เพราะบุตรสาวสุดที่รักของเขาเป็โรคหัวใจแต่กำเนิดหากไม่ได้รับการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจก็จะตายในไม่ช้า และวิธีการที่ปลอดภัยที่สุด แน่นอนว่าก็ต้องใช้ผู้บังเอิญมีที่ความเกี่ยวข้องทางสายเืโดยไม่ได้ตั้งใจอย่างซย่าจู๋ชิง
เด็กสาวลูบหัวใจของตนเองอีกครั้งตรงจุดนั้นแม้จะกำลังเต้นเป็จังหวะ ทว่าก็ยังคงแปลบอยู่ดี
ใช่แล้ว เพื่อรักษาอัตราการเต้นของหัวใจจึงห้ามใช้ยาชาฤทธิ์แรงเกินไป ดังนั้นตนจึงมีสติรู้ตัวดี มารดาขอร้องอ้อนวอนปานจะขาดใจทว่าด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิด จึงถูกคนขวางไว้ด้านนอกโดยไม่อาจทำอะไรได้
‘บิดา’ ในนามของตนกับผู้หญิงคนนั้นชะเง้อหน้ารอคอยอยู่นอกห้องผ่าตัดด้วยรอยยิ้มตื่นเต้นหากแต่พวกเขาคงคาดไม่ถึงว่าตนจะใช้แรงเฮือกสุดท้ายคว้ามีดกรีดลงบนหัวใจดวงนั้นภาพสุดท้ายที่ปรากฏสู่สายตาคือใบหน้าบิดเบี้ยวของผู้หญิงคนนั้นและแววตาอาฆาตของบิดาในนามแต่แล้วอย่างไร ตนไม่เคยติดค้างอะไรพวกเขา พวกเขามีสิทธิ์อะไรมาให้ตนสละชีวิตเพื่อช่วยผู้หญิงอีกคนตนไม่ใช่แม่พระ และไม่ได้ใจกว้างขนาดนั้น สงสารก็แต่มารซึ่งไร้ที่พึ่งพิงไม่รู้ว่าหลังจากที่ตนตายจากไปแล้วท่านจะทนรับไหวหรือเปล่าแล้วภายภาคหน้าจะใช้ชีวิตอย่างไรต่อไป
ส่วนตอนนี้นะหรือเว่ยเยียนหรานเ้าของร่างนี้ก็ไม่ได้ดีไปกว่าตนสักเท่าไร หลังจากได้สติสักพักความทรงจำทั้งหมดของเว่ยเยียนหรานก็ทยอยหลั่งไหลเข้ามา เด็กสาวที่ทั้งเอาแต่ใจดื้อรั้นและอวดดีนางนั้นทำให้คนเอ็นดูไม่ลงจริงๆ
เว่ยเยียนหรานเป็คนที่ไม่ฟังเหตุผลหัวรั้น ถือดี แต่ก็ยังมีสมองและไร้เดียงสาน่ารักอยู่บ้าง เด็กสาววัยแรกแย้มเช่นนางเฝ้ามองหาใครสักคนและมุ่งมั่นลงมือทำเื่เื่หนึ่งอย่างเด็ดเดี่ยว ใช้เรี่ยวแรงและสติปัญญาทั้งหมดที่มีถึงขั้น...นำพาชีวิตตนและมารดาเข้าไปพัวพัน ทว่าการที่นางทำเช่นนี้มันคุ้มค่าจริงๆหรือ สุดท้ายนางคงกำลังนึกเสียใจอยู่กระมัง
ซย่าจู๋ชิงเลิกคิดถึงเว่ยเยียนหรานที่จากไปแล้วอีกเพียงทอดถอนใจเสียงเบา ปรายตามองหญิงรับใช้ที่นอนสลบอยู่บนพื้นแล้วค่อยๆ กล่าวด้วยเสียงแหบแห้ง“ผีมีอะไรน่ากลัว พวกมันแค่หน้าตาน่ากลัวก็เท่านั้น เคยทำคนตายเสียที่ไหน บนโลกนี้มิใช่คนหรอกหรือที่น่ากลัวที่สุด ใจคนน่ากลัวกว่าผีมากนัก” แสงฟ้าแลบและเสียงคำรามลั่นบนผืนฟ้าภายนอกผสานกับลมฝนที่ซัดกระหน่ำกลบฝังคำพูดนี้ไว้ในราตรีอันมืดมิด
พูดจบก็ลูบลำคอของตัวเองบริเวณนั้นยังคงปวดร้อน เว่ยเยียนหรานตัวจริงถูกคนรัดคอจนสิ้นใจไปแล้วไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ซย่าจู๋ชิงถึงเข้ามายึดครองร่างนี้ได้อย่างง่ายดาย นี่คงเป็ความ้าของ์กระมัง
ในเมื่อ์้าเช่นนี้จะเป็ซย่าจู๋ชิงหรือเว่ยเยียนหรานแล้วมีอันใดแตกต่าง ดังนั้นจากนี้เป็ต้นไปซย่าจู๋ชิงก็คือเว่ยเยียนหราน
เว่ยเยียนหรานส่ายหน้าเบาๆจากนั้นพาร่างแข็งทื่อเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ ศพของหญิงผู้หนึ่ง ร่างที่นอนหลับตาอยู่นี้ครรภ์แก่มากแล้วท้องของนางนูนสูง ทั่วทั้งร่างเปียกชื้น ประกอบกับนางมีร่างกายผอมบาง จึงยิ่งทำให้ครรภ์นั้นเด่นชัดขึ้นเว่ยเยียนหรานใช้มือลูบปิดตานางเบาๆ “ยังไม่ทันได้พบหน้าบุตรที่ใกล้ลืมตาดูโลกเช่นนี้ท่านย่อมจากไปด้วยใจที่ไม่สงบใจ ความจริงแล้วบนโลกใบนี้นั้นเต็มไปด้วยคนชั่วช้ามีอะไรให้น่าอาลัยอาวรณ์กัน เขาติดตามท่านไปด้วยได้ก็ไม่นับเป็เื่เลวร้าย หากทิ้งเด็กคนนี้ให้ต้องเผชิญกับความยากลำบากบนโลกเพียงลำพังจะยิ่งไม่ทรมานกว่าหรือโลกมนุษย์ไม่คู่ควรกับเขาเลยสักนิด”
เว่ยเยียนหรานพูดเสียงกระซิบกับศพที่ถือเป็มารดาของนางท่านหญิงอิ๋นจูในอดีตเคยทำให้ชายหนุ่มมากหน้าหลายตาลุ่มหลง ดังคำที่หญิงรับใช้ทั้งสองนางนั้นพูดเอาไว้ใกล้จะคลอดอยู่แล้ว บัดนี้กลับต้องมานอนเปล่าเปลี่ยวอยู่ที่นี่ หนึ่งศพสองชีวิตใครที่ไหนจะตายตาหลับ
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655
246
