หลังจากเมื่อวานที่ได้กินเนื้อความคิดของข้าก็เริ่มแจ่มใสขึ้นนั่นคือ เพิ่งรู้ตัวว่าลืมถามชื่อของบุรุษผู้นั้น เขาเป็ใครก็ไม่รู้ข้าใช่เงินโจรหรือเปล่า แล้วอย่างไรข้าใช้ไปแล้ว
ลู่เหลียนลืมเื่นี้ไปก่อนเช้านี้ไปดูแลต้นผัก ลูกๆของข้าเพื่อจะเติบโตน่ากิน จึงจัดการอาหารเช้าง่าย ๆดังเดิม แต่เพิ่มเติมมีเนื้อนิดหน่อยเท่านั้น เป็ข้าวต้มทรงเครื่องใส่หมูสับหอมกลิ่นกระเทียมเจียวนึ่งหม้อสำหรับทุกคนในบ้าน ดูเป็แม่สีเรือนดี
วันนี้ท่านแม่ขอออกไปเก็บสมุนไพร ข้ากลัวท่านแม่เป็อันตรายไม่อยากให้ไปแต่ก็ไม่ยอมจึงปล่อยท่านไปโดยห่อข้าวให้ท่านแม่เป็หมูทอดและเห็ดสามรส ข้าวหนึ่งห่อใช้ใบไผ่ใบใหญ่ห่อให้ท่านแม่ไปอย่างดี
“ท่านแม่ท่านไม่ต้องไปก็ได้”
“เราต้องหาเงินและเถ้าแก่ที่ร้านสมุนไพร้าเพิ่มด้วย แม่ไปไม่นานจะระวังตัว”
“ลูกห้ามไม่ได้ระวังตัวด้วยนะเ้าค่ะ”
“ดูแลเขาให้ดีและระวังตัวเองด้วย” ลู่เซียนไม่อยากอยู่เฉย ๆเพื่อใช้เงินของใครจึงต้องออกไปเก็บสมุนไพรก่อนหมดฤดูกาลของมันที่ตอนนี้ต้นโตเต็มที่แล้ว
หากเก็บก่อนหรือเลยไปคุณภาพจะไม่ดี
“เ้าค่ะ” ลู่เหลียนมองส่งท่านแม่จนลับตาก็ถึงเวลานำข้าวต้มไปให้บุรุษหน้าหยกเสียที่ ยาที่ต้มก็ได้เวลากิน แผลก็ต้องล้างเสียด้วย
ลู่เหลียนเดินไปที่ห้องของนางเองใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาถึงยังเตียงที่เขานอน บุรุษผู้นี้ช่างตื่นสายน่าแปลกปกติเขาตื่นเช้านี่นา วันนี้ยังไม่ลุก
“ท่านเป็อะไรทำไมยังไม่ตื่นอีก” ลู่เหลียนสงสัยจึงรีบเดินเข้าไปหาเขาที่เตียง นั่งลงข้างเตียง ยื่นมือไปแตะที่หน้าผากของเขาก็ต้องสะดุ้ง เพราะความร้อนของตัวเขา
“มีไข้หรือแย่แล้ว” ลู่เหลียนรีบไปนำน้ำเย็นและผ้าสะอาดมาเช็ดตัว แต่ก่อนที่จะทำอย่างนั้นต้องล้างแผลของเขาก่อน สงสัยว่าแผลจะอักเสบเสียแล้ว ลู่เหลียนค่อย ๆแกะผ้าพันแผลของเขาออกแผลดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ นางจึงนำยาที่ท่านแม่ซื้อมาใส่ให้เขาเพื่อลดการอักเสบ าแดูแล้ว
เริ่มลงมือลดไข้คนตัวใหญ่กลัวว่าการปล่อยไว้นานอาจจะไม่ดีดังนั้น ลู่เหลียนค่อย ๆ แหวกเสื้อกว้างกว่าเดิมเพื่อทำการเช็ดตัว ตาของนางนั้นซุกซนเสียเหลือเกิน มีก็เช่นกัน บิดผ้าในน้ำเย็นพอหมาดก็ทำการลงมือ เช็ดตามร่างกายที่ร้อนของเขาเพื่อลดความร้อนที่ยังคงไม่ลด
เริ่มจากหน้าของเขาลู่เหลียนค่อยซับที่หน้าที่ขาวในเหมือนไข่ปอก ลำคอที่ค่อยเบามือและการเช็ดตัวเขาทุกครั้งที่โดนผ้าเย็น ๆจะมีอาการสะดุ้งทุกครั้งแต่ยังคงไม่รู้สึกตัว ร่างกายที่นางไม่เคยเห็นใครที่สมบูรณ์แบบเท่านี้มาก่อน ท่านกินอะไรมาถึงได้หุ่นน่ากินเช่นนี้....ข้าคิดอะไรเขาคนป่วย มิวายสายตายังมองลงไปยัง........ไม่คิดแล้วเช็ดตัวเช็ดตัว ลู่เหลียนเช็ดตัวให้คนไข้อยู่นานจนตัวเริ่มเย็นขึ้นมาบ้าง จนเขาเริ่มรู้สึกตัว
“ท่านรู้สึกตัวแล้วหรือ” ลู่เหลียนค่อยสบายใจหน่อยเมื่อเขาฟื้น
“เราเป็อะไรไป” อู๋เจี๋ยเพลียเล็กน้อยแต่ก็ยังพอลุกไหวแต่ยังไม่สามารถลุกได้เสียที
“ท่านแค่มีไข้ข้าเช็ดตัวให้ท่านแล้วตอนนี้ต้องกินข้าวก่อนกินยาก่อนนะ” ลู่เหลียนเห็นคนพยายามลุกแต่ยังคงลุกไม่ไหวจึงเข้าไปช่วยดึงตัวเขาลุกพร้อมทั้งนำหมอนอิงหลังของเขา ทุกขั้นตอนอยู่ในสายตาของเขาทั้งหมด สายตาของเขายังมองที่เดิมหากนางรู้คงจิ้มตาเขาเป็แน่ นางไม่หนักหรืออย่างไร“นางไม่เขินอายเลยหรืออย่างไร” ท่านแม่ทัพคิดในใจชอบที่คนตัวเล็กทำแบบนี้ให้เขา
“มาข้าป้อนกินเสียหน่อยจะได้กินยา”ลู่เหลียนที่นำข้าวต้มกลับไปอุ่นมาใหม่มาป้อนให้ เพราะมัวแต่เช็ดตัวจนเย็นแล้วจะไม่อร่อย ลู่เหลียนค่อย ๆเป่าข้าวต้มที่ตกมาป้อนเขาเบา ๆ กลิ่นของข้าวต้มทำเอาคนตัวโตหิวได้เช่นกัน
“หอมมากข้ามต้มเช่นนั้นหรือ” ข้าต้องป่วยนาน ๆแต่ดูท่าทางนางแล้วพร้อมไล่ข้าเสมอหากไม่มีเงิน ต้องให้คนของเขานำของมาให้เสียแล้ว เน้นเนื้อเยอะหน่อยต้องให้ลูกน้องไปล่ากวางสักตัวมาส่งให้สาวน้อยของข้า
“ข้าทำได้แค่นี้ท่านทนกินหน่อยละกัน” ลู่เหลียนคิดว่าเขาคงไม่ชอบอาหารธรรมดาแบบนี้แน่เลยถึงได้ถามนาง
“หอมน่ากินมาก” อู๋เจี๋ยมองคนป้อนที่พร้อมจะกินนางหากมีแรงนะ
“ท่านปากหวานกินข้าวก่อนกินยา” ลู่เหลียนป้อนเขาจนหมดถ้วยจนเขาบอกว่าอิ่ม กินยาเรียบร้อยจึงให้เขาพักผ่อนส่วนนางมีงานให้ทำมากมาย ให้เขานอนจะได้ไปทำงานของข้าบ้าง
ลู่เหลียนปล่อยคนป่วยนอนพักไปส่วนนางต้องออกไปทำอย่างอื่นบ้าง คงไม่มีอะไรให้ต้องกังวลเพราะเขาโตแล้วนั่นเอง ลู่เหลียนหยิบตะกร้าหนึ่งใบที่วันนั้นนางเห็นต้นมันหลายต้นที่ยังพอได้เก็บกินได้บ้าง ข้าจะนำยอดมันมาผัดกินเห็นว่ามันกินได้เช่นกันส่วนหัวนั้นก็เก็บไว้กินได้บ้างถ้ามีนางเดินไปดูคนป่วยที่ยังไม่หลับ
“ท่านอยู่คนเดียวไปก่อนข้าต้องไปข้างนอกสักครู่ อยู่คนเดียวได้หรือไม่”
“ไม่เป็ไรเ้าไปเถอะข้าอยู่ได้” อู๋เจี๋ยรู้ว่านางต้องออกไปทำนั่นทำนี่ตลอดเวลาที่เขาเห็นนางในป่านั้น
“เดี๋ยวข้าจะรีบกลับมา” นางต้องรีบไปรีบมาเนื่องจากต้นมันอยู่ไม่ไกลบ้านมากแค่หนึ่งเค่อเท่านั้น
“ข้าจะรอเ้า” อู๋เจี๋ยไม่อยากให้นางลำบากแบบนี้เลยพานางไปอยู่ในค่ายก็ไม่ได้ที่แต่บุรุษทั้งนั้น ไว้ค่อยคุยกับนางก็แล้วกัน นางคงยังไม่รู้ว่าข้าเป็คนจับหน้าอกของนาง ถ้านางรู้ข้าจะได้รับการดูแลเช่นนี้อยู่หรือไม่
ลู่เหลียนไม่ได้สนใจเขามากนักรีบเดินออกไปเสียเวลามากไม่ได้ต้องกลับมาหาข้าวหายาให้คนป่วยอี ก นางจึงรีบเดินไปที่ป่าหากเลยป่าสนไปแล้วจะเจอต้นมัน นางเดินไปก็เอาไม้เขี่ยตามพื้นดินที่นูน ๆปกคลุมไปด้วยยอดสนลูกสน
“อุต๊ะ...”เห็ดเ้าค่ะ เห็ดดอกใหญ่ ขาใหญ่ นางเจอมันอยู่ที่เดียวกัน หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า มื้อนี้อิ่มแล้วทำอะไรกินดี นั้นอีกสองดอก มีความสุขจัง อาหารสด ๆ จากป่า ลู่เหลียนเดินไปเก็บเห็ดที่เจอไปด้วยจนถึงบริเวณที่โล่งที่เหมาะสำหรับการเพาะปลูก หากที่นี่ไม่มีเ้าของนะ
ต้นมันจริงด้วย ต้นอ่อน ๆแต่มีไม่มากยอดอ่อนข้าก็เก็บไปผัดส่วน หัวมันนั้น นางค่อยใช้ไม้ขุดมันขึ้นมา ดินเป็ดินร่วนปนทรายไม่แน่นจนเกินไป ขุดมาได้พอสมควรมากไปก็ยกไม่ไหว แรงของเด็กตัวน้อยอย่างข้ามีไม่มากแค่พอกินค่อยมาเก็บใหม่วันหลัง นางทำเครื่องหมายไว้แล้วโดยการเอาไม้ปักไว้ ดึงต้นหญ้าที่ไปแย่งอาหารกับหัวมันออก อยู่นานไม่ได้ต้องรีบกลับ
ลู่เหลียนจะกลับบ้านไปทำอาหารมื้อกลางวันให้ท่านแม่ทัพที่จะจับนางกิน…หรือนางจะจับท่านแม่ทัพกินดี
ขอบคุณทุกกำลังใจที่ติดตามเ้าค่ะ
87
