ดอกบัวขาวของซูลี่

    บทที่ 14 แผงอกกำยำ

       หลังจากที่เฟย๮๬ิ๹ฟื้นขึ้นมาจากการที่ได้นอนสลบไสล เขาได้ปลายตามองไปรอบๆ เป็๲ห้องห้องหนึ่ง ที่ได้รับการตกแต่งและดูแลเป็๲อย่างดี


         เฟยหมิงกำลังจะอ้าปาก เพื่อซักถาม จู่ๆ ซูลี่ก็ได้โถมตัวเข้ากอดเฟยหมิง ด้วยความรู้สึกห่วงใย เฟยหมิงรู้สึกแปลกใจที่จู่ๆ ซูลี่ได้เข้ามากอดเขา แต่เฟยหมิงก็ไม่ได้มีท่าทีจะปฏิเสธแต่อย่างใด เพราะสำหรับเฟยหมิงแล้ว แผงอกที่กำยำของซูลี่ คือกำไรจากการที่เขาพยายามทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อย
          (ว่าแล้วแผงอกอันกำยำ จากหนุ่มหน้าตาดีนี่ต้องดีที่สุด ฮ่าๆ)
          ซูลี่กอดเฟยหมิงได้ไม่นานนัก ความรู้สึกแปลกๆ คล้ายกำลังจะถูกกลืนกิน ก็วนเข้ามา รบกวนจิตใจของเขา เขาจึงได้ผละตัวออกจากเฟยหนิง
          เฟยหมิงได้ปลายตามองไปที่แผงอบของซูลี่ ด้วยในตาที่หื่นกระหาย อย่างมิอาจเจ็บซ่อนได้
          (สักวันฉันต้องขย้ำเเผงอกล่ำๆ ของเขาให้ได้)
          นัยน์ตาที่ลุกโชนของเฟยหมิง รู้สึกได้ถึงความมุ่งมั่นอย่างถึงที่สุด
          ซูลี่ที่รู้สึกถึงไอพลังงานที่แผ่ออกจากตัวของเฟยหมิง เขาก็ได้เอามือปกปิดแผงอกของเขาเอาไว้
          เฟยหมิงเมื่อเห็นเช่นนั้นจึงได้มีสติขึ้นมา(แผงอกอันกำยำช่างเป็นอันตรายต่อใจฉันจริงๆ)
          ระบบ (เบาได้เบานะ คนอื่นเขากลัวกันหมดแล้ว)
         เฟยหมิง (นี่แกอยากจะกลายเป็นนกตุ๋นแล้วใช่ไหม)
         ระบบ (ฉันจะเครซี่)
         เฟยหมิง (ฉันไม่คุยกับแกแล้ว)
         เมื่อเฟยหมิงได้สติจากการถูกล่อลวงด้วยสิ่งเร้า เขาจึงได้ทำการสอบถามซูลี่ ว่าทำไมเขาถึงได้มาอยู่ในห้องแห่งนี้ และเขาก็ได้ทราบคำตอบจากซูลี่ ตอนนี้เขาได้อยู่ที่ตำหนักเซียนแห่งลม เป็นตำหนักของซูลี่
          ท่านพี่ซูนี่ข้าหลับไปนานเพียงใดหรือขอรับ
    "หมิงหมิงน้อยเจ้าหลับไป 3 คืน ข้าคิดว่าเจ้าจะไม่ฟื้นขึ้นมาเสียแล้ว เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นห่วงเจ้ามากเพียงใด ในตอนที่เจ้าสลบไป"
          ซูลี่ในตอนนี้มีสีหน้าที่เศร้าสลด ในแววตาของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
         "ข้าขอโทษนะหมิงหมิง ข้าเป็นพี่ที่แย่มากเลยใช่ไหม เจ้าโดนรังแกมานานเพียงใด แต่ตัวข้ากลับไม่รู้อะไรเลย เจ้าอย่ายกโทษให้พี่คนนี้เลยนะ "
          "ต่อให้ท่านไม่พูด ข้าก็ไม่ยกโทษให้ท่านหรอกขอรับ" เฟยหมิงพูดพร้อมทำหน้ามุ่ย
          ซูลี่เมื่อได้ฟังที่เฟยหมิงพูดว่าจะไม่ยกโทษให้ตน สีหน้าก็พลันเศร้าสลดยิ่งกว่าเคย เขาได้ก้มหน้างุด พฤติกรรมของเขาตอนนี้คล้ายกับเด็กน้อย ทำให้เฟยหมิงรู้สึกเอ็นดู
         (เด็กน้อยอายุ 3,000 ปี คนนี้ช่างน่าเอ็นดูจริงๆ)
          เฟยหมิงที่พยายามกลั้นขำ จนแก้มป่องทั้งสองข้าง บัดนี้เขาได้หัวเราะออกมาอย่างเสียงดัง ทำให้ซูลี่รู้ตัวว่าตอนนี้ เขาโดนเฟยหมิงกลั่นแกล้งเข้าให้แล้ว
          ซูลี่ได้เหลือบตามองไปที่ใบหน้าของเฟยหมิง ใบหน้าแดงเปล่งปลั่ง กับแก้มที่โป่งพองจากการกลั้นขำ ความน่ารักน่าเอ็นดูของเฟยหมิง ทำให้ซูลี่ โดนจู่โจมจากความน่ารักเข้าอย่างจัง
         (โอ๊ย....น่ารักจนใจเจ็บ)
         เฟยหมิงเมื่อได้ยินเสียงความคิดของซูลี่ ทำให้เขาเกิดความรู้สึกงงงวย เขากำลังจะอ้าปากถามระบบก็ได้แจ้งเตือน
          "ยินดีกับคุณด้วยค่าความชื่นชอบที่ซูลี่มีให้คนตอนนี้อยู่ที่ 45 เปอร์เซ็น ตอนนี้คุณสามารถซื้อของในร้านค้าของระบบได้แล้ว"
          คะแนนของคุณตอนนี้มีอยู่ 300 คะแนน คุณสามารถหาคะแนนเพิ่มได้ด้วยการทำให้ค่าความรู้สึกดีของคนอื่นๆ เพิ่มขึ้นจำนวนคะแนนจะขึ้นอยู่ที่ความยากง่ายของแต่ละบุคคล