"ข้ายังสามารถหลอมยาวิเศษระดับสองเป็น้ำยาต้นกำเนิดได้ ดูดซับมันได้โดยสมบูรณ์ ทำให้ดึงสรรพคุณของยาวิเศษมาใช้ได้เต็มร้อย"
"จากภาพรวมแล้ว ระหว่างฝึกฝนสิบวันนี้ ความเร็วในการฝึกฝนของข้าจะไม่ลดลง ยังจะเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย"
"ก่อนที่จะเข้าร่วมการประลอง บางทีข้าอาจก้าวข้ามหานหลินไปก็เป็ได้!"
คิดถึงตรงนี้แล้ว หานเฟิงก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมา
ยามนี้เอง ครูฝึกหลินสังเกตเห็นเด็กหนุ่มหลายคนมีกำลังภายในแผ่ซ่านผันผวน จึงะโขึ้น "ในครึ่งเดือนที่ผ่านมามีคนไม่น้อยที่ทะลวงผ่านเข้าสู่ขั้นสามัญระดับกลาง เปิดเส้นล้มปราณแล้ว แต่ดูท่าทุกคนไม่ได้ย่อหย่อน กลับยังฝึกฝนหนักหน่วงขึ้นยิ่งกว่าเดิม"
"เพียงแต่ ผู้ที่จะได้เข้ารับการฝึกฝนเพื่อเข้าร่วมประลอง มีเพียงสิบคนเท่านั้น"
"ผู้ที่ระดับพลังยังอยู่ขั้นสามัญระดับต้น ก็ไม่ต้องแข่งแล้ว คัดค้านอันใดหรือไม่? "
เด็กหนุ่มหลายคนสั่นศีรษะ พวกเขาจะคัดค้านอันใดได้อย่างไร ระดับพลังขั้นสามัญระดับต้นกับขั้นสามัญระดับกลางเป็สองระดับที่ห่างชั้นกันอย่างสิ้นเชิง
ครูฝึกหลินจับจ้องไปที่หานเฟิง ในใจพลันเกิดความผิดหวังเล็กน้อย กำลังภายในของหานเฟิงไม่ได้ผันผวนมากนัก เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ทะลวงข้ามระดับ
ครูฝึกหลินย่อมไม่คาดคิดว่าหานเฟิงจะฝึกฝนจนกระทั่งเส้นลมปราณคงที่แล้ว ภายในระยะเวลาเพียงแค่ครึ่งเดือน เพียงแค่เขาทะลวงผ่านเส้นลมปราณได้ก็นับว่าดีโขแล้ว ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงว่าเขาจะฝึกกำลังภายในให้มั่นคงได้
ครูฝึกหลินพยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้วกล่าว "เช่นนั้นผู้ที่ทะลวงเข้าสู่ขั้นสามัญระดับกลางแล้ว ให้ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ข้าจะตัดสินลำดับการแข่งขัน"
หานหลินและคนอื่น ๆ ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวในทันที หานเฟิงก็เช่นเดียวกัน
ครูฝึกหลินหรี่ตาลงแล้วกล่าวเสียงหนัก "หานเฟิง ผู้ที่ไม่ทันทะลวงเข้าสู่ขั้นสามัญระดับกลาง ไม่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันได้!"
หานเฟิงนิ่งงัน ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ครูฝึกหลินคิดว่าพลังของเขายังอยู่ในขั้นสามัญระดับต้น เป็เพราะกระแสพลังของผู้ที่พึ่งทะลวงผ่านขั้นมายังผันผวน กระแสพลังของเขากลับสงบนิ่ง
หานเฟิงประกบมือขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าว "ครูฝึก ข้าทะลวงเข้าสู่ขั้นสามัญระดับกลางแล้วขอรับ!"
ดวงตาของครูฝึกหลินเบิกกว้าง กำลังจะะโต่อว่าที่หานเฟิงโกหก กลับฉุกคิดขึ้นได้ว่า การโกหกในยามนี้ไม่ใช่การกระทำที่ฉลาดอันใด ด้วยนิสัยของหานเฟิงด้วยแล้ว ยิ่งไม่มีทางโกหก
ครูฝึกหลินตื่นเต้นขึ้นมาในทันใด
หานหลินและคนอื่น ๆ ล้วนจ้องมองมาทางหานเฟิงด้วยสายตาเหลือเชื่อ
หานหลินพึมพำกับตนเอง "จะเป็ไปได้อย่างไร หากทะลวงผ่านแล้วจริง ๆ นั่นไม่เท่ากับว่า ภายในระยะเวลาสั้น ๆ เพียงหนึ่งเดือน เขาก็สามารถข้ามผ่านระดับที่ข้าใช้เวลาฝึกฝนถึงหนึ่งปีเชียวหรือ"
"นี่ระดับความสามารถในการฝึกยุทธ์ของเขายังเป็ขั้นต่ำอยู่หรือไร? "
"หรือว่าจะเป็อย่างที่ท่านพ่อกล่าว ความพากเพียรสองสามปีก่อนหน้านี้ของหานเฟิงได้รับการตอบแทนแล้ว? "
ครานี้เองหานกู่เริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาแล้ว
เมื่อครู่ตอนที่เขากับหานเฟิงสบตากัน ตนยังแสดงสีหน้าท้าทายหานเฟิงไปแล้ว หานเฟิงคงไม่คิดแค้นตนกระมัง
ครูฝึกหลินเร่งฝีเท้ามาหยุดอยู่ข้าง ๆ หานเฟิง ก่อนจะแตะนิ้วลงบนข้อมือหานเฟิง หลังจากผ่านไปเป็เวลานาน ครูฝึกหลินจึงกล่าวด้วยความตื่นเต้น ทั้งรู้สึกซับซ้อนระคนตกตะลึง "เ้าทะลวงข้ามระดับแล้วจริง ๆ หานเฟิง ในบรรดาผู้เยาว์ที่ข้าสอน เ้าเป็คนที่ฝึกฝนได้เร็วที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา บางทีตระกูลหานอาจจะรุ่งเรืองขึ้นมาในมือเ้าได้จริง ๆ "
เมื่อได้ยินคำยกย่องชมเชยนี้จากครูฝึกหลิน บรรดาผู้เยาว์คนอื่น ๆ ต่างตกตะลึง
ใบหน้าของหานหลินอึมครึมลง เขาเหลียวไปมองทางหานเฟิง ในยามนี้เอง หานหลินถึงได้นับว่าหานเฟิงเป็คู่ต่อกรของตนอย่างแท้จริง
จิติญญาต่อสู้อันแรงกล้าของหานหรงและหานเจิ้งก็ะเิออกมาแล้วเช่นกัน
อีกทั้งหางเฟิง หลังจากััได้ถึงความ้าที่จะต่อสู้ของทั้งสามคน ก็หันกลับไปมองทั้งสามคนโดยไม่ผงะแม้แต่น้อย
ทุกคนล้วนััได้ว่าบรรยากาศผิดแผกออกไป
ครูฝึกหลินทำใจให้สงบลงแล้วจึงกล่าว "หานหลิน หานหรง และหานเจิ้ง ข้าขอประกาศว่าทั้งสามคนนี้จะเป็หนึ่งในผู้ที่ได้ไปฝึกฝน ทุกคนมีความคิดเห็นอันใดหรือไม่? "
ทุกคนรีบส่ายหน้าในทันที
หนึ่งในสามคนนี้เปิดเส้นลมปราณที่สี่แล้ว อีกสองคนเปิดเส้นลมปราณที่สองแล้ว พวกเขาถูกจัดให้อยู่ในสามอันดับแรกในเื่ของการฝึกกำลังภายใน ดังนั้นแน่นอนว่าทุกคนย่อมไม่มีข้อโต้แย้ง
ครูฝึกหลิน "คนที่เหลือจับฉลากเลือกคู่ต่อสู้ ผู้ชนะจะมีสิทธิ์ในการเข้าร่วมฝึกฝนเป็คนแรก"
"รอบที่หนึ่ง..."
"รอบที่สอง..."
"รอบที่สาม..."
"รอบที่สี่ หานเฟิงกับหานกู่!"
หานกู่หน้าเผือดสีโดยพลัน
ก่อนที่หานเฟิงจะขึ้นไปบนลานประลอง หานกู่ก็ยกมือขึ้นด้วยสีหน้าโศกเศร้า "ครูฝึก ข้าขอสละสิทธิ์!"
ตอนนั้นหานเฟิงสามารถเอาชนะกู่ปาได้โดยไม่ต้องใช้กำลังภายในมากมาย บัดนี้กำลังภายในของเขาไปไกลเกินกว่าตนแล้ว ย่อมจัดการตนได้ง่ายดายยิ่งกว่าเดิม
หานกู่สำนึกเสียแล้ว หากรู้ั้แ่เนิ่น ๆ ก่อนหน้านี้คงไม่พยายามยั่วยุหานเฟิง
หานเฟิงยกนิ้วขึ้นลูบจมูก ไม่รู้ควรเอ่ยสิ่งใด
ครูฝึกหลินลังเลไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยอย่างอับจนปัญญา "หานเฟิงชนะรอบนี้ได้โดยไม่ต้องต่อสู้ จากนั้นเป็รอบที่ห้า หานเลี่ยเผชิญหน้ากับ...."
หานเลี่ยกลับโชคดี คู่ต่อสู้ของเขาพึ่งทะลวงผ่านระดับมา เขาถูกหานเลี่ยเตะออกจากสนามโดยตรง หานเลี่ยจึงเป็ผู้ชนะ
รอบที่หก รอบที่เจ็ด รอบที่แปด ล้วนแข่งขันเสร็จสิ้นแล้ว
ในท้ายที่สุด เมื่อรวมหานเลี่ยกับหานเฟิงแล้ว มีทั้งหมดเก้าคนที่มีคุณสมบัติจะได้เข้าร่วมฝึกฝน เมื่อรวมหานหลิน หานหรง และหานเจิ้งด้วยแล้วมีทั้งสิ้นสิบสองคน
ถัดจากนี้ จะต้องกำจัดออกอีกทั้งหมดสองคน
ครูฝึกหลินเอ่ยกับผู้ที่ตกรอบทั้งแปดคน "ถึงแม้พวกเ้าจะแพ้ นั่นไม่ได้หมายความว่าเ้าย่ำแย่กว่าอีกเก้าคนที่ชนะ ต่อไปเป็การท้าประลอง พวกเ้าสามารถพักครู่หนึ่ง เมื่อกำลังภายในและร่างกายของพวกเ้ากลับสู่สภาพสมบูรณ์แล้ว พวกเ้าสามารถท้าประลองกับผู้ชนะทั้งเก้าคน หากพวกเ้าชนะท้าประลอง พวกเ้าจะสามารถแทนที่พวกเขาได้"
กล่าวเช่นนั้นแล้วครูฝึกหลินก็หันมาหาพวกหานเฟิงทั้งเก้าคน "พวกเ้าก็เช่นกัน รีบฟื้นฟูกำลังกายกับกำลังภายในกลับคืนมา"
"ขอรับ!"
ครึ่งชั่วโมงถัดมา ทุกคนฟื้นฟูร่างกายและกำลังภายในแล้ว หนึ่งในลูกศิษย์ที่ชื่อว่าหานหวาก็มาขอท้าประลองกับหานเฟิง
ระดับพลังฝึกปรือของหานหวาเข้าใกล้ขั้นปลายของเส้นลมปราณที่หนึ่งแล้ว เขาโชคไม่ดีที่เจอกับคู่ต่อสู้ที่เข้าสู่ขั้นปลายของเส้นลมปราณที่หนึ่งแล้ว จึงแพ้ไปอย่างน่าเสียดาย
หากไม่เป็เช่นนั้น หานหวาเป็ไปได้ว่าจะมีคุณสมบัติพอที่จะได้เข้าร่วมฝึกฝน
ดังนั้น ในบรรดาทั้งแปดคน หานหวาเป็ผู้ที่ไม่ยินยอมเชื่อว่าตนต้องตกรอบมากที่สุด สุดท้ายจึงเลือกหานเฟิงแล้ว
ในความคิดของหานหวา หานเฟิงเพียงแค่เ้าเล่ห์เพทุบายเป็พิเศษ มีวิธีการบางอย่างที่ทำให้ตนชนะโดยไม่ต้องลงมือ
แต่เขาไม่กลัว
ถึงแม้หานเฟิงจะอยู่ขั้นปลายของเส้นลมปราณที่หนึ่งเช่นกัน หานหวาก็ไม่เชื่อว่าเขาจะฝึกกำลังภายในจนชำนาญ
"หานเฟิง นี่เป็การแข่งขันอย่างเป็ทางการ ข้าหวังว่าเ้าจะไม่ใช้ลูกไม้พรรค์นั้นอีก" หานหวากล่าวเสียงเย็น
หานเฟิงพยักหน้ารับ "วางใจ จัดการกับเ้าข้าไม่จำเป็ต้องใช้วิธีการเ่าั้"
"อวดดีนัก!" หานหวาร้องคำรามขึ้น ตั้งท่ากรงเล็บพุ่งเข้าไปคว้าหานเฟิง
"กรงเล็บสยบนิ่ง!" หานเฟิงก็ะโด้วยเสียงทุ้มต่ำเช่นกัน โต้ตอบกลับไปรวดเร็วดั่งลำแสง
จากนั้นก็ได้ยินเพียงเสียงของหานหวากรีดร้องด้วยความเ็ป อกเขาถูกฉีกกระชากจนแหว่งเหวอะ เผยให้เห็นร่องรอยขีดข่วนบนเนื้อตัวหลายรอย เขาฟุบลงกับพื้นในบัดดล
ครูฝึกหลินสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ "กรงเล็บสยบนิ่งขั้นสมบูรณ์!"
29
