โสภากับสามีหัวเราะให้กับสองพี่น้องที่หยอกล้อกันไปมา“แล้วนี่ตกลงหนิงจะได้พี่สะใภ้แล้วใช่ไหมคะ?” เด็กสาวหัวเราะคิกคัก เย้าพี่ชายอย่างร่าเริง“แค่คู่หมั้น” คทาแก้คำให้ถูกต้อง แต่ไม่ได้ปฏิเสธคำถามของน้องสาวตรงๆ“ตอนนี้เป็นคู่หมั้น แต่ต่อไปเป็นพี่สะใภ้ใช่มะ?” หนิงยังพูดล้อเลียนต่อ แต่นอกจากคทาจะไม่ปฏิเสธแล้ว เขายังยิ้มที่มุมปากเบาๆถึงจะเพียงนิดเดียวแต่คนเป็นพ่อเป็นแม่จะมองลูกชายตัวเองไม่ออกได้ยังไง พวกเขามองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย นี่พวกเขากำลังจะได้ลูกสะใภ้จริงๆ เหรอเนี่ยยัยนรา เห็นทีจะเป็นอย่างที่แกบอกไว้จริงๆ เนื้อคู่กันแล้วก็ไม่แคล้วกัน“ก็ไม่แปลกเนอะ พี่ฟ้าใจดีจะตาย แถมยังสวมมากเลยด้วย คนนี้หนิงให้ผ่านค่ะ” มีเพียงเด็กสาวที่อยู่บนเตียงเท่านั้นที่ไม่เห็นรอยยิ้มของผู้เป็นพี่ชาย ยังคงพูดเชียร์พี่ชายกับพี่สาวที่ตัวเองชอบต่อไปอย่างออกนอกหน้า“ช่างเรื่องของพี่เถอะ” คทาเปลี่ยนเรื่อง “เรื่องไอ้วี...”“หนิงรู้อยู่แล้วค่ะว่าพี่รินเป็นแฟนพี่หมอ หนิงชอบพี่หมอก็จริง แต่หนิงทำใจได้ตั้งนานแล้ว” เด็กสาวตอบพี่ชายเหมือนไม่แยแส“รู้อยู่แล้ว? งั้นเรื่องเรียนก็...”“ก็หนิงบอกพี่แล้วว่าหนิงอยากจะเรียนจริงๆ พี่นั่นแหละไม่ยอมฟังหนิง” เด็กสาวบุ้ยปากใส่พี่ชายตัวเอง“เธอก็เลยกลิ้งลงบันไดประชดพี่?”“บ้า! หนิงเหยียบชายกางเกงตัวเองเลยสะดุดตกบันไดลงมาต่างหาก” เธอแย้ง ใครจะไปประชดด้วยการกลิ้งลงบันไดกัน“เห็นนางฟ้าบอกว่าเธอไม่ยอมเข้าร่างนี่?” คทายังคงไล่บี้น้องสาวตัวเอง “ทำไมไม่ยอมกลับเข้าร่างฮะ!”“กะ ก็...” เด็กสาวพยายามหาข้อแก้ตัว เอ๊ย! หาคำตอบดีๆ อยู่นั้นก็เห็นอีกคนบนเตียงข้างๆ ขยับ ก่อนจะมีเสียงไอออกมาเบาๆแค่กๆๆ“พี่ฟ้าฟื้นแล้วค่ะ!” เด็กสาวบอกทุกคนเสียงดังทุกคนเข้ามาล้อมเตียงของหญิงสาว แม้แต่รวีกับรินเองก็เข้ามาในห้องด้วย เพียงแต่มีบางคนที่ค่อนข้างออกนอกหน้าอยู่บ้าง...นางฟ้าลืมตาขึ้น เธอไอแห้งๆ ออกมาสองสามครั้งปวดหัว!“เป็นยังไงบ้างครับฟ้า?” เสียงที่ฟังคุ้นเคยดังขึ้น เธอมองไปรอบๆ เห็นตัวต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องเจ็บตัวยืนอยู่ข้างๆ“โหยๆ ออกนอกหน้าไปหรือเปล่าวะเพื่อน” ผู้ชายอีกคนเดินเข้ามาพร้อมกับผู้หญิงผมสั้นหน้าตาน่ารัก พวกเขาส่งยิ้มมาให้ นางฟ้ากะพริบตามอง เนื่องจากไม่รู้จักพวกเขา“นั่นสิคะพี่หมอ ตอนแรกเรียกคุณอย่างนั้นคุณอย่างนี้ มาตอนนี้เรียกฟ้าเสียงอ่อนเสียงหวาน” เด็กสาวเตียงข้างๆ ก็ผสมโรงด้วยอีกคนรวีมองหนิงแปลกใจนิดๆ น้องสาวเพื่อนไปรู้จักผู้หญิงคนนี้ตอนไหน“เจ็บตรงไหนไหม?” คทาถามหญิงสาวโดยไม่สนใจคนแซว ก่อนจะรินน้ำแล้วยื่นหลอดให้อย่างใส่ใจ “ดื่มน้ำก่อนครับ”นางฟ้าอ้าปากรับหลอดที่ยื่นมาดูดน้ำ เพราะเธอก็คอแห้งเหมือนกัน พร้อมๆ กับมองอีกคนอย่างระแวงปนสงสัย“ตอนกระเด็นไปหัวคุณกระแทกหรือเปล่าคะคุณคทา? ให้หมอตรวจหน่อยไหม?” เธอถามอย่างเป็นห่วง ตอนนั้นเขาอาจจะหัวกระแทกก็ได้นะ เพราะตอนนี้เขาดู...แปลกๆ“ผมสบายดี คุณนั่นแหละเจ็บตรงไหนไหม?” คทายังคงถามอาการซ้ำ“เจ็บทั้งตัวเลยค่ะ” เธอตอบ ก่อนจะโทษเขา “เพราะคุณนั่นแหละ!”“...ผมขอโทษ”“...” น้ำเสียงของเขาฟังดูสำนึกผิด และสีหน้าก็ขอลุแก่โทษอย่างเห็นได้ชัดเจน นางฟ้าหรี่ตามอง ทำตัวไม่ถูกกับการกระทำที่ดูใส่ใจของเขา เขาปรับเตียงแล้วประคองเธอให้ลุกขึ้นนั่งพิงหมอน “คุณไม่เป็นอะไรแน่เหรอ? คุณดู...เปลี่ยนไปจากที่เจอกันตอนแรกนะ”“ก็ต้องเปลี่ยนสิ ตอนนี้ผมเป็นคู่หมั้นของคุณนะ”“ฮะ...”“คู่หมั้น/คู่หมั้น!” คนอื่นดูจะตกใจมากกว่าเธอเสียอีกเฮ้ย! คู่หมั้นอะไร ไม่เห็นรู้เรื่อง!“คู่หมั้นอะไรของคุณ?” นางฟ้าถามเสียงหลง“ไม่เชื่อก็ดูที่นิ้วของคุณดูสิ”นางฟ้ายกสองมือของตัวเองขึ้นดู เห็นบนนิ้วมือของเธอมีแหวนอยู่จริงๆ แถมเป็นนิ้วนางข้างซ้ายเสียด้วยคทายกมือข้างซ้ายของตัวเองขึ้นให้อีกฝ่ายได้เห็นชัดๆ เช่นกันชัดเจน มันเป็นแหวนของเธอจริงๆ แต่มันน่าจะอยู่ที่แม่ของเธอสิ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้“แต่ทำไมถึงเป็นข้างซ้าย ใส่ข้างขวาสิคุณ เอ๊ย...ไม่ใช่! ฉันหมายถึงทำไมเราถึงมาหมั้นกันได้ล่ะ?”“อะแฮ่ม...ขอทางหน่อยเด็กๆ” โสภากระแอมไอก่อนจะเบียดตัวเองแทรกลูกชายและเพื่อนๆ ของลูกเข้าไปใกล้ๆ หญิงสาว“น้าอธิบายเอง น้าชื่อโสภา ส่วนนั่นคือคุณบัญชาสามีของน้าเอง น้ากับสามีน่ะเป็นเพื่อนกับแม่ของหนู แล้วก็เป็นพ่อแม่ของคทากับหนิงด้วย”เด็กสาวโบกมือพร้อมส่งยิ้มให้เธอ“ส่วนเรื่องที่หนูสงสัย นราบอกว่าให้เอาอันนี้ให้หนูแล้วหนูจะเข้าใจเอง”นางฟ้ารับซองจดหมายสองฉบับจากคุณน้าโสภาที่บอกว่าเป็นเพื่อนกับแม่มาเปิดอ่านส่วนคทาก็โดนรวีกับรินลากตัวออกไปด้านนอก ก่อนจะรัวคำถามใส่
ถึงนางฟ้าตัวน้อยของแม่ลูกคงจะแปลกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่แม่มีเหตุผลอยู่ แม่จะเล่าให้ฟังคร่าวๆ ก็แล้วกันนะ ตอนนี้มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังตามล่าคนที่มีพลังพิเศษกันอยู่ อันที่จริงก็ยังไม่รู้ว่าเป็นคนหรือสิ่งมีชีวิตอื่น แต่ที่แน่ๆ คือคนที่บ้านสาขาทางเหนือโดนเล่นงานไปแล้วสี่คน เสียชีวิตแล้วสองคน อีกสองคนคิดว่ายังมีชีวิตอยู่ คนที่มีพลังคนอื่นก็โดนเล่นงานเหมือนกัน ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าเป็นใครแล้วมีเหตุผลอะไรดังนั้นบ้านทั้งสองฝั่งเลยตกลงกันว่าให้ทุกคนหลบซ่อนตัวก่อนสักพัก เพราะเราอยู่ในที่แจ้งเกินไป พ่อกับแม่ก็ลี้ภัยกันมาอยู่ที่อื่นแล้ว แต่เราไม่สะดวกที่จะพาลูกมาด้วย พอดีกับเพื่อนของแม่มาขอร้องให้ช่วยลูกสาวของเขา ก็เลยนึกถึงสัญญาเมื่อเก่าก่อนขึ้นมาได้แต่ลูกไม่ต้องกังวลไป แม่ให้ลูกหมั้นกับลูกชายของโสภาไปก่อนเพราะจะได้ไม่เป็นที่สังเกตมาก ถ้าครบกำหนดหนึ่งปีแล้วลูกจะถอนหมั้นก็ได้ ตอนนี้ไปอยู่กับพี่เขาก่อนนะลูก อยู่ที่นั่นลูกจะปลอดภัย วิชามากมายที่ลูกเรียนไปก็เอาไปใช้เอาตัวรอดเป็นอันดับแรก อย่าเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายล่ะ ถ้ามีเรื่องอะไรแม่จะติดต่อไปเองปล. โสภากับบัญชาเป็นเพื่อนสนิทของพ่อกับแม่เอง พวกเขาไว้ใจได้ อ้อ ลูกไม่ต้องกลับไปที่บ้านล่ะ เพราะแม่เอาบ้านไปซ่อนไว้แล้วถึงไปก็ไม่เจอหรอก หุๆ ของของลูกแม่เก็บไปให้หมดแล้วนะ ถือซะว่าไปเที่ยวสักพักก็แล้วกันจากแม่คนสวย
หลังจากอ่านจดหมายของแม่จบก็เหมือนได้ยินเสียงหัวเราะของแม่ลอยมา นี่แม่พาพ่อหนีไปก่อนแล้วเรอะ แล้วอะไรที่ว่าเอาบ้านไปซ่อน?นางฟ้าเปิดจดหมายอีกฉบับที่มีเนื้อหาสั้นๆ ว่า
ถ้าติดต่อพี่เขาได้ ไปเจอกับพี่เขาหน่อยนะนางฟ้า พ่อรู้สึกเป็นห่วงเทวา
พ่อเธอเป็นนักเขียนจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย ทำไมจดหมายที่เขียนมาให้ลูกสาวตัวเองถึงได้มีแค่บรรทัดเดียวแบบนี้หลังจากอ่านจบ จดหมายทั้งสองฉบับก็ลอยขึ้นจากมือไปยังที่ว่างข้างเตียง ก่อนจะกลายเป็นกระเป๋าใบใหญ่สองใบท่ามกลางความตกใจของอีกสองคนที่เข้ามาพร้อมคทาพวกเขามองกระเป๋าที่อยู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาตาค้าง แต่ดูคุณน้าทั้งสองไม่ตกใจเลยไม่คิดว่าพ่อกับแม่ของเธอจะมีเพื่อนสนิทเป็นคนธรรมดาแบบนี้