ตอนที่ 2 พูดคุย
“ให้ผมช่วยอุ้มไหมครับ” ดราฟลงมาเปิดประตูรถให้เ้านายเหมือนอย่างเคยแล้วเอ่ยอาสาจะเป็คนอุ้มหญิงสาวคนนี้ให้
“ไม่เป็ไรนายไปบอกแม่บ้านให้หาเสื้อผ้ามาให้เธอเปลี่ยนหน่อยส่วนไอ้เจสมึงเอารถไปเก็บแล้วก็ไปพักเถอะ” คำสั่งของผู้เป็เ้านายจบลง ทั้งสองต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง
ส่วนคาลอสเขาอุ้มหญิงสาวที่สลบไม่ได้สติขึ้นชั้นบนโดยเลือกที่จะเอาเธอเข้าไปพักในห้องนอนส่วนตัวของเขา
ห้องนอนที่คฤหาสน์หลังนี้จะมีห้องว่างจนนับไม่ถ้วนก็จริงแต่ห้องพวกนั้นยังไม่ได้ทำความสะอาด คาลอสก็เลยตัดสินใจพาเธอเข้าห้องท่ามกลางความงุนงงของทุกคน โดยเฉพาะเจสกับดราฟเพราะเ้านายของเขาไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนเข้าห้องนอนส่วนตัวมาก่อนแม้แต่ภรรยาของตัวเองถ้าไม่จำเป็จริงๆ
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นบ่งบอกว่าน่าจะเป็ลูกน้องที่เอาเสื้อผ้าผู้หญิงมาให้
“อ้าวสา...” นิสาภรรยาของเขาเองที่มาเคาะประตูเรียก พร้อมกับเสื้อผ้าผู้หญิงในมือ
“ตอนนี้แม่บ้านหลับกันไปหมดแล้วสาก็เลยอาสาเอามาให้เองค่ะ เสื้อผ้าพวกนี้ของสาเอง เธอน่าจะใส่ได้ขอเข้าไปได้ไหมคะ”นิสาเธอมีท่าทางเกรงใจผู้เป็สามีอยู่มากก่อนที่เธอจะมายืนอยู่หน้าห้องนี้ เธอเดินลงไปหาน้ำที่ชั้นล่างดื่มพอดีก็เลยไปเจอกับดราฟเข้า นิสาก็เลยอาสาเอาเสื้อผ้ามาให้เอง แล้วก็ให้ดราฟไปพักเพราะเวลานี้ก็ดึงมากแล้ว
“อือ เข้ามาสิ”
“ดราฟเล่าให้สาฟังบ้างแล้วตอนนี้เธอเป็ยังไงบ้างคะ” น้ำเสียงเรียบๆเอ่ยถามพร้อมกับเดินมาถึงเตียงที่หญิงสาวตัวเล็กนอนอยู่
“ก็อย่างที่เห็นนี่แหละแล้วไอ้ดราฟไปไหนแล้วล่ะ” คาลอสไม่ได้สนใจความรู้สึกของผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็ภรรยาเลยสักนิดเขาเอ่ยถามหาลูกน้องคนสนิท แต่ก็แอบรู้สึกเกรงใจนิสาเพราะเขาคงต้องอาศัยให้เธอช่วยแล้วแหละ
“สาให้ดราฟไปพักแล้วค่ะ”
“สาช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ผู้หญิงคนนี้หน่อยได้ไหม”
“ได้สิคะ แต่คุณต้องออกไปก่อน”
“ถ้าอย่างนั้นผมจะเข้าไปอาบน้ำแล้วกันดึกมากแล้วจะได้นอนพักกันสักที” พูดจบคาลอสก็เดินเข้าห้องน้ำไปปล่อยให้ภรรยาของเขาเป็คนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับหญิงสาวที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง
“เสร็จแล้วเหรอ” คาลอสเดินออกมาจากห้องน้ำเป็จังหวะที่นิสาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับผู้หญิงตรงหน้าเสร็จพอดี
“ค่ะ คุณจะให้เธอนอนที่ห้องนี้เหรอคะ” นิสาเอ่ยถามด้วยความสงสัยเพราะคาลอสไม่ค่อยให้ใครเข้ามายุ่งวุ่นวายในห้องนอนส่วนตัวของเขามากนักรวมถึงคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็ภรรยาของเขาอย่างเธอด้วย
“ให้เธอนอนที่นี่แหละ ผมเกรงใจแม่บ้านป่านนี้ทุกคนคงหลับกันหมดแล้ว สาเองก็ไปพักเถอะขอบใจมาก” ทั้งสองพูดคุยกันด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้มีความรู้สึกอื่นแต่อย่างใด
“ค่ะถ้ามีอะไรก็เรียกสาได้ตลอดเลยนะไม่ต้องเกรงใจ”
“อือ” คาลอสตอบเท่านี้นิสาก็เดินออกจากห้องไป ปิดประตูห้องให้เสร็จ
คาลอสยืนมองใบหน้าของหญิงสาวที่นอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงกว้างของเขาคาลอสรู้สึกสงสาร ดูจากใบหน้าของเธอแล้ว อายุน่าจะยี่สิบต้นๆเท่านั้น
เสียงร้องขอความช่วยเหลือกับสีหน้าหวาดกลัวของเธอยังคงอยู่ในหัวเขาไม่หาย คิดแล้วก็อยากจะฆ่าไอ้พวกนั้นให้ตายไปให้หมดถ้าไม่เกรงกลัวกฎหมายเขาคงยิงพวกมันทิ้งไปแล้วจริงๆ
คาลอสล้มตัวนอนลงบนเตียงคนละฝั่งกับที่หญิงสาวนอนอยู่ซึ่งก็ห่างกันพอสมควร ทันใดนั้นกลิ่นกายสาวก็เข้ามาเตะจมูก เขาพลิกตัวนอนหันหลังให้ทันทีเพราะกลิ่นกายหอมๆที่มันลอยเข้าจมูกเขานั้น มันทำให้เขานอนไม่หลับเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ออกจะกว้างพอสมควร แต่ก็ไม่สามารถทำให้เขาข่มตาหลับลงได้
เขาสาบานกับตัวเองเลยว่าไม่ได้คิดอะไรกับเธอมากไปกว่าแค่อยากจะช่วยเพราะว่าสงสารเท่านั้นแต่เืร้อนภายในร่างกายหนุ่มนั้น มันกลับไม่รักดีไหนจะใบหน้าหวานนวลขาวผ่องหลับไม่รู้เื่ ราวกับเด็กที่ไร้เดียงสาแต่เธอกลับไม่ใช่เด็กอย่างที่เขาคิดนี่สิกลิ่นกายของเธอมันทำให้เขาแอบด่าตัวเองในใจว่า… ‘ทำไมวันนี้กูถึงได้จมูกดีจังวะ’
คาลอสพยายามข่มตาหลับไม่ให้สมองคิดฟุ้งซ่านมากไปกว่านี้เพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้วไม่นานเขาก็หลับไปเพราะความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาทั้งวัน
เช้าวันรุ่งขึ้น
คาลอสตื่นก่อนหญิงสาวเขาลุกขึ้นไปอาบน้ำ เสียงน้ำที่ตกกระทบพื้นดังออกมาจากห้องน้ำทำให้คนที่นอนหลับสนิทอย่างสบายได้ยินเสียงและรู้สึกตัวตื่นขึ้น
“เราอยู่ที่ไหนเนี่ย”หญิงสาวรู้สึกตัวขึ้น เธอลืมตามองไปรอบๆห้องและเตียงที่เธอนอนอยู่แล้วภาพเมื่อคืนที่เธอกำลังโดยผู้ชายห้าคนกำลังรุมทำร้ายก็เกิดขึ้นในสมองของเธอหญิงสาวยังคงหวาดกลัวอยู่ไม่น้อยเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เธอลุกขึ้นนั่งนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงคล้ายกับว่ากำลังกอดตัวเองเอาไว้ก้มหน้าลงซบกับหัวเข่าในหัวคิดแต่เื่เมื่อคืนไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่ามีผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาประชิดติดขอบเตียงถุงผ้าขนหนูผืนเดียวคล้ายกับกำลังเพิ่งอาบน้ำเสร็จมาใหม่ๆ
“ตื่นแล้วเหรอเป็ยังไงบ้าง” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเป็ภาษาอังกฤษอย่างเป็ห่วงหญิงสาวเงยหน้าขึ้น เห็นภาพตรงหน้าเธอถึงกลับสะดุ้งเพราะไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพแบบนี้ตรงหน้าแต่เช้า และเป็ความโชคดีของเธอที่เธอสามารถพูดและฟังภาษาอังกฤษได้จึงไม่แปลกที่เธอจะฟังที่สิ่งเขาถามได้อย่างชัดเจน
“คุณอา! คุณอาเป็คนช่วยหนูไว้ใช่ไหมคะ” หญิงสาวใเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในสภาพที่ไม่เรียบร้อยใบหน้าขาวเห่อแดงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เธอก้มหน้าหลบตาลงทันที
“ใช่ จะให้แจ้งความไหมจะได้ให้คนของฉันพาไป” เมื่อคืนก่อนที่เธอจะสลบไปเธอเห็นคุณอาคนนี้เข้ามาประคองเธอไว้เธอเห็นใบหน้าของเขาชัดเจนก่อนที่เธอจะหมดสติไป
“…….” หญิงสาวส่ายศีรษะเบาๆเธอรอดมาได้ก็บุญแล้ว ไม่อยากให้เป็เื่เพราะสุดท้ายแล้วคนที่ต้องอับอายก็คงเป็เธอเองนักข่าวสมัยนี้ยิ่งชอบทำข่าวแบบนี้อยู่ด้วย หลังจากที่ข่าวได้แพร่ออกไปคนก็จะเริ่มรู้ว่าผู้หญิงที่เป็เหยื่อในวันนั้นก็คือเธอเองเธอไม่อยากตกเป็เป้าสายตาของใครทั้งนั้น แค่นี้เธอก็รู้สึกกลัวจะแย่อยู่แล้ว
4K
![แม่หญิงพลอย ยอดคุณครูแห่งอยุธยา [E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686666673_17032219.webp)
