"ผู้หญิงคนนี้"
ดวงตาของลู่เสวียนขยับเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่าศิษย์น้องหญิงเล็กของเขา ควรกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของเขา ดังนั้นนางจึงออกจากอาณาเต๋า เพื่อไปค้นหาเขา
แต่ทางเข้าอาณาเต๋ามีสี่ทาง
เนื่องจากเป็นเพราะมากับเรือเมฆาของนิกายดาราม่วง เขาจึงไม่ได้กลับมาทางเข้าเดิม
ดังนั้น เขาจึงไม่ได้พบนางที่ทางเข้า
“เจ้าอยู่ที่นี่ก่อน ส่วนข้าจะไปหาศิษย์พี่หญิงของเจ้า”
หลังจากที่ลู่เสวียนกล่าวจบ เขาก็บินไปที่ทางเข้าออกของอาณาเต๋า
“เมื่อไหร่ ข้าจะบินได้”
เมื่อมองไปที่ลู่เสวียนที่ไกลออกไป ดวงตาของเซี่ยวจื่อหยวนก็แสดงความอิจฉา
——
หลังจากออกจากอาณาเต๋าแล้ว ลู่เสวียนก็มุ่งไปตามเส้นทางเดิม
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุด เขาก็พบเจียงเหยาเกอ
หญิงสาวหน้าห้าวคนนี้กำลังขี่ม้าวิญญาณวิ่งอย่างรวดเร็วบนทุ่งหญ้า ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความกังวล
“ศิษย์น้องหญิง!”
เสียงของลู่เสวียนพลันดังขึ้นมาจากระยะไกล
ฟุบ!
เจียงเหยาเกอหยุดลงอย่างรวดเร็ว รีบเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นลู่เสวียน ในที่สุดความกังวลบนใบหน้าของนางก็ผ่อนคลายลง
“เจ้าออกมาตามหาข้าทำไม เจ้าไม่มั่นใจในตัวข้าหรือ”
ลู่เสวียนลงมาที่พื้นหญ้า พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“มั่นใจ แต่ข้าก็กังวลอยู่ดี”
เจียงเหยาเกอเม้มปาก "เพราะหลังจากหนึ่งวันแล้ว ท่านก็ยังไม่กลับมา"
"ข้ากลับมากับศิษย์ของนิกายดาราม่วง พวกเขามีเรื่องให้ล่าช้า ดังนั้นข้าถึงได้กลับมาช้า"
ลู่เสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “กลับกันเถอะ”
"เจ้าค่ะ"
เจียงเหยาเกอพยักหน้า
ดังนั้น ทั้งสองจึงเดินทางช้าๆ กลับไปที่อาณาเต๋าโดยไม่รีบร้อน
เพื่อเพลิดเพลินไปกับทัศนียภาพทางโลก
ระหว่างทาง ลู่เสวียนก็ได้พูดคุยเรื่องการต่อสู้เมื่อวานนี้กับเจียงเหยาเกอ
“วังมาร?”
เจียงเหยาเกอไม่คุ้นเคยกับชื่อนี้
“มันเป็นองค์กรนักฆ่าที่ก่อตั้งโดยอาณาจักรมารเป่ยหยวนในตงโจว มันถูกใช้เพื่อตามล่าศิษย์อัจฉริยะของอาณาเต๋าโดยเฉพาะ”
ลู่เสวียนอธิบาย
เขารู้เรื่องนี้จากซิ่วหนานชิง
“ดังนั้นหากเจ้าออกจากอาณาเต๋าคนเดียวในอนาคต ต้องระวังคนแปลกหน้า มีความเป็นไปได้ที่เจ้าอาจจะได้พบกับมารปลอมตัวมา ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ศิษย์หลายคนของอาณาเต๋า ก็ตายเพราะวิธีนี้”
ลู่เสวียนเอ่ยเตือน
"ข้าเข้าใจ"
เจียงเหยาเกอพยักหน้า "ผู้ฝึกตนมารที่ต่อสู้กับท่านยังไม่ตาย เขาควรจะกลับมาสร้างปัญหาให้ท่านแน่ศิษย์พี่ใหญ่"
“แต่คงไม่ใช่เร็วๆ นี้แน่ๆ”
ลู่เสวียนยิ้มเล็กน้อยและกล่าวอย่างสบายๆ ว่า “ไม่ว่าคนใดสำหรับผู้ฝึกตน การสละร่างกายครึ่งหนึ่ง นับเป็นอาการบาดเจ็บสาหัสที่รักษาหายได้ยาก”
"เว้นแต่จะมีเม็ดยาที่ท้าทายสวรรค์ ไม่อย่างนั้น เกรงว่ากว่าที่จะฟื้นตัวก็ต้องใช้เวลานับสิบปี"
“ถ้าเวลาผ่านไปถึงสิบปี ตอนนั้น ข้าคงจะสามารถบดขยี้มันด้วยนิ้วเดียวได้!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจียงเหยาเกอก็เม้มปากยิ้ม
นี่ย่อมเป็นความจริงเช่นกัน ด้วยความเร็วการฝึกตนของศิษย์พี่ใหญ่ หลังจากผ่านไปนับสิบปี บางทีเขาอาจจะก้าวเข้าสู่ระดับอาณาจักรวังวิญญาณแล้วก็ได้ หรือแม้แต่กระทั่งไปถึงระดับอาณาจักรเป็นตาย?
“ช่างเรื่องนี้ก่อนเถอะ ข้ามีอะไรดีๆ จะให้เจ้า”
ลู่เสวียนดูเหมือนว่าจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
ด้วยการพลิกมือขวา ตำราใหม่เอี่ยมและขวดสีทองก็ปรากฏขึ้นมาบนฝ่ามือของเขา
ตำรานี้คือวิชาดาบเกิงจิน ที่เขาเขียนด้วยมือตัวเอง และขวดสีทองนี้ ย่อมเป็นปราณเกิงจินที่ซิ่วหนานชิงมอบให้เขาโดยธรรมชาติ
เดิมที เขาไม่เคยคิดจะให้วิชาดาบเกิงจินกับเจียงเหยาเกอมาก่อน เพราะว่าปราณเกิงจินนั้นหายากเกินไป และถ้าไม่มีปราณทั้งห้ามาช่วยฝึก มันเป็นไปไม่ได้ที่จะฝึกไปให้ถึงขั้นสมบูรณ์แบบได้
แต่ตอนนี้มันแตกต่างออกไป เพราะมีปราณเกิงจินอยู่พันเส้น ทำให้สามารถฝึกวิชาดาบเกิงจินได้ถึงขั้นที่สอง!
ซึ่งก็นับว่าแข็งแกร่งอย่างมาก!
"นี่คืออะไร?"
เจียงเหยาเกอถาม
อาจเป็นเพราะหลายครั้งที่นางได้เจอเรื่องนี้ ตอนนี้นางจึงเคยชินกับการที่ลู่เสวียนเอาอะไรดีๆ มาให้นางแล้ว
“เป็นวิชาดาบ มันเรียกว่าวิชาดาบเกิงจิน ระดับของมันคือระดับปฐพีขั้นสูง และมันก็เป็นวิชาดาบที่ข้าใช้ก่อนหน้านี้ ตอนที่ข้าทำลายผู้อาวุโสของนิกายดาบไคหมิง”
ลู่เสวียนกล่าวอีกว่า "ยังมีปราณเกิงจินอยู่พันเส้นในขวดเล็กๆ นี่ ซึ่งเพียงพอสำหรับเจ้าที่จะฝึกฝนไปถึงขั้นที่สอง"
ระดับปฐพีขั้นสูง?
ดวงตาที่สวยงามของเจียงเหยาเกอเบิกกว้าง นางตกใจเล็กน้อย
แม้ว่าจะมีการกล่าวกันว่า ทักษะการต่อสู้ระดับปฐพีนั้นหายากมาก แต่หลายนิกายในอาณาเต๋าต่างก็มีในครอบครอง
แต่ระดับปฐพีขั้นสูงนั้นแตกต่างกัน
ระดับนี้อยู่ห่างจากระดับสวรรค์ขั้นหนึ่ง ซึ่งพลังของมันนั้น ล้วนเหนือจินตนาการ
ดังนั้น ทักษะการต่อสู้ระดับปฐพีขั้นสูง จึงมีเฉพาะสี่นิกายชั้นยอด หรือนิกายที่แข็งแกร่งบางแห่งเท่านั้น
ก่อนหน้านี้ นางเองก็รู้สึกว่าวิชาดาบที่ศิษย์พี่ใหญ่ใช้นั้นแข็งแกร่งมาก และนางก็คาดว่าระดับของมันคงจะสูงกว่าวิชาดาบอัสนีม่วงของนางเป็นแน่
“ตำราเล่มนี้เป็นวิชาเฉพาะของนักพรตเกิงจิน บรรพบุรุษรุ่นที่สิบแปดของนิกายของพวกเรา ถ้าสามารถฝึกมันจนสมบูรณ์แบบ จะสามารถสร้างปราณดาบหมื่นเล่มได้!”
ลู่เสวียนกล่าว
“ปราณดาบหมื่นเล่ม?”
เจียงเหยาเกอพลันเหลือบมองที่ขวดสีทอง ก่อนถามว่า "ศิษย์พี่ใหญ่ฝึกถึงขั้นไหนแล้ว?"
"ข้าได้ฝึกฝนมันสำเร็จถึงขั้นที่สามแล้ว"
เมื่อเห็นเจียงเหยาเกอถามเรื่องนี้ ลู่เสวียนรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่
ถ้าเขาตอบว่าขั้นแรก ด้วยนิสัยของเจียงเหยาเกอ นางอาจจะปฏิเสธที่จะรับมัน
แล้วเขาก็ต้องใช้คำพูดมากมายเพื่อเกลี้ยกล่อมให้นางรับ
ดังนั้น จะเป็นการดีกว่าที่จะบอกว่าฝึกสำเร็จแล้ว
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของเจียงเหยาเกอดูเหมือนจะเปลี่ยนไป ราวกับว่านางได้ปล่อยวางบางอย่าง
“เทศกาลเทียนหยวนใกล้เข้ามาแล้ว พวกเรามาฝึกให้หนักกันเถอะ นิกายตงหลินของพวกเรา ไม่อาจอยู่ที่ระดับล่างสุดตลอดเวลาได้ ได้เวลาเดินหน้าแล้ว”
ลู่เสวียนกล่าว พลางมอบของทั้งสองให้เจียงเหยาเกอ จากนั้นก็หันหลังและมองออกไปในระยะไกล
ที่นั่น มีท้องฟ้าที่กว้างใหญ่และไร้ขอบเขต
ในตอนนี้ ดูเหมือนว่าจะมีไฟลุกโชติช่วงในดวงตาของเขา
ไฟนี้ เป็นไฟแห่งความหวัง!
เมื่อมองไปที่ดวงตาของลู่เสวียน เจียงเหยาเกอก็รู้สึกราวกับว่ามีอะไรมาสัมผัสหัวใจของนาง และนางก็อดไม่ได้ที่จะกำตำราวิชากับขวดในมือของนางแน่น
“ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง!”
จบบทที่ 32
23K
