‘ผู้เล่นอากิระสังหารทหารพิทักษ์วิหารแห่งวิทยาการแห่งยุคแรกเริ่ม สัตว์อสูรชั้นทหาร ระดับ28 จำนวน 20 ตัว ได้รับค่าประสบการณ์….ค่ะ , ผู้เล่นอากิระเลื่อนระดับเป็ 25 ค่ะ’
‘ผู้เล่นอากิระได้รับเงินจำนวน 50,000 คริสตัลค่ะ’
‘ผู้เล่นอากิระสำเร็จเงื่อนไขหลบการโจมตีได้มากกว่า2000 ครั้ง และมีระดับของทักษะเพิ่มความเร็วมากกว่า30 ผู้เล่นอากิระได้รับทักษะก้าวพริบตา’
เสียงรายงานจากระบบไม่ได้ทำให้อากิระรู้สึกดีขึ้นแม้แต่น้อย ถึงแม้จะจัดการกับศัตรูไปมากมาย แต่ทุกครั้งศัตรูก็จะปรากฏออกมาใหม่ด้วยจำนวนที่มากกว่าเดิม ในตอนนี้ทั้งยาฟื้นพลัง กับดัก และะเิที่เขามีต่างก็หมดลงไปแล้ว ที่เขาเอาชนะสัตว์อสูรมาได้จนถึงตอนนี้นั้นเป็เพราะใช้ไอเทมเ่าั้ช่วยนั่นเอง ทว่าในตอนนี้แม้แต่ผลยาชาระดับเริ่มต้นนั้นก็หมดลงแล้ว
และบัดนี้ศัตรูชุดใหม่ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว ซึ่งนั่นก็คือทหารพิทักษ์กว่าสามสิบตัว
“น้ำยาฟื้นพลังก็หมด พลังเวทย์ก็เกลี้ยง ไอเทมก็ไม่เหลือ ซวยแล้วไง”อากิระพูดออกมาใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ บนร่างกายเองก็เต็มไปด้วยาแ แต่ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ายังคงไม่อาจลบเลือนไป
ทว่าก่อนที่อากิระกับกองทัพตรงหน้าจะเข้าปะทะกัน ก็มีเสียงระบบประกาศขึ้นมา
‘ผู้เล่นไอริสผ่านบททดสอบแห่งวิทยาการ สัตว์อสูรทั้งหมดที่อยู่ในวิหารแห่งวิทยาการยุคแรกเริ่มจะหายไป’
จากนั้นกองทัพสัตว์อสูรก็กลายเป็แสงหายไปจนหมด ทันทีที่สัตว์อสูรหายไปจนหมดอากิระก็ทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยและอ่อนแรง พลางมองไปยังกำแพงแสงสว่างที่ค่อยจางลงเผยให้เห็นใบหน้าเรียวสวยเ้าของตาสีมรกตเขาก็ยิ้มออกมาแล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“กลับมาแล้วเหรอครับ”
“กลับมาแล้ว…”ไอริสยิ้มตอบกลับมา “ว่าแต่นายน่ะ เห็นแบบนี้แต่บ้าระห่ำเอาเื่เลยนะ เล่นสู้กับสัตว์อสูรเป็ฝูงแบบนั้นน่ะ”
อากิระเพียงแค่ยิ้มพลางยักไหล่ตอบกลับเท่านั้น
“ดูเหมือนว่าคุณจะเป็คนต่อสู้กับเหล่าทหารพิทักษ์สินะคะ”เสียงเอื้อนเอ่ยที่ไพเราะนั้นทำให้อากิระต้องตวัดตาไปด้านหลังของไอริสเพื่อมองไปยังเ้าของเสียงนั้น
เื้ัไอริสปรากฏหญิงสาวผู้งดงามสมบูรณ์แบบที่มีเรือนผมสีทอง และั์ตาสีฟ้า เธอคือมาน่านั่นเอง
“ดิชั้นมีของที่จะมอบให้เช่นกันค่ะ นี่คือกุญแจสู่พื้นที่พิเศษที่มีไว้เพื่อเปลี่ยนอาชีพสายพิเศษค่ะ”มาน่าพูด พร้อมกับที่มีกุญแจสีขาวปรากฏขึ้นกลางอากาศแล้วลอยไปหาอากิระ
“อาชีพสายพิเศษ งั้นเหรอ”อากิระและไอริสพูดพร้อมกัน
“อาชีพสายพิเศษก็คืออาชีพที่คุณจะต้องหาสถานที่เพื่อทำการเปลี่ยนอาชีพเอาเองค่ะไม่มีให้เลือกในอาคารอาชีพ ซึ่งคล้ายกับอาชีพ นักประดิษฐ์แห่งยุคแรกเริ่ม ของคุณไอริสค่ะ เพียงแต่ของคุณไอริสจะเป็อาชีพลับที่จำกัดจำนวนคนและยังต้องผ่านภารกิจและการทดสอบต่างๆค่ะ”มาน่าอธิบายให้ทั้งคู่ฟัง
“แล้วอาชีพนักประดิษฐ์แห่งยุคแรกเริ่มของฉันนี่จำกัดผู้เล่นกี่คนคะ”ไอริสถามออกมา
“คนเดียวค่ะ หลังจากนี้อาชีพนี้จะปิดตัวทำให้ไม่มีผู้เล่นคนใดสามารถเข้าทดสอบรับอาชีพนี้ได้อีกค่ะ”มาน่าตอบคำถามด้วยรอยยิ้ม
"ค...คนเดียวเหรอคะ"ไอริสทึ่งกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะเธอจะได้อาชีพลับที่เป็ของเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น
"ค่ะ"มาน่าตอบกลับด้วยใบหน้ายินดี
“แล้วอาชีพที่ผมจะได้ นี่อาชีพอะไรครับ”เป็อากิระที่เอ่ยถามขึ้นมาบ้าง
“นี่เป็กุญแจพิเศษค่ะ เมื่อไปถึงคุณจะได้เลือกประตูเพื่อไปรับอาชีพที่้าค่ะ”มาน่าตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้ม “ในเมื่อหมดหน้าที่แล้วข้าต้องขอตัวก่อนนะคะ”
เมื่อกล่าวจบมาน่าก็ค่อยๆหายไปพร้อมกับที่พื้นที่โดยรอบที่กลับมาเป็ลานกว้างใจกลางป่าเริ่มต้น
“งั้น…จะเอายังไงต่อดีครับ”อากิระเอ่ยถามไอริสที่ยืนอยู่ด้านข้าง
“ฉันคงต้องกลับทวีปใหญ่ก่อนล่ะ ฉันนัดกับเพื่อนเอาไว้” เธอเอ่ยตอบกลับมาพร้อมกับหยิบผลึกสีฟ้าใสกับถุงผ้าห่อหนึ่งออกมา ไอริสเห็นอากิระที่มองมาที่ของในมือจึงกล่าวอธิบาย “ผลึกนี้คือไอเทมผลึกแห่งการเรียกหา มันเป็ไอเทมคู่ที่มีสองชิ้นมีเอาไว้วาร์ปไปหาผู้ถือครองผลึกอีกชิ้นน่ะ อ้อแล้วก็ค่าจ้างที่นายช่วยภารกิจของฉัน”
“งั้นโชคดีนะครับ ส่วนผมพอเปลี่ยนอาชีพเสร็จก็คงจะไปทวีปใหญ่เหมือนกัน” อากิระยิ้มตอบแล้วรับไอเทมเ่าั้มา
“งั้นไว้มาทวีปหลักแล้ว…ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็ติดต่อมาได้เลยนะ” ไอริสพูดด้วยรอยยิ้มก่อนที่ร่างเธอจะกลายเป็แสงแล้วหายไป ปล่อยให้อากิระยืนอยู่คนเดียว
เมื่อเหลือเพียงคนเดียวแล้วอากิระก็เก็บของที่ได้มาใส่ในช่องเก็บของ แล้วอากิระจึงสังเกตเห็นว่าเงินที่ได้มามีจำนวนมากถึงห้าแสนคริสตัล อากิระเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มด้วยความดีใจก่อนจะไปเก็บระดับต่อจนกระทั่งเขามีระดับสามสิบ จากนั้นอากิระจึงหยิบกุญแจออกมา
“เอาล่ะไปบ้างดีกว่า”อากิระกล่าวออกมา แล้วทำการกดใช้งานกุญแจ แล้วร่างของอากิระก็กลายเป็แสงหายไป
เบื้องหน้าของอากิระคือพื้นที่โล่งสีดำ มีประตูอยู่รอบตัว นอกจากนี้แต่ละบานประตูยังมีสัญลักษณ์ พร้อมทั้งตัวอักษรกำกับไว้
เขาเดินสำรวจบานประตูแต่ละบานแล้วก็มาหยุดอยู่ที่บานประตูสีแดงที่มีรูปดาบและคทาไขว้กันอยู่และมีตัวอักษรกำกับไว้ว่า ‘สถานที่เปลี่ยนอาชีพนักดาบเวทมนต์’จากนั้นอากิระก็เปิดประตูออกแล้วเดินเข้าไป
เื้ับานประตูสิ่งที่อากิระได้เห็นคือสถานที่ที่เหมือนห้องสมุดขนาดใหญ่ สิ่งที่ประดับอยู่ในห้องนี้คือชั้นหนังสือจำนวนมากมายหลายร้อยชั้น ทว่าในห้องนี้มีคนอยู่เพียงคนเดียว คนคนนั้นนั่งอยู่ที่โต๊ะของบรรณารักษ์และกำลังจ้องมองมาทางเขา
ผู้ที่มองมาแต่งกายด้วยชุดคลุมที่เหมือนนักวิชาการ ใส่แว่นตา มีผมสีน้ำตาลยาวถึงพื้นดัดเป็ลอน ดวงตาสีม่วงเปล่งประกายความรู้ ขนาดตัวที่เล็กบ่งบอกอายุราวๆสิบขวบ
“ยินดีต้อนรับสู้หอสมุดมายาค่ะ ดิชั้นคือ มิล NPCประจำหอสมุดแห่งนี้ ไม่ทราบว่าคุณ้าอะไรคะ”เธอเอ่ยถามพร้อมจ้องอากิระด้วยแววตาที่ดูทรงภูมปัญญา
“ผมมาเพื่อเปลี่ยนอาชีพเป็นักดาบเวทมนต์ครับ”อากิระตอบด้วยใบหน้านิ่งเฉย
“ค่ะ เงื่อนไขการเปลี่ยนอาชีพนักดาบเวทย์มนต์ คือกำจัดสัตว์อสูรที่มีระดับมากตนกว่าสามร้อยตัวขึ้นไป มีเวทมนต์สองบทขึ้นไป และมีระดับทักษะเพิ่มพลังเวทย์พื้นฐานและทักษะการใช้ดาบถึงระดับสิบขึ้นไป ซึ่งคุณผ่านเงื่อนไขทั้งหมดแล้วค่ะ ้ายืนยันที่จะเปลี่ยนอาชีพเป็อาชีพนักดาบเวทมนต์ถูกต้องมั้ยคะ”มิลเอ่ยถามชายที่อยู่ตรงหน้า
“ยืนยันครับ”
‘ผู้เล่นอากิระได้รับอาชีพนักดาบเวทมนต์ค่ะ’
‘ค่าสถานะของผู้เล่นจะเพิ่มขึ้นตามความเหมาะสมของอาชีพค่ะ’
‘ผู้เล่นอากิระได้รับหนังสือเวทมนต์ลึกลับสองเล่มค่ะ’
‘ผู้เล่นอากิระได้รับทักษะ หน่วงเวทมนต์ค่ะ’
“คุณได้รับอาชีพนักดาบเวทมนต์แล้ว ้าคำอธิบายเกี่ยวกับอาชีพหรือไม่คะ”มิลถามอีกครั้ง
“ไม่เป็ไรครับส่งผมออกไปได้เลย”อากิระยังคงตอบด้วยใบหน้านิ่งเฉย ที่เขาไม่้าฟังข้อมูลเพราะเขาได้ศึกษาเกี่ยวกับอาชีพนี้มาแล้วั้แ่ก่อนเข้าเกม
“งั้นทางเราจะทำการส่งคุณไปยังเมืองล่าสุดที่คุณมาค่ะ”หลังจากมิลพูดจบ ภาพโดยรอบมืดลงพร้อมกับร่างของอากิระที่ค่อยๆเป็แสงหายไป
เมืองเริ่มต้นนี่คือภาพเบื้องหน้าของอากิระ ตอนนี้เขากลับออกมาจากหอสมุดมายาแล้ว อากิระก็เดินซื้อของที่จำเป็ในเมืองเริ่มต้นอีกครั้งพร้อมทั้งขายไอเทมที่ได้มาจากสัตว์อสูรอีกด้วย
เขาเปิดหน้าต่างเพื่อดูเวลาในโลกจริงก็พบว่าเหลือเวลาไม่มากแล้วอีกไม่นานเขาจะต้องออกจากเกม เขาจึงตรงไปที่ท่าเรือแล้วก็ซื้อตั๋วโดยสารเรือซึ่งนักงานขายตั๋วได้บอกไว้ว่าเรือจะมาในอีกสามชั่วโมง เขาจึงเดินสำรวจพื้นที่บริเวณท่าเรือซึ่งประกอบไปด้วยร้านค้ามากมาย
และร้านค้าเหล่านี้เกือบทุกร้านก็ขายของแพงกว่าร้านในเมืองอีกด้วย อากิระเดินมาสะดุดที่ร้านหนึ่งเป็ร้านขายอุปกรณ์ต่างๆ ซึ่งพอเขาตวัดตาคร่าวๆก็หันไปเจอกับกล่องไอเทมกล่องหนึ่งที่มีราคาถูกมากจนไม่น่าเชื่อเมื่อเทียบกับไอเทมอื่นๆในร้าน
“เอ่อ ทำไมกล่องไอเทมกล่องนี้ถึงราคาถูกจังครับ”อากิระถามพ่อค้าที่กำลังนั่งเหม่ออยู่
และเป็ตามที่คาดไว้พ่อค้าคนนั้นมีท่าทีใเพราะอยู่ดีๆก็มีคำถามขึ้นมาเรียกสติที่กำลังเหม่อลอย แต่พ่อค้าคนนั้นยังคงตั้งสติแล้วตอบคำถาม
“มันเป็ไอเทมจำกัดอาชีพน่ะ เป็ของอาชีพนักดาบเวทมนต์ แถมยังเป็กล่องที่ต้องสุ่มเอาซึ่งอาจจะได้ไอเทมที่ดีหรืออาจจะได้ไอเทมสุดกระจอกก็ได้…” พ่อค้าคนนั้นพูดออกมาแบบเซ็งๆ “แถมต้องมีอาชีพนักดาบเวทมนต์เป็อาชีพแรกจึงจะเปิดได้ แล้วทีนี้อาชีพ นักดาบเวทมนต์มันก็ดันเป็อาชีพพิเศษที่หาสถานที่เปลี่ยนอาชีพได้ยากที่สุดในเกมด้วย” พ่อค้าคนนั้นถอนหายใจออกมา
จริงดั่งที่พ่อค้าคนนั้นบอกเพราะสถานที่เปลี่ยนอาชีพของอาชีพนักดาบเวทย์นั้นถ้าเทียบกันกับบรรดาอาชีพพิเศษด้วยกันแล้วถือว่าหายากที่สุดเพราะประตูเข้าหอสมุดมายาซึ่งเป็สถานที่ทดสอบนั้นจะเปิดขึ้นแบบสุ่ม หากอากิระไม่ได้รับกุญแจจากมาน่าก็อาจจะหาทางเข้าของหอสมุดมายาไม่เจอก็ได้
“นอกจากนี้การทดสอบมันยังยากพอควรเลยด้วย เพราะงั้นอาชีพนี้เลยมีคนเล่นน้อยน่ะ ยิ่งคนที่มีอาชีพนี้เป็อาชีพแรกยิ่งแล้วใหญ่ ไอเทมที่เอามาขายนี่ก็เลยถูกมากอยู่น่ะ”เขาอธิบาย
“งั้นผมขอซื้อเลยนะครับ แล้วก็ดาบกับแหวนที่วางข้างๆนั่นด้วย นั่นก็เป็ไอเทมสำหรับนักดาบเวทมนต์สินะครับ” อากิระกล่าวออกมา
พ่อค้าได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วสูงขึ้น “ก็ใช่อยู่…ว่าแต่น้องชายอยากเปลี่ยนอาชีพเป็นักดาบเวทมนต์รึ พี่ว่าอย่าดีกว่ามันยากนะ เอาไว้เลือกอาชีพอะไรสักอาชีพแล้วค่อยไปเปลี่ยนอาชีพที่สองเป็นักดาบเวทมนต์ดีกว่านะ” เขาอธิบายด้วยความเพราะหวังดี เพราะว่าหากเลือกที่จะเปลี่ยนอาชีพยากๆั้แ่แรกกว่าจะหาเจอและกว่าจะสอบผ่านมันจะทำให้เล่นเกมได้ยากมากกว่าจะได้อาชีพ
“ไม่เป็ไรหรอกครับเพราะผมเป็นักดาบเวทมนต์อยู่แล้ว” อากิระกล่าวตอบ โดยมีทีท่าคล้ายไม่ใส่ใจนัก
เมื่อพ่อค้าได้ยินดังนั้นก็ต้องรู้สึกตกตะลึงไปชั่วขณะ เพราะหนึ่งในอาชีพพิเศษที่ได้ชื่อว่าเป็หนึ่งในอาชีพได้มายากที่สุดของเกม กลับมีผู้เล่นที่ดูยังไงก็เป็ผู้เล่นใหม่ได้ไปแล้วเขาก็ยิ้มออกมา
“งั้นพี่จะขายให้ถูกๆเลยทั้งหมดนี้ราคา 200,000 คริสตัล กล่องสุ่มน่ะไม่เท่าไหร่หรอกแต่ดาบกับแหวนนี้เป็อาวุธ 4 ดาว ปกติเขาขายกันหลายแสนเลยนะ แต่อย่างที่ว่าแหละมันเป็อาวุธจำกัดอาชีพ แถมเป็อาชีพพิเศษที่เปลี่ยนได้ยากเย็นและมีคนเล่นน้อย ราคามันเลยถูกกว่าชาวบ้านน่ะ แล้วพี่ยังถูกชะตากับน้องชายอีกด้วยพี่เลยขายให้ในราคาพิเศษ” พ่อค้าพูดด้วยรอยยิ้ม
อากิระได้ยินราคาก็เรียกเงินออกมาและจ่ายให้แก่ให้พ่อค้าทันที พ่อค้าเองพอเห็นเงินก็จัดการกดปุ่มโอนไอเทมให้อากิระเช่นกัน แต่ทว่าก่อนที่อากิระจะเดินออกไปจากร้านพ่อค้าก็เรียกอีกครั้ง “นี่น้องชายเอานี่ไปด้วยสิพี่แถมให้”
อากิระหันไปมองก็พบว่าสิ่งที่อยู่ในมือของพ่อค้านั้นคือหนังสือเวทมนต์ลึกลับนั่นเอง
“ขอบคุณครับ” อากิระรับมาพร้อมกล่าวขอบคุณแล้วจึงเดินจากไป
“ไอ้น้องคนนี้ อาจกลายเป็ผู้เล่นที่เก่งกาจเลยก็ได้น่าสนุก...” ยังไม่ทันที่พ่อค้าหนุ่มจะได้กล่าวจนจบ ก็มีหน้าต่างสื่อสารปรากฏออกมาตรงหน้าของพ่อค้า
“ไอ้มิกซ์ เมื่อไหร่แกจะมาสักทียะ พวกเรารอนานแล้วนะ”เสียงหวานๆปลายสายะโออกมาด้วยความหงุดหงิด
“จะะโทำไมฟะ ยัยไอริส” เขาตวาดกลับไป “เดี๋ยวจะรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะ” เมื่อกล่าวเสร็จพ่อค้าคนนั้นก็มองไปยังทิศทางที่อากิระเดินไปอีกครั้งแล้ว หันมาเก็บของที่แผงของตน และเมื่อเก็บของเสร็จแล้ว เขาก็ใช้ผลึกแห่งการเรียกหา จากนั้นร่างของเขาก็กลายเป็แสงหายไปจากตรงนั้น
สามชั่วโมงผ่านไปในที่สุดเรือสู่ทวีปใหญ่ก็มาจอดเทียบท่า อากิระและเหล่าผู้เล่นจำนวนมากที่รออยู่แล้วก็ขึ้นไปบนเรือและทำการยื่นตั๋วให้กับพนักงานบนเรือเพื่อแลกกับกุญแจห้องพัก
หลังจากแลกกุญแจเสร็จแล้วอากิระก็เดินเข้าไปยังเขตห้องพักและมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องที่มีหมายเลขตรงกับกุญแจแล้วเขาก็ไขกุญแจแล้วตรงเข้าห้องพัก จากนั้นก็ปิดประตูทันที
เมื่อเข้ามาในห้องพักแล้วอากิระก็เปิดหน้าต่างไอเทมขึ้นมาดู แล้วเขาก็กดใช้กล่องสุ่มไอเทมที่ซื้อมาจากท่าเรือ ซึ่งสิ่งที่เขาได้รับนั้นก็คือเซ็ตไอเทมสวมใส่แบบครบเซ็ต นอกจากนี้เขายังใช้งานหนังสือเวทมนต์ลึกลับทั้งสามเล่มอีกด้วย
'ผู้เล่นได้รับชุดเซ็ตไอเทมระดับสี่ ผลึกมนตรา ค่ะ'
‘ผู้เล่นอากิระได้รับทักษะเวทย์ระดับ1 ศรหิมะ ค่ะ’
‘ผู้เล่นอากิระได้รับทักษะเวทย์ระดับ2 หอกอสนีบาต ค่ะ’
‘ผู้เล่นอากิระได้รับทักษะเวทย์ระดับ5 เวทย์แห่งดวงดาว – ประกายแสงดารา์ ค่ะ’
สิ้นเสียงรายงานอากิระก็ยิ้มอย่างยินดี จากนั้นอากิระก็สวมใส่ไอเทมทั้งหมดที่ได้จากกล่องสุ่มไอเทมนั้น แล้วเปิดหน้าต่างค่าสถานะของตนขึ้นมาดู
ค่าสถานะ
ผู้เล่น:อากิระ ฉายา: - เผ่าพันธุ์: มนุษย์ ระดับ: 30
อาชีพ: 1.นักดาบเวทมนต์ 2.- 3.-
พลังชีวิต 7291(+1000) พลังเวทย์ 3860(+1000)
พลังโจมตี 611(+1350) พลังโจมตีเวทมนต์ 569(+1120) พลังป้องกัน 210(+600) พลังป้องกันเวทมนต์ 212(+450)
ค่าความเร็ว 303(+250) โชค 99(+100)
ไอเทมสวมใส่
1. เสื้อผลึกมนตรา ระดับ4 พลังป้องกัน 600 (เพิ่มพลังชีวิต 1000)
2. กางเกงผลึกมนตรา ระดับ4 พลังป้องกันเวทมนต์ 450 (เพิ่มพลังเวทมนต์ 1000)
3. ถุงมือผลึกมนตรา ระดับ4 พลังโจมตี 300 (เพิ่มพลังโจมตี 300)
4. เข็มขัดผลึกมนตรา ระดับ4 พลังโจมตีเวทมนต์ 300 (พลังโจมตีเวทมนต์ 300)
5. รองเท้าผลึกมนตรา ระดับ4 ความเร็ว 250 (โชค 100)
(ผลของเซ็ตไอเทมเมื่อสวมใส่ครบ 5 ชิ้น จะเพิ่มอัตตราการฟื้นฟูพลังเวทย์ 30% และเพิ่มความรุนแรงของเวทย์ มนต์โจมตีขึ้น 20%)
6. ดาบผลึกมายา ระดับ4 พลังโจมตี 750 (มีโอกาส 25% ที่จะโจมตีได้โดยไม่สนการป้องกันของฝ่ายตรงข้าม)
7. แหวนผลึกราตรี ระดับ4 พลังโจมตีเวทมนต์ 520 (เพิ่มความเร็วในการฟื้นฟูพลังเวทย์อัตโนมัติ 30%)
"อืม...เรานี่ก็โชคดีเหมือนกันนะ สุ่มได้ทั้งเซ็ตไอเทม 4 ดาว แล้วยังได้เวทมนต์ระดับ 5 ด้วย"
เมื่อตรวจสอบไอเทมและค่าสถานะเสร็จแล้ว อากิระก็ปิดหน้าต่างระบบลงลงแล้วมองไปยังกระจก ตอนนี้เสื้อเขาที่สวมเป็เสื้อเชิร์ตสีดำด้านในและมีเสื้อคลุมสีขาวด้านนอกมีชายเสื้อยาวลงมาถึงเข่า กางเกงขายาวสีดำ ถุงมือสีดำ รองเท้าสีขาว และเข็มขัดสีดำที่มีผลึกสีแดงตรงกลางหัวเข็มขัด บนชุดที่เขาสวมใส่มีลวดลายสีฟ้าใสซึ่งทำจากผลึก ดาบที่คาดไว้เป็ดาบสองคมสีขาวที่มีตัวดาบใสเหมือนทำจากผลึก แหวนที่มือเป็แหวนสีเงินมีผลึกสีแดงฝังอยู่รอบแหวน
“อืม…อีกแปดชั่วโมงสินะกว่าจะถึงทวีปใหญ่ งั้นออกจากเกมก่อนละกัน”
เสร็จแล้วอากิระก็เรียกหน้าต่างระบบออกมาแล้วกดออกจากเกมจากนั้นสติของอากิระก็หายไปอีกครั้ง
3K
![[Posher] พอร์ช : รักให้ลืม (ชุด หลงรักนายฝรั่ง) มี Ebook แล้วนะคะ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1681273301_50388545.webp)
![อย่าให้รัก [pls, nix my love]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1656215814_6520971.webp)
