วินาทีที่เสียงกัมปนาทของศรเพลิงดังขึ้น แสงสว่างเจิดจ้าปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า อาบไล้ตำหนักพระจักรพรรดิเป็สีเงินยวง
เท็งโกะคุเงยหน้าคนคล้ายตื่นจากภวังค์ มันยกมือข้างขวาขึ้นระดับสายตา มุมปากยกยิ้ม ไม่ทราบในใจของมันกำลังคิดอะไรอยู่ มองผ่าน ๆ เหมือนกำลังชื่นชมแสงไฟยามตกกระทบมือน้อยนวลเนียน
ทว่าเงามือซึ่งทอดยาวบนพื้นกลับยืดยาวอย่างผิดธรรมชาติ เพียงเสี้ยววินาทีเงาส่วนหนึ่งตัดขาดจากเงาหลักปะปนเข้ากับเงาของอาคาร อย่างยากที่จะสังเกตเห็น
ไม่กี่อึดใจเงานั้นคืบคลานผ่านระเบียง ผนัง ขื่อคาน ปะปนกับเงาของวัตถุสิ่งของ หลบเร้นสายตาของนักรบสึอิบุชิที่อยู่โดยรอบ แม้แต่จูโรซึ่งยืนอยู่ทางซ้ายและทางขวาของจักรพรรดิยังไม่รู้สึกถึงความผิดปกตินี้
กระทั่งอีกหนึ่งซาคุจะถึงเงาของจักรพรรดิ
“โอมมมมมม!!!”
เสียงสวดมนตร์พลันดังขึ้นจากความว่างเปล่า ราวกับล่องลอยมาจาก์เบื้องบน เงาร้ายพลันสะดุดติดขัดเหมือนผีเสื้อติดใยแมงมุม ทันใดนั้นแผ่นยันต์ในมือจักรพรรดิพลันลุกไหม้ขึ้นเอง เกิดเป็วงแหวนแห่งไฟล้อมรอบพระวรกายเอาไว้ เผาไหม้เงาร้ายเป็จุณ
จังหวะเดียวกันนั้นเองร่างของเด็กสาวค่อย ๆ ลบเลือน เสมือนหมอกยามเช้าจางหายด้วยแสงตะวัน ที่แท้การจู่โจมเป็แผนเบี่ยงเบนความสนใจ
จุดประสงค์ของมันั้แ่ต้น มีเพียงหลอกล่อให้ยาสึโนริเปิดใช้ค่ายกล ส่วนการรั้งตัวเ้าสำนักองเมียวไว้เป็เพียงผลพลอยได้เท่านั้น ค่ายกลนี้ใช้งานได้เพียงครั้งเดียว จากนี้ไปวังหลวงจะไม่มีค่ายกลขนาดใหญ่เช่นนี้อีก เมื่อหน้าที่ของมันสำเร็จแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็ใดต้องอยู่ในพระราชวังอีก
ขณะที่ร่างของเด็กสาวซีดจางถึงขีดสุด อยู่ ๆ เหนือศีรษะพลันปรากฏร่างพระสงฆ์จีวรน้ำตาลนั่งอยู่บนอาสนะ
ทั้งอาสนะและท่านลอยอยู่กลางอากาศ จีวรพัดพลิ้ว
รองเ้าอาวาสแห่งวัดไดโกจิ สมณะอิชิกาว่า
รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของเด็กสาวกระตุกขึ้นวูบหนึ่ง
ฝั่งตำหนักพระชายามีเ้าอาวาสแห่งวัดไดโกจิ และสี่วัชระนิกายฉุเก็นโดแห่งูเาไดเซนจิ ฝั่งเท็งโกะคุเพิ่มมาเพียงรองเ้าอาวาส แล้วคู่ต่อสู้จะทัดเทียมหรือไม่
ถ้าไม่ประมือจะรู้ได้อย่างไร?
เด็กสาวยกสองมือขึ้นประนมทำความเคารพพระเถระ ทั้งร่ำลาเ้าสำนักองเมียวคนปัจจุบันไปในตัว ราวกับมันไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา
สมณะอิชิกาว่ารู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจ ท่านเพิ่งมาถึงนังปีศาจจิ้งจอกก็คิดหนี ท่านโยนสร้อยประคำออกไป ลูกประคำแต่ละลูกตกลงมาเป็สายดุจธารน้ำ รุนแรงดุจดังน้ำตก รวดเร็วราวกับวิชชุ ขณะอยู่ห่างจากศีรษะเด็กหญิงหนึ่งคืบสายธารลูกประคำพลันเปลี่ยนเป็งูเหลือมตัวยาว หมายรัดพันนางปีศาจเอาไว้
ร่างของเท็งโกะคุหลงเหลือเพียงเงาจาง ๆ เบาบางจนไม่อาจรัดพัน ฉับพลันทันใดงูเหลือมขนาดใหญ่กลายร่างเป็งูเขียวหางไหม้ ลำตัวสลักด้วยอักขระทางพุทธศาสนา คมเขี้ยวแวววาวเปล่งประกายศักดิ์สิทธิ์ ความเร็วเพิ่มกว่าเท่าตัวตรงเข้าลำคอขาวเนียนหวังกัดให้จมเคี้ยว
น่าเสียดายคมเขี้ยวััได้เพียงอากาศธาตุ บนพื้นใต้ฝ่าเท้าของมันปรากฏหลุมลึก ที่แท้ร่างที่ยืนอยู่ั้แ่ต้นไม่ใช่ร่างจริง เพียงเป็ร่างจำแลงจากหางจิ้งจอก ตัวจริงอยู่ห่างออกไปไม่รู้เท่าไรต่อเท่าไร
งูเขียวแปลงกลับเป็ลูกประคำ ลอยสู่มือของสมณะอิชิกาว่า ใบหน้าท่านสงบถึงเพียงนั้น ไม่มีวี่แววร้อนรนเหมือนเมื่อครู่ คล้ายกับคนที่พลาดพลั้งไม่ใช่ท่าน สมกับเป็ยอดฝีมือนิกายชินกง ยกได้วางได้ ยามผิดพลาดก็ไม่เก็บมาใส่ใจ พุทธธรรมเต็มเปี่ยม
ั้แ่ต้นจนจบ คะโมะ โนะ ยาสึโนริ เ้าสำนักองเมียวรุ่นที่สี่ ยืนนิ่งอยู่กับที่ ปล่อยให้ยอดฝีมือสองคนต่อสู้กัน ไม่ทราบว่าในใจคิดอะไรอยู่
ร่างของเท็งโกะคุปรากฏอีกครั้งข้างกำแพงพระราชวังด้านทิศเหนือ ในมือของมันมีก้อนเนื้อที่จยิโกะคุสำรอกเอาไว้ ปากแดง ๆ ฉีกออกจากก้อนเนื้อ รายงานเื่สะท้านขวัญ
มันมาเพื่อถ่วงเวลายาสึโนริ ล่อหลอกให้เปิดใช้ค่ายกล ทั้งตรึงเ้าสำนักองเมียวให้อยู่กับที่ เปิดโอกาสให้น้องชายสังหารองค์ชายองค์หญิง ส่วนตัวมันลอบสังหารจักรพรรดิสำเร็จก็ดีไป หากไม่ได้ก็ไม่ติดใจ ยามภารกิจจบลงมันไม่จำต้องกลับเรือนมาร ทว่าบัดนี้จยิโกะคุสืบได้ข่าวสำคัญ มันต้องรีบกลับไปพบนายท่าน
หลวงจีนน่าตายพวกนั้นใช้สมบัติที่มหาสมณะทิ้งไว้ ประสานคาวเืและเสียงกรีดร้องยามถูกเข่นฆ่า วาดภาพนรกภูมิเพื่อหวังอัญเชิญพระโพธิสัตว์ลงมาปราบทุกข์เข็ญ
นี่คือการเปรียบเปรย
ความจริงคือ พวกมันกำลังเชิญท่านผู้นั้นกลับมาจากแดนสุขาวดี
มหาสมณะหนึ่งเดียวของดินแดนนี้
ผู้ก่อตั้งนิกายชินกง
ผู้เดินทางไปอาณาจักรถังเล่าเรียนพระคัมภีร์ อัญเชิญแสงแห่งธรรมมาสู่ดินแดนตะวันออกไกล ขับไล่ความมืดในใจคน
ปรมาจารย์คุไค
โคโบไดชิ*อันกระเดื่องดังสะท้านปฐี ผู้แตกฉานในธรรม วรรณกรรม การประดิษฐ์ตัวอักษรและบทกวี ผู้กะเทาะเปลือกซึ่งครอบพระพุทธศาสนาออกให้เหลือเพียงแก่น เหยียบย่ำเหล่าพระสงฆ์ผู้มัวเมากิเลสในเมืองนารา ก่อตั้งนิกายชินกงอันรุ่งโรจน์ ปักธงวัชรยานไปทั่วดินแดนตะวันออกไกล
พระกษิติครรภโพธิสัตว์ตั้งสัตยาธิษฐาน จะไม่บรรลุอนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณจนกว่านรกทั้งปวงจะปราศจากสรรพสัตว์ เป็ต้นแบบแห่งสมณะผู้หวังบำเพ็ญตนให้พ้นห้วงทุกข์ ไม่เพียงทุกข์แห่งตนยังปณิธานให้ทุกข์แห่งท่านสิ้นไปด้วย
ดังธรรมคติของมหายาน**
บัดนี้เหล่าสมณะโสโครกใช้ฉากละเลงเืประกอบกับไอปีศาจจากร่างของเทงงูและร่างน้องชายของมัน จำลองขุมนรก หวังอัญเชิญปรมาจารย์ผู้แตกดับเมื่อหนึ่งร้อยสามสิบปีก่อน คืนกลับจากแดนสุขาวดีเพื่อโปรดสรรพสัตว์…
เท็งโกะคุขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน มันต้องรีบกลับไปเตือนนายท่าน
หลังจากทราบข่าวมันะโข้ามกำแพงวัง มุ่งหน้ากลับูเาคุรามะ เร่งฝีเท้าเต็มกำลัง
แต่ทว่า...
เสียงนกกระเรียนดังก้องอยู่บนฟากฟ้า ทรงพลังเหนือสรรพสำเนียงที่เคยได้ยิน มันคุ้นเคยกับเสียงนี้อย่างยิ่ง คล้ายเคยได้ยินเมื่ออดีตกาลครั้งยังเป็บริวารของเซียนจิ้งจอกแดง
อา!
ไม่น่าเป็ไปได้…
นี่คือเสียงของกระเรียนเทพ พาหนะของปรมาจารย์ผู้ก่อร่างวิถีองเมียว ชายผู้เป็ดั่งเทพเซียน
‘คาโมะ โนะ ทาดายูกิ’
อาจารย์ของนายท่าน!!!
*โคโบไดชิ นามที่สมเด็จพระจักรพรรดิประทานให้ภายหลังท่านคุไคมรณภาพ เพื่อแสดงความเคารพในความแตกฉานในธรรมของท่าน
**ภายหลังจากพระพุทธเ้าปรินิพพาน พระศาสนาแพร่กระจายออกไป ผ่านกาลเวลาจนแตกออกเป็สองนิกาย
หินยาน เน้นรักษาคำสอนเดิมอย่างเคร่งครัด ไม่ยอมให้มีการแก้ไขใด ๆ เน้นขัดเกลาตัวเองให้บรรลุธรรมเสียก่อนจึงค่อยใช้ธรรมนั้นช่วยเหลือผู้อื่น
มหายาน ไม่เน้นรักษาคำสอนเดิม สามารถเปิดให้ตีความใหม่ได้ ทำให้นิกายนี้แตกออกเป็นิกายย่อยมากมาย ถึงขนาดบางนิกายพระสงฆ์สามารถแต่งงานมีลูกได้
ในด้านคำสอนเน้นการช่วยเหลือผู้อื่น ใช้จิตใจแห่งธรรมมาขัดเกลากิเลส
1K
