ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

เยี่ยหัว เขาไม่เอ่ยพูดคำใดอีกต่อไป คิดสังหารกลุ่มของอี้เฉินลงเสีย หากปล่อยพวกอี้เฉินไว้ ทหารคนอื่นๆ คงไม่สามารถต่อกรกลับพวกเขาเหล่านี้ได้เป็นแน่ ถึงตัวเขาจะมั่นใจ ในพลังของตัวเองก็ตาม ตัวเขาก็ไม่อาจประมาทชายหนุ่มผมขาวที่อยู่ตรงหน้าได้

เยี่ยหัวหยิบกระถางสี่เหลี่ยมทองแดงขนาดใหญ่ออกมาจากแหวนมิติ มันคล้ายกับหม้อขนาดใหญ่ ลอยขึ้นเหนือหัวของเยี่ยหัวหมุนวนกลางอากาศช้าๆ เยี่ยหัวยกมือขึ้นมาผสานอินกลางอากาศ ระเบิดปราณพลังสีดำทมิฬออกมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่เขาจะตะโกนก้องออกมา กักขัง กระถางทองแดงใบใหญ่ที่ลอยอยู่เหนือหัวเขาสั่นไหวไม่หยุดก่อน มันจะสาดแสงสีทองพร่างพราวออกมาใส่ร่างอี้เฉินในฉับพลัน ร่างอี้เฉินที่ถูกแสงสีทองอาบร่าง ตัวเขาถูกดึงดูดเข้ามาภายในกระถางทีละน้อย เหมือนมันพยายามดูดกลืนอี้เฉินเข้าไปภายในกระถางใบนั้นหมายมั่นกักขังเขาไว้

ดวงตาอี้เฉินฉายแววตกตะลึงอยู่ไม่น้อย ไม่คิดจะมีของวิเศษเช่นนี้อยู่ด้วย กระถางสี่เหลี่ยมทองแดงใบใหญ่นี้ดูเก่าแก่โบราณเป็นอย่างมาก หากตัวเขาโดนดูดเข้าไปภายในคงถูกกักขังโดยสมบูรณ์เป็นแน่ ทั้งความเก่าแก่และลึกลับไม่อาจประมาทได้แม้แต่น้อย

อี้เฉินสำแดงวิชาโซ่สวรรค์พันธนาการออกมาในทันที โซ่สีแดงฉานหลายร้อยเส้นพุ่งออกมาจนรอบๆ พร่างพราวไปด้วยสีแดง ตรึงร่างตัวเขาไว้กับพื้นดินอย่างแน่นหนา เพื่อไม่ให้ตัวเขาถูกกระถางดูดกลืนเข้าไป

เยี่ยหัว ระเบิดปราณพลังออกมาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง หมายมั่นดูดกลืน อี้เฉินเข้าไปภายในกระถางทองแดงเก่าแก่โบราณให้ได้ แสงสีทองยิ่งเด่นชัดมากขึ้นเรื่อยๆ เพิ่มแรงดูดเต็มกำลัง

แต่เยี่ยหัว ก็ไม่สามารถดูดอี้เฉินเข้าไปได้ โซ่สีเลือดนับพันเส้นสายตรึงร่างอี้เฉินไว้กับพื้นอย่างแน่นหนา ถึงโซ่หลายเส้นที่อี้เฉินสร้างขึ้นมา จะแตกร้าวจวนจะพังทลายแต่ก็ป้องกันร่างอี้เฉินไม่ให้ถูก ดูดกลืนไว้ได้

อี้เฉินปล่อยโซ่ บางส่วน พุ่งออกไปโจมตีเยี่ยหัว หมายมั่นขัดขวางการขับเคลื่อนปราณพลังของเยี่ยหัวไว้

เยี่ยหัวยกยิ้ม ก่อนปลดวิชาที่เขาสำแดงออก หากฝืนใช้วิชานี้ต่อไปเขาคงทำอะไรอี้เฉินไม่ได้ ก่อนเอ่ยชมอี้เฉินแววตาฉายแววบ้าคลั่ง

"เจ้าไม่เลวเลย ข้ากะว่าจะให้เจ้าตายสบายๆ เสียหน่อยไม่คิด เจ้าจะดื้อด้านถึงเพียงนี้ หรือเจ้าอยากตายด้วยน้ำมือของพี่ข้า ข้าได้ยินพี่ข้าชมเชยเจ้าไม่น้อย ถึงกับกล้าลอบสังหารพี่ฆ่า"

อี้เฉินที่ได้ยินถึงกับหน้ามืดทะมึน

เยี่ยหัวหมุนควงฝ่ามือกลางอากาศ ใช้ปราณพลังควบคุมกระถางสี่เหลี่ยมใบใหญ่ พุ่งเข้าใส่อี้เฉิน ในทันที อี้เฉินสลายวิชาโซ่สวรรค์พันธนาการ เรียกหอกเลือดขึ้นมาถือไว้ในมือระเบิดปราณพลังออกมาอย่างบ้าคลั่งใส่เข้าไปภายในหอกเลือดจนแดงฉานส่องแสงพร่างพราวออกมาก่อน อี้เฉินจะทิ่มแทงออกไปด้านหน้าอย่างแรง หมายมั่นเจาะทำลายกระถางสี่เหลี่ยมเก่าแก่นั่นทิ้งเสีย

หอกเลือด กับกระถางปะทะจังๆ เสียง"ตูม"ดังก้อง

แต่มันทำให้อี้เฉินแปลกใจไม่น้อย หอกเลือดของเขาไม่อาจเจาะทำลายกระถางทองแดงเก่าแก่ใบนั้นได้ เขาดันหอกเลือดที่อยู่ในมือออกไปเต็มกำลังที่มีหมายมั่นเจาะทำลายกระถางทองแดงนั้นเสีย อาวุธทั้งสองวัดพลังอยู่นานหลายลมหายใจ รอบๆ สั่นไหวไม่หยุด หอกเลือดในมือของอี้เฉินเริ่มบิดงอ จวนจะหลุดออกจากมือของเขา เข้าไปทุกที ตัวใบหอกเริ่มมีรอยแตกร้าวเป็นทางยาว จนมีเสียงโลหะแตกร้าวดังออกไปไกล

....
ฝูงชนที่ได้ยินเสียงแตกร้าวจากของวิเศษทั้งสองที่ปะทะกัน ต่างพากันหันมามองด้วยความตกใจ "นั้นรองนายกองเยี่ยหัวปะทะกับใครกัน ฝีมือไม่เลว แต่ก็ไม่อาจเจาะการโจมตีกระถางใบนั้นได้"

"ใช่ๆ กระถางใบนั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างมากยากที่จะทำลายได้ไอ้หนุ่มนั้นเสร็จแน่"
....

อี้เฉินรอยกระเด็นออกไปหลายตลบ จนมุมปากมีเลือดไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนริมฝีปาก ใบหน้ามีบาดแผลถูกปราณพลังเฉือนใบหน้าไปสองแผลแต่ไม่ลึกมาก คราบเลือดแห้งกรังเต็มเส้นผมสีขาวของเขา เขาตกใจเป็นอย่างมากไม่คิดว่ากระถางทองแดงจะวิเศษขนาดนี้ ตัวเขาถึงกับไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนให้มันได้เลยแม้แต่น้อย

อี้เฉินมองไปที่กระถางทองแดง ด้วยดวงตาคมกล้า หมายมั่น อยากได้มาครอบครอง อี้เฉินระเบิดปราณพลังออกมาอย่างบ้าคลั่ง วาดมือกลางอากาศ ปล่อยปราณพลังออกไป แทรกแซงการควบคุมของเยี่ยหัวที่พุ่งโจมตีเข้ามาในทันที

เยี่ยหัว รู้สึกได้ในทันที ก่อนเขาจะคำรามก้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง "เจ้า เจ้า ช่างใจกล้าห่อฟ้านัก คิดช่วงชิงอาวุธวิเศษของข้าเลยงั้นหรือ"

อี้เฉินแสยะยิ้มออกมาอย่างไม่ปิดบัง"ที เจ้าพรากชีวิตผู้อื่นโดยไม่สนใจไยดี ลองสูญเสียของที่รักดูบ้างจะเป็นไรไป"

เยี่ยหัวได้ยินถึงกับบ้าคลั่ง "เจ้า เจ้า" ตั้งสมาธิควบคุมกระถางเต็มกำลัง หมายมั่นกลับมาควบคุมกระถางทองแดงได้ดั่งใจนึกอีกครั้ง

อี้เฉินที่ฝึกควบคุมมาตลอดทำให้เขา ควบคุมได้แม่นยำเป็นอย่างมาก บวกกับดวงตาที่เขามี ยิ่งเสริมการควบคุมของเขาให้แข็งแกร่งขึ้นไปอีกระดับ

เยี่ยหัว ร้องคำรามอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่กระถางทองแดงที่เขาจะส่งออกไปโจมตีอี้เฉิน จะถูกอี้เฉินควบคุมอย่างสมบูรณ์ ถูกอี้เฉินเก็บเข้าไปภายในแหวนมิติในทันที เยี่ยหัวร้องคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง ไม่คิดอาวุธวิเศษจะถูกคนอื่นช่วงชิงไปได้ง่ายดายถึงเพียงนี้

แต่อี้เฉินก็ไม่สามารถเอาออกมาใช้ได้ หากเยี่ยหัวกลับมาควบคุมได้อีกครั้งจะกลายเป็นอี้เฉินที่ใช้ของศัตรูที่เพลี่ยงพล้ำแทน เขาจึงทำได้แค่ผนึกกระถางทองแดงไว้ในแหวนมิติเท่านั้น

เยี่ยหัว เริ่มคุ้มคลั่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนพุ่งหายออกไปอย่างฉับพลัน จนเห็นร่างเงาทับซ้อน ง้างกำปั้นที่เต็มไปด้วยปราณพลังเข้าใส่อี้เฉิน

เสียง"ตูม"ดังก้อง

อี้เฉินยกแขนที่ห่อหุ้มปราณพลังขึ้นมาปัดป้อง ก่อนคำรามออกมา "เวินรั่วเจียง จางอี้หนาน หลินเหว่ย ข้าจะแก้แค้นให้พวกเจ้าเดียวนี้" เขารอเวลาที่จะปะทะกันซึ่งๆ หน้ามาตลอด

เสียง"ฆ่า"คำรามก้องออกมา จิตสังหารโพยพุ่งท่วมท้นท้องฟ้า

พวกเขาพุ่งเข้าปะทะกัน นับร้อยกระบวนท่าในอีกไม่กี่สิบลมหายใจ เสียง"ตู้ม"ดังไม่ขาดสาย ดั่งอสูรร้ายสองตัว เข้าห้ำหั่นกันอย่างไรอย่างนั้น อาภรณ์โบกสะบัดอย่างบ้าคลั่งลมกรรโชกออกไปรอบทิศอย่างรุนแรง ก่อนที่ทั้งคู่จะลอยกระเด็นออกไปคนละทิศทาง ที่ปากมีเลือดไหลซึมออกมา หายใจ หอบหนักถี่ขึ้นเรื่อยๆ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง

ก่อนร่างเงาทับซ้อนจะเกิดขึ้นอีกครั้งพุ่งออกไปปะทะกำปั้นกันอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าตายซะ"

เสียง"ตู้ม"ดังอีก หลายสิบครั้ง ก่อนที่จะมีเสียงกระดูกแตกหักดังออกมา นิ้วมืออี้เฉินถึงกับบิดเบี้ยวแตกหักเมื่อรับหมัดที่อัดแน่นไปด้วยปราณพลังของเยี่ยหัวไว้

ก่อนอี้เฉินจะง้างกำปั้นต่อยเข้าใส่หัวของ เยี่ยหัว หมายมั่นจบการต่อสู้ครั้งนี้เสีย มืออีกข้างที่แตกหักล็อกแขนของเยี่ยหัวไว้แน่น

เยี่ยหัวที่เห็นกำปั้นของอี้เฉินพุ่งใกล้เข้ามา ดวงตาเขาเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่น หากเขาโดนหมัดของอี้เฉินเข้าไปหัวของเขาได้แตกเป็นผลแตงโมเป็นแน่ พยายามถอยออกห่าง แต่ก็ไม่สามารถทำได้ ถูกอี้เฉินบีบมืออีกข้างไว้แน่น เขาที่ไร้ทางเลือกเอี้ยวหัวหลบจุดตายในทันที หัวไหล่ด้านซ้ายถูกกำปั้นอี้เฉินโจมตีจนทะลุเป็นรูใหญ่ เลือดไหลออกมาไม่หยุด

ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด "อ๊ากๆ เจ้า เจ้า" ก่อนเขาจะสลัดแขน หลุดออกจากมือของอี้เฉินแต่ก็ได้รับบาดเจ็บหนัก เขาไม่คิดเพียงพลาดท่า เพียงครั้งเดียว ตัวเขาเกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งเสียแล้ว

เยี่ยหัวคำรามออกมาก้องด้วยความเดือดดาลเป็นโทสะ โดยไม่สนใจศักดิ์ศรีอีกต่อไป "ทหารฆ่ามันเสีย" เหล่าทหาร ที่ได้ยินคำสั่งจากรองในกองพุ่งเข้าหาอี้เฉินอย่างกับจะดื่มเลือดกินเนื้อ เมื่อเห็นอี้เฉินบาดเจ็บไม่น้อย หายใจหอบถี่อย่างมาก หมายฆ่าอี้เฉินสร้างชื่อในศึกสงครามครั้งนี้ ต้องยอมรับเลยว่าชายหนุ่มผมขาว กับเหล่าสาวๆ ที่อยู่ข้างกายคนผู้นี้ไม่ธรรมดา สังหารเหล่าทหารพวกเขาไปไม่น้อย โดยเฉพาะชายหนุ่มผมขาว

เยี่ยหัวแสยะยิ้มอย่างบ้าคลั่ง มองดูเหล่าทหารเข้าสังหารอี้เฉินจนรอบๆ มืดครึ้มเต็มไปด้วยปราณพลังสีดำทมิฬ "เจ้าจงตายเสีย ถึงกับกล้าทำให้ข้า บาดเจ็บถึงเพียงนี้" ก่อนที่เขาจะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งราวกับผู้ชนะ

อยู่ๆ อากาศด้านหลัง เขาก็สั่นไหว ก่อนอี้เฉินจะโผล่ออกมาอย่างฉับพลัน จากการสำแดงวิชามังกรทะยานนภา ใช้ฝ่ามือแทงมาจากด้านหลังของเยี่ยหัว จนทะลุหน้าอกในทันที ก่อนอี้เฉินจะดึงหัวใจเยี่ยหัวออกมา เลือดสาดกระจายเป็นสายฝน เยี่ยหัวเอ่ยพูดครั้งสุดท้าย "เจ้ายังอุตส่าห์เก็บวิชาเคลื่อนที่ไว้อีกนะ ข้าประมาทเจ้าเกินไป" ก่อนเขาจะค่อยๆ หมดลมหายใจ ดวงตาค่อยๆ ปิดลงทีละน้อย มองดูชายหนุ่มผมขาวที่อยู่ตรงหน้าด้วยความแค้นเคือง

อี้เฉินที่ดึงหัวใจออกมา ดวงตาเขาบ้าคลั่งเป็นอย่างมาก ราวกับตัวเขาคนเดิมได้จางหายไปแล้ว หยิบหัวใจของเยี่ยหัวขึ้นมากัดกิน ก่อนที่จะบ้วนชิ้นเนื้อทิ้ง แล้วยกเท้าเหยียบหัวใจอย่างแรง "ไม่เห็นจะอร่อยเลยหัวใจของพวกต่างดินแดนเนี่ย ข้าก็นึกว่ารสชาติมันจะดีเสียอีก"

เหล่าทหารที่อยู่รอบๆ ที่เห็นภาพเบื้องหน้าต่างใจสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว ในตัวอี้เฉินราวกับ เผชิญหน้ากับปีศาจอย่างไรอย่างนั้น บางคนถึงกับขาสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าเข้าใกล้ อี้เฉินอีกต่อไป หลายๆ คนเริ่มหวาดหวั่น ชายหนุ่มผมขาวที่อยู่ตรงหน้า ถอยหลังไปหลายก้าวอย่างไม่รู้ตัว

แม้แต่พวก ซีเยว่ กงหนาน หรั่นหลันที่เห็นอี้เฉินเป็นแบบนี้ ยังรู้สึกหวาดหวันในใจไม่น้อย กลัวอี้เฉินจะเปลี่ยนไปจากเดิม