ๆ คอนโดราคาเช่าต่อเดือนไม่ได้แพงสุดโต่งแต่เป็นราคาที่บุคลทั่วไปสามารถเช่าได้ อีกอย่างถ้าเป็นนิสิตนักศึกษาราคาต่อเทอมสามารถเอื้อมถึงไม่สูงจนเกินไปคงเป็นที่สนใจอยู่ไม่มากก็น้อย ในการทำที่พักแต่ละที่ฉันมองถึงความสะดวกสบายที่เอื้อมถึงและความปลอดภัยที่มาเป็นอันดับหนึ่ง นี่คงเป็นเหตุผลสำคัญที่มีคนเข้าพักที่พักที่มีอยู่ก่อนหน้านี้เต็มตลอดทั้งปี และฉันตั้งใจแล้วว่าถ้าทำทั้งที่ดินและตัวอาคารจะเป็นชื่อของดาวเหนือ เพื่อเป็นของขวัญให้น้อง

“พี่ไนท์ พรุ่งนี้เพื่อน ๆ พี่จะมาใช่ปะ” ระหว่างเราสองพี่น้องกินข้าวกันอยู่น้องก็เอ่ยถามอย่างสนใจทันที

“ใช่ รู้ได้ไงพี่ยังไม่ได้บอกนี่” ทวนถามน้องกลับไปอย่างสงสัย คนถูกสงสัยหัวเราะเบา ๆ หันหน้าจอโทรศัพท์ที่คุยกับใครสักคนมาให้ฉันดู เป็นช่องแชทของซีนที่อีกฝ่ายส่งข้อความมาถามว่าอยากได้อะไรไหมพรุ่งนี้เขาจะเข้ามาที่บ้านฉัน ไปแอบคุยกันตั้งแต่เมื่อไหร่กันสองคนนี้

“ไปแอบคุยกันตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย” ฉันแกล้งถามน้อง

“ตั้งแต่ที่เขามาดื่มที่บ้านตอนวันเกิดผมอะ”

“นานขนาดนั้นเลย”

“ครับ คุยกันแบบผู้ชาย แต่ไม่ว่ายังไงผมก็หวงพี่อยู่ดี ยังไม่ยอมให้ง่าย ๆ หรอกนะครับ”

“ยอมอะไรกันล่ะ กินข้าวได้แล้ว วันนี้จะเล่นเกมไหม”

“ครับ แต่เล่นไม่นานพรุ่งนี้อยากตื่นเช้า ๆ ”

“โอเค งั้นก็กินข้าวต่อเถอะจะได้ขึ้นไปพัก”

กลางดึกระหว่างที่กำลังดูซีนสตรีมเกม โทรศัพท์ฉันก็มีสายเรียกเข้าเป็นเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกไว้และดูเหมือนเบอร์ที่โทรมาจากต่างประเทศ แน่นอนว่าฉันไม่ได้รู้จักใครที่อยู่ต่างประเทศสักคนเดียวเลยเลือกที่จะไม่รับสายที่โทรเข้ามา แต่เหมือนปลายสายจะไม่พอใจเลยกระหน่ำโทรกลับเข้ามาอีกสองสายติด สายที่สี่นั่นแหละฉันถึงได้รับสาย

“ฮัลโหล”

(สวัสดีครับ...คุณดาวฝันใช่ไหมครับ) เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นหลังจากฉันเอ่ยทักทายไปไม่นาน เขารู้จักชื่อฉันแต่ฉันไม่ได้รู้จักปลายสายเลยสักนิด ตอนนี้เริ่มลังเลใจแล้วสิว่าควรจะพูดอะไรต่อ

“ต้องการติดต่อเรื่องอะไรคะ?”

(สวัสดีครับผมชื่อเขมเป็นเลขาคุณพงค์คุณพ่อของคุณดาวฝัน...)

“ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่รู้จักคนที่คุณเอ่ยถึง รบกวนงดติดต่อมานะคะ สวัสดีค่ะ”

พงค์ ชื่อนี้ฉันเคยได้ยินแม่คุยกับน้าใจ และเป็นชื่อเดียวที่ฉันรู้สึกเกลียดจนไม่อยากจะได้ยินแม้กระทั่งชื่อ คนใจร้ายที่ทิ้งแม่ไว้แบบนั้น ฉันไม่อยากรู้จักหรอก กว่าจะสงบจิตใจให้เป็นปกติได้ก็นานอยู่ทีเดียว เมื่อต้องการหายฟุ้งซ่านจึงได้ตัดสินใจเข้าไปดูสตรีมเกมของใครบางคนที่ตอนนี้กำลังเล่นอยู่อย่างสนุก

(วันนี้เล่นแพลนเนทซูครับ พรุ่งนี้มีนัดทั้งวันเลยอาจจะไม่ได้มานะครับ)

(เอ๊ะ เข้ามาดูด้วยเหรอเนี่ย) ซีนเหมือนหันไปมองอะไรสักอย่างก่อนจะเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม เขาเห็นด้วยอย่างนั้นเหรอว่ามีใครดูเขาสตรีมบ้าง

“เอ๊ะ นั่นมันชื่อแอคเคาน์ของเหนือนี่” ฉันอุทานตกใจเมื่อสายตามองเห็นชื่อแอคเคาน์ของน้องชายพอดี ไหนบอกจะนอนพักนะเจ้าเด็กดื้อของฉัน

(วันนี้ไม่เล่นเหรอเหนือ) จู่ ๆ ซีนก็เอ่ยทักน้องชายฉันที่เข้ามาดูสตรีม

(อ๋อ พรุ่งนี้พี่จะเข้าไปไง พี่เรานอนแล้วเหรอ) พี่? หมายถึงฉันหรือเปล่า

(น่าจะยัง? เหมือนพี่เห็นชื่อฝันด้วยนะ เห็นแค่เชียร์บิทไม่ยอมคอมเม้น) บ้าจริงคนดูเชียร์บิทเขาตั้งเยอะทำไมถึงรู้ว่าฉันเชียร์บิทเขาล่ะ

(เออใช่ เหนือเดี๋ยวพี่ดึงเข้าดิสคอร์ดของพวกพี่นะ มีอะไรพี่ ๆ จะได้แนะนำได้) อ่า ดิสคอร์ดที่ว่าเป็นโปรแกรมที่ใช้ติดต่อสื่อสารกันของกลุ่มเกมเมอร์ สามารถส่งข้อความ ส่งรูป พูดคุยกันได้อย่างหลากหลายวิธีเลยล่ะ ถ้าเปรียบเทียบแพลิเคชันในตอนนี้ของคนปติก็คล้ายๆ กับไลน์ล่ะมั้ง

(ใครบางคนที่ดูอยู่รีบนอนนะครับ ดึกแล้วนะ) พอซีนพูดแบบนั้น ช่องแชทเขาก็เต็มไปด้วยคอมเม้นจากแฟน ๆ ของเขาทันที ทุกคนต่างสงสัยและอยากรู้ว่าใครบางคนที่เขาเพิ่งเอ่ยถึงเป็นใคร ช่องแชทไหลเร็วมากจนฉันอ่านไม่ทัน เขาเป็นที่รักของแฟนคลับมากเลยสินะซีนน่ะ ส่วนมากเหมือนเขาจะสตรีมในยูทูปนะ และยอดคนดูในวันนี้ก็เกือบแสนแล้วด้วย น่าเหลือเชื่อมากจริง ๆ

=====

ฮื่อออ ที่รักเค้าน่ะเหนื่อยมากๆเลย ขอกำลังใจได้ไหมคะ แม้จะไม่เคยเจอกันแต่เรามีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นยอดวิวของทุกคนที่เข้ามาอ่าน ดีใจทุกครั้งที่เห็นยอดคอมเม้น และดีใจทุกครั้งที่ทุกคนยังรอ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ