การประเมินใหม่คืออะไร
อย่างย่อๆคือการประเมินใหม่นั้นเป็โอกาสสุดท้ายหลิวหยุนหยางได้เรียนรู้ความหมายของการประเมินใหม่เมื่อเขาอยู่ในเมืองตงลู
ย้อนกลับไปเชียงเฉินชานเคยพูดว่ามีเพียงผู้อ่อนแอเท่านั้นที่้าการประเมินใหม่
"นั่นมันไร้สาระที่สุด!" ซือหยานโกรธมากเมื่อเขาชี้ไปที่ชายในชุดทหารและะโว่า "แม้ว่าเครื่องจะทำงานผิดปกติ หลิวหยุนหยางก็สามารถทำการทดสอบได้อีก นี่อะไร ... เ้าต้องปล่อยให้เขาถูกประเมินอีกเหรอ"
"ข้าเป็ผู้ตรวจสอบ!" ชายผู้นั้นตอบอย่างเยือกเย็น "ข้าจะปล่อยเื่นี้ไปเพราะเ้าเป็เ้าหน้าที่กองทัพัตื่น แต่เ้าต้องออกไปจากที่นี่ทันที!"
ซิ่วิเฉิงดูเหมือนจะบ้าคลั่งเล็กน้อย ท่าทางที่สงบและเก็บอารมณ์ของเขาหายไปเมื่อเขาหันไปหาซือหยานและพูดว่า
"เ้าเป็สมาชิกของกองทัพัตื่น เ้ารู้กฎ การเชื่อฟังเป็หน้าที่ที่สำคัญที่สุดของทหาร เข้าใจไหม?"
ซือหยานเหลือบมองไปที่ซิ่วิเฉิงแล้วมองไปที่ใบหน้าของผู้ตรวจสอบ ทันใดนั้นเขาก็รู้แจ้ง
"พอกันที! คราวนี้ข้าจะออกไปเอง แม้ว่าข้าจะต้องเสี่ยงกับตำแหน่งของข้าในกองทัพัตื่น แต่ข้าคงไม่ตาถั่วเป็ไอ้ตัวร้าย จะทำอะไรก็ทำ เ้ากำลังบิดเบือนความจริง! ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าไม่มีที่ไหนในกองทัพัตื่นที่ข้าสามารถโต้เถียงด้วยเหตุผลได้!"
หลิวหยุนหยางท่วมท้นไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ เขา และซือหยานไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งนัก แต่ซือหยานพูดในนามของเขา แม้ว่าเขาจะพนันกับชะตากรรมของเขาเองก็ตาม
ชายผู้ตรวจสอบดูหน้าเจื่อนเล็กน้อย เขาไม่ได้คาดหวังว่าซือหยานจะทำให้เขาขายหน้าจริงๆ
"ออกไปซะ! ไม่อย่างนั้นโอกาสของเขาจะถูกเพิกถอนประเมินใหม่!" ชายผู้นั้นะโอย่างดุเดือด เขากำลังจะทำให้ซือหยานจนมุม
ซือหยาน้าที่จะต่อต้าน แต่เขา และหลิวหยุนหยางถูกล้อมไปด้วยผู้ชายที่ดูเคร่งขรึมที่ถือดาบยาวอย่างน้อย 10 คน
พวกผู้ชายมารวมกันมันทำให้รู้สึกกดดัน
ซือหยานสูดลมหายใจลึก และดึงหลิวหยุนหยางออกไป จากนั้นเขาหันไปจ้องมองที่ผู้ตรวจสอบและซิ่วิเฉิง "นี่คือกองทัพัตื่นไม่ใช่สนามหลังบ้านของพวกเ้า ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!"
หลิวหยุนหยางติดตามซือหยาน ขณะที่เขาเดินผ่านทหารและออกไป
"เ้าโชคไม่ดีเลยที่ได้อยู่กับข้าในครั้งนี้" ซือหยานบอกกับหลิวหยุนหยาง เมื่อพวกเขาเดินออกจากประตูใหญ่
หลิวหยุนหยางไม่ค่อยพอใจ แต่เขาก็ไม่บ่นอะไร
"ไม่ต้องกังวลกับเื่นี้พี่ซือ มันเป็เพียงชนชั้นกองทัพัตื่น ข้าจะสามารถเข้าเรียนในชั้นเรียนที่ดีขึ้นได้ในอนาคตได้น่า"
ซือหยานตบบ่าของหลิวหยุนหยางแล้วหัวเราะอย่างเต็มที่ "พูดได้ดีนี่! เมื่อประตูหนึ่งปิดลงอีกประตูหนึ่งจะเปิดขึ้น ไปที่ที่ดีกว่านี้กันดีกว่า!"
ดวงตาจำนวนมากมองดู ในขณะที่ร่างสองร่างเดินไป
ซิ่วิเฉิงทำเสียงที่น่ารังเกียจ "คนอะไรกัน! มันยังกล้าท้าทายท่านพี่ลี! มันควรดูตัวเองก่อนที่จะแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับคุณธรรมความซื่อสัตย์ของผู้อื่น!"
ในขณะที่เขาพูดเขาเหลือบไปมองชายผู้ตรวจสอบด้วยรอยยิ้ม
ผู้ชายคนนั้นดูไม่มีความสุข เขาจ้องที่ซิ่วิเฉิงก่อนที่เขาจะพูดอย่างเยือกเย็น "ไปซะ!"
ซิ่วิเฉิงรู้สึกละอายใจอย่างสมบูรณ์ เขามาถึงตำแหน่งที่สำคัญแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ถือว่า ไม่มีใครในกองทัพัตื่น
อย่างไรก็ตามท่านพี่ลี ซึ่งเขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับเขาก็เคยสาปแช่งเขา เขาไม่มีศักดิ์ศรีเหลืออีกแล้ว
เขาไม่สนใจความรู้สึกของซิ่วิเฉิง เขาหันไปหาทหารที่อยู่ถัดจากเขาและพูดอย่างมีระเบียบ "ผู้สมัครหลิวหยุนหยางขาดวินัย ดังนั้นการเพิกถอนสิทธิ์การประเมินของเขา เปลี่ยนเป้าหมายการปฏิบัติและดำเนินการต่อด้วยการประเมิน"
ในขณะที่เขาพูดแบบนี้การจ้องเหมือนไฟฉายของเขาก็กวาดสายตาผู้สมัครคนอื่นด้วยแสงจ้าที่เป็อันตราย
ไม่มีใครท้าทายเขา ผู้สมัครไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยเสียงใดใดออกมา
ทหารกองทัพัตื่นได้ดำเนินการตามเป้าหมายใหม่แล้ว ดังนั้นการประเมินจะดำเนินต่อไป
"ความเย่อหยิ่งเช่นนี้! ข้าไม่เคยคาดหวังมาก่อนเลยว่าเ้าจะมีความสามารถเช่นนี้ลีเสี่ยวหย่ง!"
น้ำเสียงที่เฉยเมยเป็ของาาแห่งเพลิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลและจ้องมองเขาอย่างเ็า
ทันทีที่ผู้ตรวจสอบชื่อลีเสี่ยวหย่งเห็นาาแห่งเพลิง ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป ตอนนี้เขาดูซีดราวกับว่าเห็นพ่อของเขาที่เสียชีวิตไปแล้ว
เขาไม่ได้คาดหวังว่าเื่นี้จะดึงดูดความสนใจของผู้บังคับบัญชา
"ผู้บัญชาการข้า ..." ลีเสี่ยวหย่งระดมสมองของเขาในความพยายามที่จะคิดคำอธิบายที่สมเหตุสมผลสำหรับสถานการณ์ที่อยู่ในความควบคุม
สายตาของาาแห่งเพลิงจับจ้องอยู่ที่เขา ความกดดันอันน่าเกรงขามเพิ่มขึ้นจากเขา และกระจายไปในทุกทิศทาง
นักสู้เกือบทุกคนใช้เวลาไม่กี่ก้าว
"ทำไม?" เสียงของาาแห่งเพลิงก็เหมือนเสียงะเิของูเาไฟที่ทำให้ความเงียบสงบลง
ลีเสี่ยวหย่งลังเลก่อนที่จะพูดติดอ่าง "การประเมินระดับของหลิวหยุนหยางคือ ...มันถูกยุยงโดยซิ่วิเฉิง ในตอนนั้นข้าคิดว่าที่ดินของเมืองตงลูนั้นแห้งแล้ง และไม่สามารถผลิตชนชั้นสูงระดับดีได้ นั่นเป็เหตุผลที่ข้าประเมินว่าหลิวหยุนหยางเป็ระดับจี เชื่อมั่นผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านเถอะ ข้าไม่มีแรงจูงใจที่จะเห็นแก่ตัวจริงๆ!"
าาแห่งเพลิงไม่ได้กล่าวอะไรเลย ทหารกองทัพัตื่นคนอื่นก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำให้ผลลัพธ์ของหลิวหยุนหยางไม่ถูกต้องเช่นกัน
"ข้าจะปล่อยให้เขาถูกประเมินใหม่เพื่อกองทัพัตื่น ข้าจะไม่ยอมสูญเสียความสามารถของเขา ข้าทำได้เพราะข้า้าให้เขาเป็กองทัพัตื่น!"
ในขณะที่เขาดูลีเสี่ยวหยงพยายามอย่างเต็มที่เพื่ออธิบายให้ดี าาแห่งเพลิงก็ค่อยๆยกมือขึ้นอย่างช้าๆเปลวไฟสีแดงเต้นเป็จังหวะที่ปรากฏบนมือ
ชายคนหนึ่งเดินไปที่าาแห่งเพลิงรีบเร่งแล้วกระซิบบางอย่างในหูของเขา
การแสดงออกของาาแห่งเพลิงเปลี่ยนไป ในท้ายที่สุดเขาไม่ได้ปล่อยเปลวไฟบนมือที่ยกออกมาของเขา
"ภารกิจเดียวของเ้าในตอนนี้คือให้หลิวหยุนหยางเข้าร่วมกองทัพัตื่น ถ้าหากเ้าล้มเหลวเ้าจะต้องไป และทำภารกิจระดับ เอ สามภารกิจให้สำเร็จ"
เสียงของาาแห่งเพลิงนั้นอยู่ในระดับต่ำ แต่มีความหมายที่ไม่อาจปฏิเสธได้
สามภารกิจของระดับ เอ? ทุกคนเฝ้ามองลีเสี่ยวหย่งด้วยความสงสาร
เขาอาจใช้ชีวิตของเขาเช่นกัน!
"และเ้า... เ้าจงออกจากกองทัพัตื่นไปซะ!" าาแห่งเพลิงจ้องไปที่ซิ่วิเฉิง
ร่างกายทั้งหมดของซิ่วิเฉิงสั่นเทา เขาพยายามอย่างหนักมาหลายปีเพื่อไปยังตำแหน่งที่เขามี
ตอนนี้ทุกอย่างถูกทำลาย
ในขณะที่เขาเผชิญหน้ากับาาแห่งเพลิงเขาไม่มีทางอธิบายตัวเองได้
"พวกเขามุ่งหน้าไปในทิศทางใด?" ลีเสี่ยวหย่งะโใส่ทหารเมื่อาาแห่งเพลิงออกไป
ทหารตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นเขาก็ตระหนักว่าใครคือลีเสี่ยวหย่งกำลังพูดถึงและชี้ให้เห็น "ด้านนอก!"
ลีเสี่ยวหย่งรีบร้อนออกไปเหมือนคนไร้สติ
สามภารกิจระดับ เอ จะดีเท่ากับตายสามครั้ง
***
"หลิวหยุนหยางนี่คือสำนักงานใหญ่ของกองบัญชาการนักสู้ฉางอัน เ้ารอที่นี่สักครู่ในขณะที่ข้าติดต่อใครซักคน" ซือหยานพาหลิวหยุนหยางไปยังอาคารขนาดใหญ่ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร
ภายนอกอาคารไม่เหมือนสำนักงานใหญ่ของกองทัพัตื่น แต่มีความคล้ายคลึงกันระหว่างทั้งสอง สิ่งที่น่าสังเกตมากที่สุดคือบรรยากาศที่อึมครึม
เมื่อหลิวหยุนหยางดูอาคารขนาดใหญ่เขาก็คิดถึงประสบการณ์ของเขาในวันนั้น
ทุกอย่างควรจะเป็ไปอย่างราบรื่น แต่ผลลัพธ์ก็น่าผิดหวังมาก สิ่งนี้ทำให้หลิวหยุนหยางสรุปได้ว่าการพึ่งพาตนเองนั้นดีกว่าการพึ่งพาผู้อื่น
ความแข็งแกร่งเป็แหล่งพลังงานที่แท้จริง
ถ้าใครพึ่งตัวเอง ...
ห้านาทีต่อมาซือหยานก็ออกมา หลิวหยุนหยางเห็นความผิดหวังบนใบหน้าของเขา
"ไปที่อื่นกันเถอะ!" ซือยานกล่าวว่าอย่างใจเย็นยิ้มให้กับหลิวหยุนหยาง
หลิวหยุนหยางพยักหน้า แม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ที่นั่นเขาก็มั่นใจว่าซือหยานใช้วิธีการทุกอย่างเพื่อช่วยเหลือเขา
เขาต้องขอบคุณซือหยาน
หนึ่ง สอง สาม...
ซือหยานพาหลิวหยุนหยางไปถึงห้ากองบัญชาการทหารในฉางอัน ทุกครั้งที่เขาไม่ได้พาหลิวหยุนหยางไปด้วย ทุกครั้งที่เขาออกมา หลิวหยุนหยางจะเห็นว่าเขาเหนื่อยล้า และอับอายขายหน้า
ซือหยานก็จะพูดบางอย่างเมื่อนาฬิกาของเขาเริ่มส่งเสียงบี๊บอย่างเมามัน เขาเหลือบมองมันและกดบางอย่าง
เมื่อมันหยุดปี๊บซือหยานก็ส่งเสียงครวญคราง "ฮึ!"
หลิวหยุนหยาง้าถามเขาว่าเป็ใคร แต่เขาเลือกที่จะอยู่เงียบ ๆ แทนเป็การดีที่สุดที่จะไม่ยั่วยุคนที่มีอารมณ์ไม่ดี
ดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าเริ่มหายไปอย่างช้าๆ หากพวกเขาอยู่ในเมืองตงลู ผู้คนจะล็อคประตูของพวกเขาและเข้านอนตอนนี้
อย่างไรก็ตามฉางอันถูกจุดด้วยแสงต่าง ๆ มากมายราวกับว่ามันยังเป็ตอนกลางวันจริงๆแล้วมีคนเดินถนนออกไปมากกว่าตอนกลางวัน
"เราจะลองอีกครั้งในวันพรุ่งนี้ ไปพักผ่อนกันเถอะ" ในขณะที่ซือหยานพูด เขาก็พาหลิวหยุนหยางไปยังอาคารสามชั้นสีดำ
"นี่คือโรงแรมเล็ก ๆ แห่งความเจริญรุ่งเรือง!"
ในขณะที่พวกเขาก้าวผ่านประตูทางเข้าของโรงแรม ผู้หญิงคนหนึ่งก็รีบเข้ามาแล้วชี้นิ้วของเธอไปที่ซือหยานและคำรามเหมือนกับสิงโต "ทำได้ดีซือหยาน! เ้าปิดนาฬิกาจริง ๆ จะ…เ้าไม่รู้หรอกว่าข้าตามหาเ้ามานานเท่าไหร่แล้ว! ข้าแทบเป็บ้า!"
แม้ว่าหญิงสาวจะโกรธ แต่เธอก็ยังดูดีมาก
เมื่อหลิวหยุนหยางเห็นกูเฉียนเฉียน รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขา เขาถอยกลับสองก้าวอย่างสมเหตุสมผล
ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ข้างกูเฉียนเฉียน เป็เด็กผู้หญิงแต่งตัวตามความสมวัยของเขา
หญิงสาวยิ้มให้เขาอย่างเขินอาย
ห้านาทีต่อมาทั้งสี่คนนั่งอยู่หน้าโต๊ะน้ำมัน กูเฉียนเฉียนได้พยายามที่จะปลอบใจหลิวหยุนหยาง "อย่าท้อแท้ไป กองทัพัตื่นไม่ได้เป็ที่เดียวในโลก ตราบใดที่เ้าเข้มแข็ งเ้าจะพบสถานที่ที่เหมาะกับเ้า! มีเวลาที่เ้าจะไม่้าเข้าร่วม แม้ว่าพวกเขาจะขอร้องเ้าก็ตาม!"
คำที่ปลอบโยนของกูเฉียนทำให้หัวใจของหลิวหยุนหยางอบอุ่นขึ้น อย่างไรก็ตามทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าเด็กสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขากำลังปฏิบัติกับเขาอย่างเ็า
มันเป็ความเ็าที่สามารถรู้สึกได้โดยไม่ถูกมองเห็น
"ให้ตายเถอะ! ทำไมข้าถึงต้องพบกับความเลวร้ายในทุกที่ที่ข้าไป?" ซือหยานไม่สามารถช่วยได้ แต่สาปแช่ง เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นลีเสี่ยวหย่งกำลังเดินเข้ามา
342
