ตอนนี้ฉันมาถึงหน้าประตูบ้านแล้วอะไรหลายๆ อย่างหน้าบ้านเปลี่ยนไปมาก แต่ยังคงเดิมอยู่บ้านของฉันกับครอบครัวไม่ได้ใหญ่มากมายขนาดบ้านคนมีเงินคนอื่นหรอกนะ เพราะคุณพ่อกับคุณแม่ฉันไม่ชอบบ้านหลังใหญ่มันจะทำให้เหงาและดูแลยาก ซึ่งฉันก็ชอบมันมากๆ ด้วยเพราะมันทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่น
"ลงมาลงมาได้แล้ว" เอยเรียกสติน้องสาวหลังจากที่นั่งเหม่อลอยเ้ามาั้แ่ประตู
"อือ ลงแล้ว" ฉันก้าวขาลงจากรถก็ได้ยินเสียงเรียกมาแต่ไกลแบบ100เมตรได้
"คุณหนูของนม" แม่นมวิ่งมาจากในตัวบ้านแล้วเดินมาลูบมาจับฉันแล้วก็เอามือฉันไปกอดจะผ่านไปกี่ปีแม่นมก็ยังคงเป็แม่นมพอโตแล้วจะไม่ค่อยกอดฉันแต่จะเป็การจับที่มือมากกว่า ฉันเลยต้องเป็ฝ่ายกอดแม่นมเอง ฉันก้มตัวลงไปกอดแม่นมคนที่เลี้ยงฉันมาดูแลทั้งฉัน ทั้งพี่เอย ทั้งคุณแม่ มาตลอด20กว่าปี
"คุณหนูของนมโตเป็สาวสวยขนาดนี้แล้วหรอค่ะ" แม่นมว่าพร้อมกับมีน้ำตาไหลออกมา
"อิงโตขึ้นเยอะแล้วค่ะนมอย่าร้องสิคะ แค่อิงโตขึ้นมานิดหน่อยเอง ฮ่าๆ" ฉันที่นานๆ ทีกลับบ้านรู้สึกผิดเลยที่ปล่อยครอบครัวให้รอฉันขนาดนี้
"กอดกันกลมเลยนะมีใครที่ไหนอยากจะมากอดแม่คนนี้ไหมนะ"บุคคลที่สามเดินออกมาจากในตัวบ้านด้วยท่าทางสง่า
"คุณแม่!!" ฉันรีบวิ่งไปหาคุณแม่และไม่รอช้าที่จะวิ่งเข้าไปกระโจนใส่คนเป็แม่เลยทีเดียว
"เบาๆ สิยัยอิงนี่แม่ไม่ได้อายุน้อยแล้วเกิดล้มไปรุ่นแม่หาไม่ได้แล้วนะ" ผู้เป็แม่เอามือลูบหัวลูกเบาๆ ด้วยความคิดถึงหลายปีที่ไม่ได้เจอลูกคนนี้เลย
"ไม่หรอกค่ะ คุณแม่ยังสาวยังสวยอยู่เลย ว่าแต่คุณพ่อละค่ะ" ฉันมองเข้าไปในตัวบ้านก็ไม่เห็นมีใครสักคนมีแต่คุณแม่ แม่นม
"คุณพ่อตอนนี้อยู่บริษัทรอเตรียมประชุมน่ะลูก เอ่อ เอยคุณพ่อฝากบอกลูกเอาไว้ว่าตอนไปให้เอาเอกสารบนโต๊ะไปด้วยนะลูก" ผู้เป็แม่หันไปหาลูกสาวคนโตที่ยืนดูแม่ลูกกอดกันแล้วอมยิ้ม
"ได้ค่ะแม่ เดี๋ยวเอยเข้าไปหยิบก่อนดีกว่าค่ะ เอยกลัวลืม" เอยเดินเข้าไปในตัวบ้าน
"ส่วนเราน่ะ พึ่งกลับมาเหนื่อยๆ ไปอาบน้ำพักผ่อนแล้วอยากกินอะไรไหมเดี๋ยวแม่จะให้แม่นมไปสั่งในครัวไว้ให้" ผู้เป็แม่ถามลูกในอ้อมกอดที่ไม่ยอมปล่อยสักที
"ไม่ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวอิงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้านอนพักสักแป๊บอิงจะออกไปหา แครอท กับ แบมบี้ สักหน่อยค่ะ" เพิ่งมาถึงเมืองไทยก็มีอะไรให้ฉันทำเยอะแยะก่อนมาถึงไทยฉันนัดกันกับเพื่อนสนิทของฉันทั้ง2คนเอาไว้แล้ว
"ได้จ้ะงั้นรีบไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะลูก"
"งั้นอิงขอตัวก่อนนะคะ" ฉันเดินเข้ามาในตัวบ้านขึ้นบันไดไปยังชั้น2ห้องที่3ซึ่งเป็ห้องของฉันเอง
"ถึงห้องนอนที่แสนจะคิดถึงสักที" ฉันล้มตัวลงนอนบนที่นอนที่คิดถึง ทักไปบอกในกลุ่มหน่อยดีกว่า
(กลุ่ม ผู้สาวคนสวย)
Ramita♡: ฉันถึงบ้านแล้วนะ
BB_Bam: แกพักผ่อนก่อนได้เลยเดี๋ยวเอาแรงเดี๋ยวฉันจัดการงานเสร็จจะตามไปเจอที่ร้าน @แครอทของทุกคน แกมีงานไหม
BB_Bam: ให้ตายสิแท็กชื่อแต่ละทีฉันล่ะละอายแก่ใจ ชื่อแกจริงๆ เมื่อไรจะเลิกชื่อนี้
Ramita♡: 555+ เห็นด้วยๆ ทุกวันนี้ไม่กล้าแท็กเลยนะ
แครอทของทุกคน: พวกแกสองคนอย่ามาบู้บี้ชื่อไลน์ฉันนะ เพราะฉันคือแครอทของทุกคนจริงๆ นะ
BB_Bam: ย่ะ!!!
ฉันนั่งอ่านแชทที่แบมบี้ตีกับแครอทสองคนนี้เป็แบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วตีกันตลอด แต่จริงๆ รักเพื่อนมากๆ ทะเราะกันทุกวันจนชินกับการทะเราะกันไปแล้วละมั้ง ไปจัดของดูของในกระเป๋าดีกว่ามีอะไรบ้างนะ ค้นไปค้นมาในตู้อยู่สักพักก็ไปเจออะไรบางอย่างที่เห็นก็ทำให้รู้สึกว่ามันสำคัญมากๆ เลยละ
"พี่ฟ้า" อยู่ดีๆ ฉันก็ยิ้มออกมาก่อนจะเดินเอารูปเดินไปตั้งไว้ที่ของมันที่ๆมันเคยอยู่คือหัวเตียง ก็ได้เห็นเขาผ่านรูปฉันก็รู้สึกอบอุ่นและมีพลังขึ้นมาถึงแม้ว่าั้แ่ฉันเลือกที่จะเดินตามความฝันหลังจากนั้นเราจะไม่ได้ติดต่อกันเลยก็ตามแต่พอจะได้ยินมาบ้างว่าตอนนี้พี่ฟ้าทำงานให้กับบริษัทของคุณพ่อพี่เขาซึ่งพี่ฟ้าเป็รองประธานค่อยดูแลและสืบทอดต่อส่วนเื่อื่นก็เห็นว่าพี่ฟ้ามีเ้าของแล้ว ถึงแม้ตอนได้ฟังจะรู้สึกเจ็บแค่ไหนแต่ถ้าตัวพี่เขามีความสุขแม้คนตรงนั้นไม่ใช่ฉันๆ ก็ไม่เสียใจหรอกเพราะถ้าจะโทษวันนั้นฉันเลือกที่จะทำตามความฝันก่อนแทนที่ฉันจะเลือกพี่เขาๆ ไม่รอฉันเขาก็ไม่ได้ผิดทุกคนมีทางเดินเป็ของตัวเองเลือกที่จะรอหรือไม่รอก็ได้
~~~ก๊อกๆ ก๊อก~~~
"ค่าาาา" ฉันเดินไปเปิดประตู
"คุณหนูอยากทานขนมหรือน้ำอะไรเป็พิเศษไหมคะเดี๋ยวนมจะทำให้พรเอามาให้ค่ะ"
"ไม่ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวอิงจะพักสักแป๊บแล้วออกไปห้างต่อ" มาถึงไทยแล้วอะไรที่อยากไปอยากทำก็จะทำให้หมด
"ได้ค่ะ้าอะไรเรียกนมได้เลยนะคะ นมขอตัวนะคะ"
"เรียกอยู่แล้วค่ะ555" ฉันมองจนแม่นมเดินลับตาไปก็ปิดประตูเตรียมพักก่อนไปทำ ขอนอนพักสักแป๊บแล้วออกไปห้างไปซื้อหนังสือแล้วค่อยไปเจอ
กับแบมบี้กับแครอท
***** ณ ห้างสรรพสินค้าK *****
" ร้านหนังสือร้านหนังสือ" ฉันรีบเดินมุ่งหน้าไปร้านหนังสือถึงแม้จะไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหนแต่ใจฉันก็มุ่งมั่นแล้วบอกว่าเดินไปก่อนเดี๋ยวก็เจอ หายากมากๆ เลยร้านหนังสือเนี่ย ด้วยความที่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอจึงต้องเดินไปขอความช่วยเหลือจากพนักงานห้าง
"สวัสดีค่ะ ขอรบกวนเวลาสักครู่นะคะ อยากทราบว่าร้านหนังสือที่ใหญ่สุดในห้างนี้อยู่แถวไหนบ้างคะ"
"อยู่ชั้น3เดินขึ้นบันไดไปเลี้ยวขวาตรงไปร้านจะอยู่โซนเดียวกับพวกร้านของสะสมค่ะ"
"ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ" ฉันยกมือไหว้ก่อนจะเดินตรงไปยังบันไดเลื่อนชั้น3 ไม่ได้อยู่เมืองไทยนานอะไรๆ ก็ดูเปลี่ยนไปหมดเลยแม้แต่ในห้างด้วย
~~~เพล้งงง~~~
"เอ๊ะ!!" อยู่ดีฉันก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะลอย ฉันเดินชนกับใครสักคนหนึ่งทำให้ตัวฉันที่กำลังจะก้าวออกจากบันไดเลื่อนเสียหลัง ภาพทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าฉันอาจจะต้องโดนแบกส่งโรงพยาบาลแน่นอน ฉันหลับตาสำหรับการเตรียมพร้อมที่จะหงายท้องตกลงไปข้างล่างขอให้สภาพของฉันสวยด้วยเถอะ....เอ๊ะไม่เจ็บฉันลืมตามองมีคนรับฉันไว้จากทางด้านหลังฉันถือว่ายังมีบุญอยู่ที่ไม่ตกลงไปอับอายชาวบ้านชาวช่องเขา ฉันรีบหันไปเพื่อที่จะขอบคุณคนที่ช่วยฉันแต่พอเจอหน้าคนที่มาช่วยฉันมันทำให้ทุกอย่างในสมองของฉันมันโล่งจนคิดอะไรไม่ออกเลย คำพูดหายไปในลำคอ ปากที่จะอ้าก็หุบลงทันที
"ไม่เจอกันนานเลยนะ^^"
3K
