บทที่ 25 ที่มาคือเ้าที่ขโมยลูกข้าไป!
มู่ซีเห็นยายโจวอารมณ์รุนแรงเกินไป ไม่สามารถบอกความจริงกับหลิวต้าจวงได้อย่างสงบ จึงต้องช่วยพูดแทน
"เป็อย่างนี้เ้าค่ะ ลูกของยายท่านนี้ถูกลักพาตัวไปั้แ่เล็ก ข้าช่วยท่านตามหาคน พบว่าลูกของท่านไม่อยู่แล้ว แต่ญาติสายเืยังอยู่ คนนั้นก็คือเ้า เ้าเข้าใจความหมายของข้าแล้วใช่ไหม?"
"เป็ไปได้อย่างไร?" หลิวต้าจวงเบิกตาโตด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาไม่เคยได้ยินพ่อแม่พูดถึงเื่เหล่านี้เลย และไม่เคยได้ยินผู้ใหญ่พูดถึง
"เ้าหน้าตาเหมือนกับตาแก่ที่ตายไปแล้วของข้าเป๊ะ ไม่ผิดแน่" อารมณ์ของยายโจวในที่สุดก็สงบลงได้มาก นางอยากก้าวไปข้างหน้าเพื่อััใบหน้าของหลิวต้าจวง แต่ถูกหลิวต้าจวงหลบหนี
พอดีตอนนี้เอง มียายคนหนึ่งวิ่งเยาะ ๆ มา ปากะโว่า "ต้าจวง น้ำที่บ้านไม่พอแล้ว เ้ารีบไปหาบน้ำมาแล้วค่อยมาทำงาน"
ยายตัวเล็กคนนั้นแต่งตัวเป็ชาวบ้านอย่างชัดเจน นางมาแล้วก็หาหลิวต้าจวงโดยตรง ไม่ได้สังเกตเห็นคนอื่น หลิวต้าจวงรีบชี้ไปที่ยายหลิวแล้วพูดว่า "ดูสิ นี่คือยายของข้า!"
ยายโจวได้ยินแล้วหันกลับไปมอง วินาทีต่อมาโกรธจัด "ที่แท้คือเ้า เติ้งชุนฮวา! เ้าคนชั่วช้า ที่แท้คือเ้าที่ขโมยลูกข้าไป!"
เติ้งชุนฮวาคนนี้เคยเป็เพื่อนบ้านของนาง ตอนนางคลอดลูก ครอบครัวของผู้หญิงคนนี้ย้ายออกไปทั้งหมด ตอนนั้นนางยังรู้สึกแปลกใจ ไม่คิดว่าจะมาเพื่อขโมยลูกของนาง!
ยายหลิวถูกด่าจนงง พอรู้ตัวก็อยากจะวิ่งหนีโดยสัญชาตญาณ แต่ยายโจวที่ปกติขาเท้าไม่สะดวกก็ไม่รู้ว่ามีแรงมาจากไหน วิ่งไปคว้าเสื้อผ้าของนางไว้
"ห้ามไป เ้าอธิบายให้ข้าฟังให้ชัดเจน!!!"
"นี่... สถานการณ์อะไรกัน? ลูกของตระกูลหลิวเป็เด็กที่ขโมยมาเหรอ?"
"ยายหลิวไม่ใช่คนแบบนี้นะ นางดีกับต้าจวงมากเลย"
"ใช่เลย ข้าชอบยายหลิวมาก"
"พวกเ้าเด็ก ๆ รู้อะไร นี่มันเื่เมื่อหลายสิบปีก่อนแล้ว!"
"..."
ในหมู่บ้านเหลือผู้สูงอายุที่อายุใกล้เคียงกันไม่มากนัก หลี่เจิ้งกลับมองไปยังยายหลิวอย่างครุ่นคิด "เ้าเป็ใคร ข้าไม่รู้จักเ้า เ้าต้องจำผิดคนแน่!"
ยายหลิวหันหน้าหนี ไม่กล้าสบตากับยายโจว พลางเหลือบมองหลิวต้าจวงที่ยืนงงงันอยู่ด้วยความกังวล
"ต้าจวง เ้าอย่าฟังยายแก่นี่พูดเหลวไหล พ่อของเ้าเป็ลูกที่ข้าคลอดเอง!"
"นางก็ไม่ได้บอกว่าเ้าขโมยพ่อของเขา เ้ารู้ได้อย่างไรว่านางพูดถึงลูกชายเ้า?"
มู่ซีเคยดูการดูลักษณะโหงวเฮ้งของยายหลิวผู้นี้ นางเคยคลอดลูกสาวมาหลายคนแล้ว เพราะคลอดแต่ลูกสาว นางถึงได้คิดร้ายขโมยลูกชายคนอื่นมา
"ใช่แล้ว เ้าต้องรู้สึกผิดแน่!"
ยายโจวโกรธจัด ะโลั่น "เติ้งชุนฮวา เ้าคืนลูกของข้ามา!"
"ท่านย่า นางพูดจริงหรือ?"
หลิวต้าจวงทำหน้างุนงง พอมองยายโจวอย่างละเอียดกลับรู้สึกใกล้ชิดอย่างบอกไม่ถูก หรือว่าเป็เพราะนี่คือย่าแท้ ๆ ของเขา?
"ไม่ใช่ เป็ไปได้อย่างไร!"
ยายหลิวปฏิเสธอย่างแข็งขัน สายตาหลบเลี่ยง ทุกคนก็เห็นว่ามีอะไรผิดปกติ เห็นสถานการณ์รุนแรงขึ้น หลี่เจิ้งเดินออกมาพร้อมเอามือไพล่หลัง ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า
"คนบ้านหลิวเอ๋ย เ้าบอกมาเถอะว่าเื่ราวเป็อย่างไรกันแน่?"
"หลี่เจิ้งข้าก็ไม่รู้ว่าเป็อย่างไรเหมือนกัน พวกนางจู่ ๆ ก็ออกมาบอกว่าขโมยลูกของนาง" ยายหลิวทำท่าไม่ยอมรับอย่างไร้ยางอาย ยิ่งทำให้ยายโจวโกรธมากขึ้น
"์ลงโทษ ปีนั้นเ้าต้องวางแผนไว้ก่อนแน่ มิน่าข้าหาหม่าวตันของข้าอย่างไรก็หาไม่เจอ!"
"ไม่รู้ว่าเ้าพูดอะไร ข้าฟังไม่เข้าใจ" ยายกางมือ ยืนกรานไม่ยอมรับจนตายอยู่แล้ว เด็กปีนั้นก็ไม่อยู่แล้ว ไร้หลักฐาน
มู่ซีเหมือนรู้ความคิดนางจึงเอ่ยขึ้น "เ้าคิดจะบอกว่าเด็กปีนั้นไม่อยู่แล้ว ไร้หลักฐานใช่หรือไม่?"
"ข้าต้องกลับบ้านไปกินข้าวแล้ว"
ยายหลิวสายตาหลบเลี่ยง ทำให้หลิวต้าจวงเริ่มสงสัย เขามองย่าที่มักลำเอียงมาตลอด จู่ ๆ ถามขึ้น
"เพราะพ่อข้าไม่ใช่ลูกที่ท่านคลอด ท่านถึงได้ลำเอียงพวกอาใช่หรือไม่?"
ไม่น่าแปลกใจที่ตอนเด็กหลิวต้าจวงเห็นแต่ปู่เท่านั้นที่เอ็นดูพ่อ แต่ย่าไม่เคยสงสารครอบครัวพวกเขาเลย
"เ้าพูดอะไรเหลวไหล ข้าลำเอียงั้แ่เมื่อไหร่?"
ยายหลิวย่อมไม่มีทางบอกว่านางขโมยเด็กเพราะแม่สามีด่านางทุกวันว่าเป็แม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้ แต่ในส่วนลึกของจิตใจ นางย่อมรักลูกของตัวเองมากกว่าแน่นอน ยังไงเสีย ลูกสาวพวกนั้นก็ออกมาจากท้องของนาง หากไม่ใช่เพราะคลอดลูกชายของตัวเองไม่ได้ นางก็คงไม่ต้องไปขโมย
" เ้าไม่เพียงแต่ขโมยลูกข้า ยังกล้าทารุณลูกข้าอีก!"
ยายโจวโกรธจนเกือบอาเจียนเป็เื พอคิดว่าลูกของตนเองต้องทนทุกข์มากมายในยามที่นางมองไม่เห็น น้ำตาของยายโจวก็ไหลไม่หยุด
"ท่านยาย ท่านอย่าเพิ่งเสียใจ ข้ามีวิธีมากมายที่จะทำให้นางยอมรับ"
มู่ซีแท้จริงแล้วอยากดูว่าผู้หญิงคนนี้จะเสียใจหรือไม่ ไม่คิดว่านางจะช่วยไม่ได้จริง ๆ
"เ้า...เ้าจะทำอะไร?"
ยายหลิวเห็นมู่ซีเดินเข้ามาหาตัวเองทีละก้าว ใจนอยากวิ่งหนี แต่กลับถูกมู่ซีจับข้อมือไว้ ทั้งที่เป็เด็กหญิงอายุสิบขวบ กลับมีแรงมากเป็พิเศษ จนเท้าของนางขยับไม่ได้เลย
มู่ซีใช้มือข้างหนึ่งจับข้อมือนาง อีกมือหนึ่งหยิบยันต์ออกมาตบลงบนตัวยายหลิวโดยตรง พูดพร้อมยิ้มอย่างประหลาด "ตอนนี้พูดความจริงได้แล้วใช่ไหม"
"พูดอะไร หลี่เจิ้งเ้าจะปล่อยให้คนนอกมาก่อกวนในหมู่บ้านพวกเราอย่างนี้เหรอ?"
ยายหลิวยังดื้อดึงไม่ยอมเอ่ยปาก มองไปยังหลี่เจิ้งที่กำลังดูอยู่ราวกับขอความช่วยเหลือ ในฐานะหลี่เจิ้งย่อมต้องปกป้องคนในหมู่บ้านของตน เขาเอ่ยปาก "พวกท่านอย่ามาก่อกวนในหมู่บ้านของพวกเรา พวกเรา..."
ไม่ทันที่คำพูดจะจบก็ถูกยายหลิวขัดจังหวะ เสียงของนางแหลมสูง
"ใช่ ข้าขโมยไปแล้วจะทำไม ยังไงพวกเ้าอายุยังน้อยยังคลอดได้อีก! แต่ข้าคลอดลูกชายไม่ได้ อีกอย่างพันธุ์ของบ้านพวกเ้าก็ไม่ดีนัก หลายปีมานี้ลูกคนที่หกไม่เอาไหนเลย รู้แต่ก้มหน้าทำงานหนัก ขึ้นเขาไปล่าสัตว์ยังถูกหมูป่าขวิดตาย ถ้าเป็ลูกที่ข้าคลอดเองคงไม่โง่ขนาดนี้"
นางพูดความในใจของตัวเองออกมาพรั่งพรู อย่าว่าแต่คนอื่นในหมู่บ้านเลย แม้แต่หลิวต้าจวงก็มองนางด้วยความใ
"ท่านย่า ท่าน...ท่านพูดอะไร?"
"โอ้ พระเ้าช่วย ไม่คิดเลยว่ายายต้าจวงจะเป็คนแบบนี้"
"รู้คน รู้ชะตา แต่ไม่รู้จิตใจจริง ๆ ทำไมถึงขาดคุณธรรมขนาดนี้"
"พ่อของต้าจวงน่าสงสารจริง ๆ ถ้านางไม่ป่วย พ่อต้าจวงก็คงไม่ต้องเข้าป่าไปล่าสัตว์ ไม่ใช่เพื่อหาเงินตำลึงมารักษาโรคให้นางหรอกหรือ"
"......"
ได้ยินถึงตรงนี้ ยายโจวโลหิตพลุ่งพล่าน ะโออกมาทันที "ข้าจะไปฟ้องเ้าที่ศาลอำเภอ!"
พอนึกถึงลูกของตนเองต้องตายเพราะหญิงใจร้ายคนนี้ นางก็โกรธจนอกสั่นขึ้นลงอย่างรุนแรง เฉยจือเป็คนใจดี รีบลูบหลังให้นาง ปลอบโยนว่า
"ยายโจว อย่าเพิ่งโกรธเลย คุณหนูบ้านข้าเก่งมาก ต้องช่วยท่านได้แน่นอน"
2K
