อารันดูสับสนและแปลกใจกับการตอบสนองของระบบที่ตอบกลับ
“อธิบาย..”
ยังไม่ทันที่จะจบคำถาม ทั้ง4ก็ได้สติ มันจับอาวุธได้ก็โจมตีทันที
ทั้งเวทย์มนต์ ทั้งการโจมตีต่างๆ ระดมใส่อารันไม่ยั้งแต่อารันก็ยังหลบได้และถอยออกมาตั้งหลัก
“ทำได้แสบมาก ไอ้กระจอก!!”
สายตาที่เคียดแค้นของทั้ง4 จ้องมองมาที่อารันราวกับอยากจะฉีกร่างเป็ชิ้น
“ชั้นรู้แล้ว!!”
เสียงของชายอีกคนที่ถือคฑาพูดขึ้น
“ชั้นเคยเห็นมันที่บ้านเด็กกำพร้า”
“อ๋อ… ใช่ ชั้นเห็นมันเดินกับแฟนมัน!”
เพียงชั่วพริบตา ฝ่าเท้าก็พุ่งเข้าอัดหน้าของชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว เขาล้มลงทันที แรงกดดันมหาศาลออกมาอารันที่ยืนอยู่ เขาเปลี่ยนไปเป็คนละคน
“อย่ามาสะเออะ พูดถึงพวกเขา”
นํ้าเสียงที่ดูดุดัน ทำให้คนที่เหลือถึงกับหน้าซีด
“ชั้นจะทำเควสให้เสร็จ”
เวทย์เพลิงยิงใส่ชายที่นอนอยู่กับพื้น เสียงกรีดร้องอย่างเ็ป ไม่ทำให้อารันก้มดูเลยซัดนิด
3คนที่เหลือ ต่างรับรู้ว่าอารันไม่ใช่คนธรรมดาก็สติแตกวิ่งออกไป อารันตามราวกับหมาป่าที่ออกล่าเหยื่อ เพียงไม่นาน เสียงกรีดร้องและเสียงของทั้ง3ร้องขอชีวิตด็เงียบลงมีเพียงมือที่เปื้อนเืของอารันเท่านั้นที่ตอบได้ว่าเขาทำอะไร
-เควสสำเร็จ
ระบบแจ้งเตือน
อารันอุ้มหญิงสาวที่หมดสติออกอย่างทะนุถนอม ประตูดันเจี้ยนสีฟ้าปิดลงและหายไป
อารันอุ้มหญิงสาวมาที่บ้านเด็กกำพร้า รินรีบวิ่งเข้ามาหาทันทีที่เห็นหญิงสาว
“เธอเป็อะไร?”
“เธอโดนพวกใจร้ายแกล้ง ช่วยดูแลเธอที”
“อืม”
รินรีบพาอารันไปที่นอนเพื่อวางเธอลงอารันก็กลับห้องตัวเอง อย่างเงียบเชียบ
เขามีอาการเหม่อลอยและดูเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
ในหัวเขาคิดถึงเื่ที่นักผจญภัยที่ทำเื่ชั่วร้ายแบบนั้น และเขาก็ได้ลงมือฆ่าคนเป็ครั้งแรก เขารู้สึกผิดและสับสน ความคาดหวังที่เป็อาชีพทรงเกียรติและเป็ที่นับหน้าถือตา ปกป้องผู้อื่น มันทำให้เขาสับสนว่าควร จะเดินต่อหรือหยุดตรงนี้
“เรา…..”
แค่คำพูดสั้นๆมันมีหลายอย่างในอารมณ์อย่างแอบซ่อนอยู่มากมาย มันอาจจะเป็คืนที่ทรมานมากสำหรับอารัน
เขาล้มตัวนอน เอามือกอดหมอนจนแน่น
ในยามเช้า
“พี่ๆ”
เสียงของรินดังขึ้นอารันรีบลุกขึ้นมาทัน เขาไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน
“หือ!”
“พี่สาวคนนั้นหายไปแล้ว”
อารันรีบวิ่งออกดูทันที
อารันยังเป็ห่วงหญิงสาวคนนั้น แต่ก็ทำได้แค่เพียงคิด
“เธอคงอยากไม่ให้ใครเป็ห่วงละมั้ง”
อารันดูเงียบและซึมเศร้า หน้าตาดูเศร้าหมองผิดปกติจนทำให้รินเห็นได้ชัด
“พี่เป็อะไร?”
“ไม่….พี่ขอไปอาบนํ้าก่อนนะ”
อารันพูดขึ้นและเดินออกไป
เขาอาบนํ้าและพยายามจะไม่คิดถึงเื่ราวที่ผ่านมา ทันทีที่อารันใส่เสื้อผ้า เศษกระดาษทั้ง2 ใบ ร่วงหล่นลง เขาหยิบมันขึ้นมา มันคือ นามบัตรของเทรส และของกาเดีย
ในเวลานี้อารันคิดว่าควรหาเบาะแส ข้อมูลระบบที่กำหนดเควสและสาเหตุว่าทำไมตัวเขามีความสามารถแบบนี้ เทรสมีประสบการณ์มากว่า2 ปี เขาควรจะมีข้อมูลที่เป็ประโยชน์บ้าง ผิดกับกาเดีย เขาเป็คนของรัฐบาลดูไม่น่าไว้ใจ
อารันใช้เวลาไม่นานนักก็มาถึงที่อยู่ของเทรสในนามบัตร ร้านตีอาวุธขนาดเล็ก ที่มีอาวุธวางขายหน้าร้าน เหมือนกับร้านอาหาร มีมีด ดาบ ชุดเกราะ สิ่งเหล่านี้นักผจญภัยจำเป็ต้องมี มันไม่แปลกเลยที่พวกเขาจะใส่ชุดเกราะขนาดนั้นลงดันเจี้ยนได้ เพราะแบบนี้นี่เอง
อารันเดินเข้าร้านที่มีคนชุลมุนวุ่นวาย หลายคนต่างมาซื้ออาวุธที่เทรสตีขึ้น เขาขายดีมากบ่งบอกได้เลยเกรดของอาวุธที่เขาตี คงดีมากๆ คนถึงได้รุมซื้อกันขนาดนี้
สายตาของเทรสเจอกับอารันที่เดินดูอาวุธในร้าน
“เฮ้ย!! อารัน!!”
เทรสพูดขึ้นอย่างเสียงดังทำให้ทั้งร้านถึงกับมองอารันเป็ตาเดียว
“ชั้นรอนายตั้งนาน ทำไมเพิ่งมา?”
สีหน้าของอารันทำให้เทรสรับรู้ได้เลยทันทีว่ามีเื่แย่เกิดขึ้น
“บาโว้ย!! ปิดร้่าน วันนี้ชั้นปิดร้านแล้ว”
บารีบไล่ลูกค้าออกจากร้านทันที ไม่นานนัก ร้านค้านั้นก็มีเพียงเขาทั้ง3 นั่งอยู่บนเก้าอี้ อย่างผ่อนคลาย
“เป็อะไรไปเ้าหนุ่ม?”
“ผม…”
“นายเจออะไร แย่ๆมารึไง?”
บาถามขึ้นเหมือนรู้ว่าเกิดอะไร
“ผมเคยเข้าใจว่า นักผจญภัยทุกคนเป็คนดี พวกเขาอยากปกป้องคนอื่นเลยต้องสละตัวเอง… แค่มัน”
“….มันก็มีไม่น้อยหรอกนะที่เป็แบบนั้น บางคนแสวงหาความรํ่ารวย บางคนกระหายความรู้ บางคนชอบการต่อสู้ บางคนสู้เพื่อปกป้อง คนพวกนั้นเขาทำเพื่อคนอื่นหรือตัวเองไม่มีใครกำหนดหรอกนะ นักผจญภัยมันไม่ได้กำหนดว่าต้องเป็แบบไหน ความหมายของมันเ้าของร่างกายเท่านั้นที่เป็ผู้กำหนด นายตอนเริ่มแรกนาย้าอะไร? นายทำเพื่ออะไร? นายเป็คนกำหนด อย่าให้อะไรก็ตามที่คิดว่ามันแย่ทำให้นายเปลี่ยนความคิด ถ้าคิดว่าถูกต้อง มันก็คือ สิ่งถูกต้อง คำตอบมันหาไม่ยากหรอกนะ ชั้นเชื่อว่านายทำได้ นายอาจจะสับสนตอนนี้ แต่ถ้านายได้มองจุดแรกที่นายก้าวเข้ามา นายอาจจะเข้าใจว่านายอยากทำอะไร ชั้นไม่ถามนายเยอะหรอกนะ ชั้นคงมีเื่ที่นายคงไว้ใจใครไม่ได้ง่ายๆ”
เทรสพูดขึ้นคำพูดนั้นทำให้อารันนั่งนิ่ง บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิท มันดูอึดอัดและดูแย่
“เออ…ชั้นตีอาวุธที่ดีที่สุดไว้ให้นายเลยนะ”
เทรสพูดขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศที่อึดอัดนี้ทิ้งซะ เขารีบเดินไปหลังร้าน และเดินกลับมาพร้อมกล่องเหล็กขนาดเล็กสีเงินที่ดูทนทาน
“เปิดดูซิ”
เขายื่นมันให้อารัน
อารันค่อยๆเปิดออก ภาพของมีดเล่มที่งดงาม เงาสีเงินของมันสะท้อนกับแสงทำให้มันดีเงางาม ด้ามจับสีดำทำให้มันดูเดินขึ้นมาก ความเศร้าหายไปทันที เขาค่อยๆจับมันอย่างทะนุถนอม
“ให้ผมเหรอครับ?”
“นายเป็นักผจญภัย นายก็ต้องมีอาวุธสิ นายจะลงดันเจี้ยนแบบตัวเปล่าไม่ได้ ไปลองมันรึเปล่่า? ลงดันเจี้ยน”
“ครับ”
คำเชิญชวนของเทรส ทำให้อารันตอบตกลงแทบไม่คิด
ดันเจี้ยนประตูฟ้า
ทั้ง3เดินมองประตูสีฟ้าขนาดใหญ่
“ครั้งนี้ไม่มีนักเวทย์เลยนะไหวรึเปล่า เทรส?”
“บาชั้นอยากให้นายเห็นด้วยตาตัวเอง อารันทำให้เขาเห็นเถอะ เขาเป็เพื่อนชั้น ไว้ใจเขาได้”
“ครับ”
เวลาไม่นานในประตูสีฟ้า พื้นที่ด้านในคือป่าที่มืดมน เมฆสีดำมากมายลอยไม่ห่างจากต้นไม้ขนาดมหึมา ที่ทอดตัวสูงจนเสียดฟ้า
ตามทางมีร่างที่ไร้ิญญาของพวกมันนอนอยู่เกลื่อนกลาด ทั้งเทรสและบา ยืนมอง อารันกำลังเข้าต่อสู้กับบอสชั้นนี้ประหลาดใจ
โกมเล็มหินตัวใหญ่กำลังทุ่มพลังมากมายเพื่อเอาชนะ นักผจญภัยอารัน แต่มันไม่ง่าย สเตตัสจำนวน 500 ถูกอัพให้ความเร็ว
ตูม!
ร่างของอารันพุ่งเข้าชนกับร่างของโกเล็มั์ ทำให้ไม่ต่างลูกะุปืนเลย เ้าร่างั์ค่อยๆทรุดลง อารันใช้จังหวะนั้น แทงมีดอย่างรวดเร็ว คมมีดที่คมกริบสร้างาแมากมายแต่ก็ไม่มากพอจะชนะมันได้ เถาวัลย์มากมายพุ่งใส่อารันอย่างรวดเร็วราวกับอสรพิษ แต่ด้วยความเร็วที่เหนือว่าทำให้หลบได้ไม่ยากเย็นนัก
“เราต้องเร็วกว่านี้ และต้องโจมตีแรงกว่านี้”
อารันคิดบางอย่าง
“คุณเทรสครับ คุณมีสกิลเสริมพลังรึเปล่าครับ?”
“มี ทำไมเหรอ?”
“ลอกเลียนแบบ”
-สกิล ดาเมทรีฟLV.1
เพิ่มพลังโจมตี 25% โจมตีจุดอ่อนจะเพิ่ม125%
มีเวลา 7วินาที
“เอาล่ะ ลองดู”
อารันจับมีดแล้วชูไปข้่างหน้า
“ดาเมทรีฟ”
ใบมีดค่อยๆเปลี่ยนสีเป็สีแดงราวสีของเื มันถูกเสริมพลังด้วยสกิลเรียบร้อย
อารันเตรียมะโเขาก้มลงกับพื้นเพื่อรวมพลังไว้ที่ขาอันทรงพลัง กล้ามเนื้อกำลังบีบรัดและรีดพลังอย่างสูงสุด ทันใดนั้นแรงดีดตัวมหาศาลให้เพียงชั่วพริบตา เขาพุ่งทะลุท้องเ้าโกเล็มั์จนเป็รูขนาดใหญ่
ไม่นานนักประตูดันเจี้ยนก็ออกมาทันทีนั่นเป็หลักฐานบ่งบอกว่า ดันเจี้ยนได้เคลียร์แล้ว
“นั่นบอส ประตูฟ้า!”
“.......”
เทรสเงียบ
อารันค่อยๆเดินมาด้วยสายตาที่ดูเสียใจอย่างมาก เขาค่อยๆ ยื่นมีดนั่นให้เทรส สภาพของมันหักและแตกจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้
“ผมทำมันพัง”
“....วัตถุดิบที่ดีที่สุดเลยนะ ชั้นสร้างมัน3วัน… นายใช้มันยังไม่ถึงครึ่งวันเลย”
“งั้นช่วยสร้างให้ผมอีกสักอันได้ไหมครับ”
“ชั้นไม่มีวัตถุดิบแล้ว”
“มันใช้อะไรบ้างครับ”
“แร่เหล็ก และผสมกับแร่มิธริธ เพื่อให้มันแข็งแกร่ง แต่มันหายากมาก คงต้องอีกนาน”
“งั้นรอแปบนึงครับ”
หน้าต่างเก็บของถูกเปิดออก อารันหยิบวัตถุดิบต่างออกมาราวกับมันแทบไม่มีวันหมดมากมายเกินกว่าเทรสจะ้าเสียอีก
ทั้งสองดูใหน้าซีดอย่างไม่เคยพบเลยเห็น
“ทั้งหมดนี้สร้างได้ซักอันรึเปล่าครับ?”
“นะ นาย ทำแบบนั้นได้ยังไง?”
“ทำอะไร?”
“ก็เอาของออกมาจากอากาศแบบเมื่อกี้ไง?”
“พวกคุณก็ทำได้ไม่ใช่เหรอครับ?”
“... ไม่มีใครทำได้ทั้งนั้น นายคือคนเดียวที่ชั้นเห็น”
“.........”
บรรยากาศเงียบลงอีกครั้ง
“ผม….”
“เอาล่ะ ไม่บอกก็ไม่เป็อะไร”
เทรสก้มหน้าหยิบวัตถุดิบต่างขึ้นมา แล้วเขาก็ตกตะลึงอีกครั้ง
“แบบแปลนมีดฮาดีช…ชชชชชชช!!”
มือที่ชุ่มเหงื่อจับมันอย่างทะนุถนอม นํ้าตาไหลพรากราวกับถูกรางวัลที่1 ตัวแข็งทื่อตาโต
“เขาเป็แบบนี้เวลาเจอของหายาก”
บาพูดขึ้นอย่างเบื่อหน่าย
“นายอย่าบอกใครอีกว่า นายสามารถเก็บของแบบนี้แล้วอย่าให้ใครรู้อีก ความสามารถแบบนี้มันไม่ใช่ของที่จะเอามาอวดกัน นายเข้าใจรึเปล่า?”
อารันพยักหน้ารับทันที
“ไปเถอะชั้นพอเทรสกลับเอง นอนไปพักเถอะ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน….”
บาลากเทรสอย่างทุลักทุเลออกดันเจี้ยน
อารันนั่งเปิดหน้าต่างเก็บของอย่างใจเย็น ก็พอระบบใหม่ที่เพิ่งเปิดใช้เมื่อเควสก่อน
-ร้านค้า
คุณสามารถซื้อของภายในดันเจี้ยนได้จากร้านค้าที่หลบซ่อนอยู่ ร้านเ่าั้จะขายของบางอย่างที่ไม่มีที่อื่น ระบบแลกเปลี่ยน จะใช้ค่า EXP เป็ค่าแลกเปลี่ยน
“ทำไมเราไม่เคยเห็น”
ระบบร้านค้ามันดูล่อใจอารันให้ตามหาอยู่ไม่น้อย
********
สกิลดาเมทรีฟ ถูกเพิ่ม
*ผมวางแผนไว้ให้ใช้EXPเป็ค่ากลางครับ แลกเปลี่ยนแต่แรกอยู่แล้วครับ และเอาไว้ใช้ทำอย่างอื่นอีก...
*ในครั้งต่อไปผมจเสรุปค่าสเตตัสของอารันไว้ข้างล่างสรุปของตอนนั้นๆ และสกิลที่ถูกเพิ่ม ผมจะไม่พิมพ์เขาไปในเนื้อเื่ มันทำให้ไม่สนุก
ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านและแนะนำครับ ผมอยากจะเขียนทุกวัน อยากจะลงทุกวันแต่เวลามันน้อยจริงๆ ในฐานะคนเขียนก็อยากให้เหมือนผมนั่งเล่าให้เพื่อนฟัง นึกถึงเื่เก่าๆสนุกๆ ผมจึงนำมันมาเล่าผ่านตัวละครที่ผมสร้างขึ้น เพราะแบบนั้นมันเลยไม่แปลกถ้าคุณเคยพบเนื้อเื่คล้ายๆ หรือระบบเกมคล้ายๆ กัน ถ้าคุณสนุก ผมก็สนุกครับ
2K
