“สรุปก็คือ… อีกครึ่งชั่วโมงจากนี้ พวกนายจะอาศัยจังหวะที่รุ่นพี่วิลกลับบ้าน หนีออกจากห้องพัก ไปซ่อนตัวที่ห้องทำความสะอาดของห้องน้ำรวมฝั่งหอหญิง…สินะ” เนปจูนสรุปแผนท่ามกลางนักเรียนชายอีก 6 ชีวิต ที่ย้ายมาประชุมกันที่ห้องของโดโน่
“ใช่! เป็แผนที่ดีใช่ไหมล่ะ!” โดโน่ หัวโจกของปฏิบัติการพูดอย่างตื่นเต้น
“จะว่าดี…ก็ดีอยู่หรอกนะ” เนปจูนครุ่นคิด “ประตูห้องทำความสะอาดของห้องน้ำหญิงมันมีช่องพอจะให้ส่องข้างในได้ก็จริง แต่ถ้าฉันเดาไม่ผิด ขนาดมันก็คงจะพอ ๆ กับของห้องน้ำชายที่จุคนได้ไม่มาก คิดว่าช่องส่องสำหรับคน 6 คนมันคงจะเบียดกันน่าดู”
หมับ!
“ของอย่างนี้…มันต้องแบ่งกันดูสิถึงจะดี” โดโน่พูดด้วยน้ำเสียงหล่อเหลาผิดหูผิดตา พลางชูนิ้วโป้งขึ้น “ใช่ไหม?”
“ถ…ถ้างั้น…ฉันขอถอนตัวดีกว่า…” หนุ่มผมเทาทำสีหน้าวิตกกังวล ก่อนจะทำท่าลุกจากวงที่ประชุม “ถ้าวีรู้เข้า ฉันคงโดนโกรธแย่แน่”
เลเวียร์ลุกออกไปท่ามกลางสายตาอันไม่เป็มิตรของคนอื่น ๆ ทันทีที่มือของเขาััลูกบิดประตู เสียงของเนปจูนก็พูดบางอย่างออกมา
“พวกเราคงต้องดูเรือนร่างอันงดงามของวีโอเลตเพียงห้าคนแล้วล่ะ…” เนปจูนพูดด้วยน้ำเสียงแสนเ้าเล่ห์ “ผิวของเธอจะสวยสักแค่ไหนเชียวน้า… อยากเห็นไวๆ จัง”
ชะงัก
เหยื่องับเบ็ดแล้ว
“หึหึหึหึหึ”
เสียงหัวเราะอันชั่วร้ายของเพื่อนอีกห้าคนทำให้เลเวียร์จินตนาการถึงภาพน้องสาวตัวเองกำลังถูกสายตาของเ้าพวกนี้แทะโลมจนเขาสั่นไปหมดทั้งตัว
ตุ๊บ…
“อะไร…ไม่ถอนตัวแล้วหรอ?” โรมหัวเราะขณะที่เลเวียร์เดินกลับมานั่งข้าง ๆ เขาเงียบ ๆ
“ฉ…ฉันไม่อนุญาตให้พวกนายดูเธอหรอก!” เลเวียร์พูด “ฉันอยู่ตรงนั้นเพื่อให้มั่นใจว่า จะไม่มีใครหน้าไหนเห็นน้องสาวของฉันตอนโป๊เด็ดขาด!”
“หึหึ แค่ไม่ดูวีโอเลตก็โอเคใช่ไหม…” โดโน่พูด แล้วชูนิ้วโป้งขึ้นมาอีกครั้ง “ถ้านั่นจะทำให้นายได้เห็นของดีไปพร้อมกับพวกเรา ฉันก็ตกลง”
“อย่าพูดเองเออเองสิฟะ โดโน่” เนปจูนเถียง “ฉันเองก็อยากเห็นวีโอ…”
หนุ่มแว่นผมดำขนลุกซู่เพราะรู้สึกถึงรังสีอำมหิตจากเพื่อนสนิทผมเทาคนนี้
“อ…แต่ว่า เธอยังเด็กนี่เนอะ!ส…สัดส่วนคงจะยังไม่เข้าที่เข้าทาง” เนปจูนแก้ตัว นั่นทำให้สายตาอันดุดันของเลเวียร์จางลงบ้าง “พ…พวกเราไปดูคนอื่นดีกว่าเนอะ!”
“อ..อ่า นั่นสินะ” โรมพยักหน้าตามเพราะเขาก็ไม่อยากเห็นเลเวียร์ตอนโกรธเหมือนกัน
“เอาล่ะ เหล่าทหารเสือ ตอนนี้ก็จะใกล้ได้เวลาที่พวกเราจะไปซ่อนตั…”
แอ๊ด…
“เห…พวกนายวางแผนกันอย่างนี้สินะ…”
ประตูห้องของเขาแง้มเปิดออกช้า ๆ ทั้งหกคนต่างสะดุ้งโหยงเมื่อรู้ว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญล่วงรู้ภารกิจลับสุดยอดของพวกเขา ทุกคนต่างกลืนน้ำลายอึกใหญ่ รอดูผู้ที่แอบอยู่หลังประตู และแล้วบุคคลปริศนาตรงนั้นก็ปรากฏโฉม
“จ…เ้าหน้าที่แกเร็ต สายัณสวัสดิ์ครับ!” ทุกคนลุกขึ้นทำความเคารพเ้าหน้าที่ระดับ A+ ที่ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขา “พ…พวกเราแค่พูดเล่นกันเฉยๆ… ไม่ได้คิดจะท…ท…ท ”
“พูดเล่นหรอ…?” แกเร็ตแสยะยิ้ม
“แต่ฉันเอาจริงนะ”
หะ?
“ม…หมายความว่าไงหรอครับ รุ่นพี่แกเร็ต?” เนปจูนถามอย่างสงสัย
“อีเว้นท์แสนสำคัญอย่างนี้… ฉันจะพลาดได้ยังไงกัน!…ฉันก็จะไปกับพวกนายด้วยยังไงล่ะ!” แกเร็ตพูดด้วยสีหน้าจริงจัง เขาปาดหน้าตาหยดหนึ่งที่ไหลออกมาที่ตาข้างซ้าย “ฉันเข้าใจเลยล่ะ… ความรู้สึกของพวกนาย…เหล่าหนุ่มเวอจิ้นทั้งหลาย…”
“ร…รุ่นพี่!?”
“หึหึ…ไม่ต้องมาซึ้งตอนนี้หรอก เ้าพวกเด็กใหม่” เขายิ้ม “ไปกันเถอะ ก่อนที่จะไม่มีโอกาสอีก!”
“รุ่นพี่อยู่หน้าสุด ช่วยก้มหัวหน่อยสิครับ”
“อ้ะ! โทษที!”
“เฮ้ย โรม อย่าผลักสิวะ”
“โนอา! แกหวีผมบ้างเถอะ มันชี้โด่เด่จนจะทิ่มตาฉันบอดแล้วเนี่ย!”
เหล่านักเรียนทั้งหกคนและครูฝึกอีกนายกำลังเบียดเสียดกันอยู่ในห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดของห้องน้ำหญิงที่ทั้งแคบและมืดสนิท แสงสีส้มอ่อน ๆ ลอดผ่านช่องแสงที่วางทอดเป็แนวนอนเป็ซี่ ๆ ของประตูไม้ด้านหน้า ซึ่งมองตรงไปคืออ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ที่ไร้ผู้ใช้งาน ไอน้ำที่ระเหยจากน้ำอุ่นนั้นลอยคละคลุ้งทั่วห้อง พวกเขารอคอยการปรากฏตัวของเหล่าสาว ๆ ที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้า
“ถ้าพูดถึงความน่ารักล่ะก็… คงต้องดิสนี่ใช่ไหม” โดโน่กระซิบถามด้วยเสียงค่อยอย่างตื่นเต้น
“หุบปากเ้าโง่!เดี๋ยวพวกเธอก็รู้หมดสิว่าพวกเราอยู่ที่นี่” เนปจูนตำหนิ
“ม…มาแล้ว!”
เหล่านักเรียนสาวราวสี่สิบคนเดินเข้ามาทางประตู พวกเธอนุ่งผ้าเช็ดสีขาวผืนใหญ่ที่คลุมั้แ่ส่วนหน้าอกไปจนถึงน่องต่างเดินร่าเข้ามาภายในห้องอาบน้ำ มัดผมเป็มวยไว้หลังหัวพร้อมที่จะลงแช่น้ำอุ่นหลังจากเผชิญการฝึกที่หนักมาทั้งวัน ผลจากการฝึกทำให้ไม่มีนักเรียนคนไหนเลยที่มีรูปร่างอ้วนท้วน จึงทำให้เหล่าสาว ๆ ARPD เป็อาหารตาชั้นดีของพวกเลเวียร์ แค่ผิวที่เนียนของเหล่าสาว ๆ ที่ยังไม่ได้เผยสัดส่วนใด ๆ ก็ทำเอาชายหนุ่มทั้งเจ็ดเนื้อเต้นไปตาม ๆ กัน พวกเขารู้สึกโชคดีราวกับหลุดมายังดินแดนในฝันที่เต็มไปด้วยเหล่านางฟ้าที่กำลังสังสรรค์กันในป่าแห่งเทพนิยาย
“มาแล้ว! มาแล้ว!” โนอาพูดอย่างตื่นเต้น
“วีโอเลต รีบเข้ามาสิ!” หนึ่งในนักเรียนหญิงเรียกคนที่เด็กสุดให้เดินเข้ามา “พวกเราจะอาบน้ำกันแล้วนะ”
“ค…ค่ะ!”
ว…วีงั้นหรอ!? เลเวียร์อ้าปากค้าง ทั้ง ๆ ที่สัญญากับตัวเองว่าถ้าวีโอเลตมาปรากฏตัวเขาจะหลับตาจนกว่าเธอจะจากไป แต่กลายเป็ว่าเขารีบเขย่งตัวเพื่อมองหาน้องสาวของเขาในหมู่นักเรียนเหล่านี้
สาวน้อยอายุ 16 เดินเข้ามาอย่างเขินอาย ถึงแม้นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเข้ามาอาบน้ำรวม แต่ท่าทางนั้นราวกับว่าเธอยังไม่คุ้นชินกับการเข้าร่วมกิจกรรมนี้เท่าไรนัก ผิวที่ขาวผ่องราวกับปุยนุ่น ถึงแม้เนินอกที่ยังไม่โตเต็มที่ แต่ใบหน้าที่อ่อนหวานนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้บุกรุกต่างใจเต้นไปตามๆ กัน
“หึหึ คุณพี่ชาย ไหนว่าจะไม่ดูไง” โรมแซวเลเวียร์
“หุบปากน่า…” เลเวียร์เขินหน้าแดง
“คุณคลอเดียก็เข้ามาด้วยสิคะ!”
ครูฝึกสาวผมทองดวงตาคม เดินฝ่าเหล่านักเรียนหญิงที่จ้องเธอด้วยดวงตาอันเปล่งประกาย ทรวดทรง อกเอวราวกับนางแบบแฟชั่นชื่อดังเดินอย่างสง่าผ่าเผยโดยมีผ้าขนหนูผืนเล็กปกปิดส่วนสำคัญเอาไว้
“แจ๊คพ๊อตเลย!” โดโน่ชูนิ้วโป้งขึ้นอีกครั้ง “นอกจากจะได้เห็นพวกเพื่อนผู้หญิงแล้ว ยังได้คุณคลอเดียเป็ของแถมอีกต่างหาก!”
ชิบหายล่ะ…
หงึก หงึก หงึก หงึก…
“รุ่นพี่?” เนปจูนที่ยืนอยู่ด้านหน้าแถวเดียวกับแกเร็ตรู้สึกถึงแรงสั่นะเืของร่างกายเขาได้ เขายิ้มอย่างมีเลศนัย แซวเ้าหน้าที่ระดับสูง “อย่าบอกนะครับว่านี่เป็ครั้งแรกที่รุ่นพี่ได้เห็นรุ่นพี่คลอเดียน่ะ?”
“ม…ไม่…นี่ไม่ใช่ครั้งร …ร…แรก” เขาตอบด้วยเสียงที่สั่นเทา “ต…ต…แต่ครั้งล่าสุดที่ฉันได้เห็นเธอเปลือย”
“ฉ… ฉันก็นอนกินน้ำเกลือไปสัปดาห์นึงเลยล่ะ..”
นักเรียนชายที่ได้ยินคำพูดของแกเร็ตต่างชะงัก เพราะพวกเขารู้สึกเสมือนว่ากำลังเอาชีวิตมาทิ้งหากถูกพวกผู้หญิงจับได้ตอนนี้ ความตื่นเต้นที่จะได้ยลโฉมร่างกายของสาว ๆ นั้นดับวูบ เหลือเพียงความคิดที่จะเอาชีวิตรอดจากที่นี่
“อย่ากังวลไป เหล่าสหาย! แค่อย่าให้พวกเธอจับได้ก็พอ…” เนปจูนพยายามดึงขวัญกำลังใจของเพื่อนๆ กลับมา
“ม…ม…ไม่ไหวหรอก” แกเร็ตพูดอย่างสิ้นหวัง “คลอเดียเป็ริงเกอร์ครองแหวนมนตรานิ้วก้อย ‘แหวนเทวะ’…”
ทุกคนต่างชะงัก เพราะลืมไปเสียสนิทว่าครูฝึกสาวแว่นผมทองคนนี้คือริงเกอร์ เธอสวมแหวนเทวะติดตัวตลอดเวลา ซึ่งมันมีพลังพื้นฐานคือ จิตัั[Holy sense] ที่สามารถระบุตำแหน่งของผู้ปองร้ายตนเองได้ และไม่แน่ว่าในตอนนี้ จิตััของเธอจะตรวจจับพวกเขาเจอแล้วก็ได้
“ม…หมดหวังแล้ว…” แกเร็ตรำพันก้มหน้า ล้มเลิกความคิดที่จะมองผ่านช่องแสงเล็ก ๆ อีกต่อไป
“อย่าเพิ่งยอมแพ้สิครับ รุ่นพี่!” เนปจูนพูด “ไหน ๆ ก็จะตายแล้ว ก็ขอให้ได้มองเห็นอะไรที่ตายไปก็ไม่นึกเสียใจทีหลังสิครับ!”
“น…นั่นสินะ!” แกเร็ตรู้สึกฮึกเหิม แล้วเงยหน้าเพื่อภาพสุดท้ายของชีวิตอีกครั้ง
จ้องเขม็ง…
ดวงตาสีน้ำเงินคู่หนึ่งอันคุ้นเคยมองลอดผ่านช่องของประตูสบกับดวงตาสีเขียวของแกเร็ต ขนแขนของเขาลุกซู่เพราะรู้สึกถึงจิตอาฆาตที่แผ่ออกมาได้เป็อย่างดี เหงื่อของเขาไหลย้อมออกมาที่ข้างแก้ม
เอี๊ยด…
แสงไฟจากด้านนอกสาดเข้ามาด้านใน เผยให้เห็นผู้ชายเจ็ดคนที่อัดกันอยู่ ทุกคนต่างกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ตัวสั่นเป็เ้าเข้าเพราะกำลังถูกเหล่าผู้หญิงครึ่งร้อย ยืนปิดล้อมทางออกทุกทางเบื้องหน้า พวกเธอต่างมองทุกคนด้วยสีหน้ารังเกียจ และที่สำคัญที่สุด คลอเดีย วาคีเรีย ครูฝึกสาวสุดโหดของอคาเดมี่ที่ยืนกอดอกอย่างน่าเกรงขามอยู่ต่อหน้าทุกคน และดูเหมือนเธอจะอารมณ์ไม่ดีสุดขีดด้วยในตอนนี้
“ส…สส…สายัณสวัสดิ์ คลอเดีย…”
“อา…หวัดดีแกเร็ต” เธอตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “และยินดีต้อนรับ…”
“สู่นรกบนดิน”
เลเวียร์หน้าซีดเผือกไปพร้อมกับคนอื่น ๆ ใจตกไปอยู่ตาตุ่มเพียงแค่ได้ยินคำพูดสั้น ๆ ของคลอเดีย แต่แล้วสาวคนหนึ่งก็โผล่ออกมาท่ามกลางหมู่หญิงสาว
“พี่คะ?” ดวงตาที่ปกติจะเปล่งประกายทุกครั้งที่พบเลเวียร์ ครั้งนี้กลับไร้แวว มองเขาด้วยสีหน้าอันเฉยชา
“ว…วว.. วี! มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ!” หนุ่มผมเทาพยายามแก้ตัว “ฉันมาที่นี่เพื่อจะมาปกป้องเธอจากเ้าพวกนี้ต่างหากล่ะ!”
“น่ารังเกียจ”
อึก!
ไม่มีสิ่งใดที่จะสามารถทำร้ายเลเวียร์ได้มากกว่านี้แล้ว เขารู้สึกเหมือนตายทั้งเป็ทันทีที่ได้ฟังคำด่านั้นหลุดจากปากของเธอ
“รุ่นพี่คลอเดียคะ…” สาวน้อยหันหน้าไปหาครูฝึกสาวที่ยืนนิ่งเงียบั้แ่เมื่อครู่
“อะไรรึ สกายเรสเซอร์?”
“ช่วยกรุณา…” วีโอเลตเอ่ย
“ลงโทษพวกนี้อย่างสาสมด้วยค่ะ!”
“อ้ากกกก! ยกโทษให้ฉันด้วย!!!”
เสียงะโจากในป่าของนักโทษดังลั่นส่งเสียงสะท้อนก้องกับูเาลูกใหญ่ด้านหลังโรงเรียน เลเวียร์และเพื่อนร่วมอุดมการณ์อีกห้าคนถูกจับมัด แก้ผ้าและล่ามด้วยโซ่นอนตรึงไว้กับพื้น พวกเขาต่างได้รับการลงโทษจากเหล่าสาว ๆ และคลอเดียเสร็จเป็ที่เรียบร้อย และเสียงะโโหยหวนที่ได้ยินในขณะนี้ คือผู้ที่ถูกลงทัณฑ์คนสุดท้าย คือ เ้าหน้าที่ระดับ A+ แกเร็ต โฟลโคลเวอร์ ที่ถูกคลอเดียจับมัดแล้วลากไปในป่าลึก
“หึหึ…เป็ชีวิตที่ดีจริง ๆ นะ...ว่าไหม?” โดโน่หัวโจกภารกิจที่หน้าบวมเป่งจากการถูกซ้อมชูนิ้วโป้งขึ้นให้กับเหล่าผู้รอดชีวิตที่ต่างนอนหงายร่างกายเปลือยเปล่าชมดวงจันทร์เต็มดวงในคืนที่หนาวเหน็บ “ชีวิตวัยรุ่นของพวกเรา”
“ฉันเกลียดนาย โดโน่…” เลเวียร์พูดด้วยน้ำเสียงอันไร้ชีวิตชีวา
“หึหึ อย่างนี้สิ ถึงจะเรียกว่าเพื่อนแท้ล่ะ” เนปจูนยิ้มอย่างปิติที่พวกเขารอดตายจากการทรมานกว่าหนึ่งชั่วโมงของคลอเดียมาได้
“ฉันเกลียดนาย เนป” เลเวียร์พูด
“เห้อ อีกแค่นิดเดียวเอง ก็จะได้เห็นแล้วเชียว…เสียดายชะมัด” โนอาพูดโดยไม่ได้สำนึกทั้ง ๆ ที่เืกกปากอยู่
“ฉันเกลียดนาย โนอา” เลเวียร์กล่าว
“… ”
“ฉันเกลียดนาย โรม…”
“เห้ย ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ!?”
“นายพูดว่าเกลียดคนนู้นคนนี้อยู่นั่นแหละ เลเวียร์” เนปจูนหัวเราะ “ฉันล่ะอยากรู้จริง ๆ ว่านายเกลียดใครที่สุด”
“ฉันเกลียด…” หนุ่มผมเทาสะอื้น
“ตัวเอง…”
“แง….แงงง…วีโอเลต… ยกโทษให้ฉันด้วยยยย” จู่ๆ ชายที่ทำหน้าเฉยชาไร้ชีวิตชีวาก็ร้องไห้น้ำตาแตกท่ามกลางเพื่อนๆ ที่ถูกตรึงกลางสนาม “ฉันจะไม่ทำอีกแล้วววววว ฉันสัญญา…โฮ….”
“หึหึ…ร้องไห้ซะให้พอเถอะเพื่อน” โดโน่ชูนิ้วโป้งขึ้น “นี่แหละ น้ำตาลูกผู้ชายล่ะ”
ค่ำคืนอันหนาวเหน็บอีกวันของเหล่านักเรียนชายทั้งหกคนยังคงดำเนินอย่างช้า ๆ ไปท่ามกลางแสงจันทร์อันสุกสกาว กับเสียงดนตรีคลอที่แสนโหยหวนของเ้าหน้าที่แกเร็ตที่ถูกบรรเลงโดยบททรมานของคลอเดีย
373
![[มี E-Book] ดรุณีแสนชัง (ชุด ดรุณีครองหยก)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667719449_42650549.webp)
