อากาศยามค่ำคืนเย็นเยียบเสียดแทงกระดูกเสียจนคนขี้หนาวหลับไม่ลง แขนเรียวกอดอกทั้งรูขุมขนผุดขึ้นเป็ตุ่มเม็ดเล็ก ฟันกระทบกันดังกึกๆ ว่านยาถูกจับยัดกระท่อมหลังเดียวกับ ‘พ่อใหญ่’ หรือ ‘นาย’ ที่เหล่าโจรลักพาตัวเรียกขาน
แม้ยังไม่สามารถเย็บแผลได้ เพราะขาดอุปกรณ์ บวกกับแสงจากตะเกียงน้ำมันก๊าดไม่เพียงพอจะตรวจให้แน่ชัด ว่ามีการติดเชื้อหรือไม่ คุณหมอจึงทำความสะอาดและเขียนใบสั่งยาให้ลูกน้องหน้าถมึงทึงไป จากนั้นมันก็ให้ว่านยาเฝ้าไข้คนเจ็บ
หากนายมันตาย คุณหมอก็อย่าหวังออกจากกระท่อมหลังนี้เลย
ดวงตาคมจดจ้องร่างซึ่งนอนาเ็สาหัสในมุ้ง ไอ้พวกนั้นมันไม่คิดบ้างหรือว่าเขาจะจับนายมันเป็ตัวประกัน…ถึงจะไม่มีปัญญาก็ตามทีเถอะ
นั่งมองอยู่ครู่ใหญ่คุณหมอหนุ่มก็ลุกเดินไปเปิดมุ้งดู ร่างใหญ่โตเหยียดยาวมีผ้าห่มผืนบางห่มคลุมกับเสื้อโค้ทอีกตัว หน้าตาผิวพรรณต่างจากชาวบ้านแถบนี้อยู่มาก ด้วยสายเืจีนโพ้นทะเล ผิวขาวจัด ตาชั้นเดียว สันจมูกโด่ง รูปร่างสูง แขนขาเหยียดยาว นางนกต่อเรียกอีกฝ่ายว่า‘พ่อใหญ่’ ทีแรกว่านยาจึงคิดว่าร่างตรงหน้าเป็โจรมีอายุ แท้จริงแล้วก็รุ่นราวคราวเดียวกัน
คุณหมอมองแล้วเม้มปากคิ้วขมวดยับยุ่ง มือเรียวยื่นไปแตะซอกคอคนป่วย อาจเพราะมือเย็นส่วนตัวอีกฝ่ายร้อน แทนที่ว่านยาจะคิดถึงมนุษยธรรมกลับเอามืออีกข้างทาบเพิ่ม อุ่นจริงแฮะ
ไม่คิดอะไรให้มากความ ขาเรียวยาวตวัดยกขึ้นแคร่ ข้ามตัวคนเจ็บไปนั่งซุกมุม แทรกเท้าสองข้างัักล้ามเนื้อตรงท่อนขาแกร่ง ส่วนมือก็จับหมับเข้าที่ข้อพับแขน อุ่นจริงๆ
อยู่ในมุ้งเดียวกัน ถ้าคนป่วยมีเหตุฉุกเฉิน หมอเช่นเขาจะได้ช่วยชีวิตได้ทัน ไม่เพียงเท่านั้น คนเราอุณหภูมิร่างกายสูงไปไม่ดี จะลดความร้อนต้องใช้ความเย็นตัด เช่นที่เขาทำอยู่ แม้วิธีการจะแปลกสักหน่อย แต่ก็ถือว่าช่วยเหลือประชาชน อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้แตะๆ จับๆ เสียเปล่า ยังตรวจชีพจรให้ในตัว เป็หรือตายจะได้รู้กัน
คุณหมอนั่งได้ครู่หนึ่ง ตัวเริ่มเอนไปมา ตาเริ่มคล้อยปรือ เลยเปลี่ยนจากนั่งเป็นอนแทรกตัวเข้าผ้าห่ม ทำอย่างไรแล้วจะรอด เขาล้วนทำ นาทีอย่าคิดเื่ตายเพราะพวกเสือฆ่าเลย คนหนาวตายมีถมเถ แค่ไม่เป็อีกศพในค่ำคืนนี้ก็เพียงพอ
อีกอย่างนอนข้างกันเช่นนี้ใช่เื่ใหม่เสียเมื่อไหร่
????
เสียงระฆังโบสถ์ดังหง่างเหง่งรับเช้าวันใหม่ แสงตะวันลอดช่องหน้าต่างตกกระทบใบหน้าขาวซีดซึ่งนอนซมอยู่หลายวัน แพขนตาตรงยาวขยับไหว ความรู้สึกแรกมาจากสัญชาตญาณป้องกันตัว ลมหายใจใครบางคนรินรดต้นคอ และนั่นทำให้เสือหนุ่มพลิกตัวคว้าคอผู้บุกรุกหมับ
แสงรับอรุณแม้สลัว ทว่าคนอยู่ป่าดงสายตาชินกับความมืด พอเห็นใบหน้าที่ตนเกือบหักคอหลับใหลไม่รู้เื่รู้ราวมือพลันสั่นเทาขึ้นมา ตัวเกร็งไม่ชั่วขณะ
‘มาอยู่นี่ได้อย่างไร’
ั์ตาเหยี่ยวสำรวจทั่วร่างหมอหนุ่ม แล้วเบนสายตาไปยังโค้ทหนาจากเมืองฝรั่ง มือสากคว้ามันคลุมหน้าผู้เป็เ้าของเสีย จากนั้นจึงกัดฟันตลบมุ้งลุกจากแคร่นอน
ร่างสูงใหญ่เต็มด้วยผ้าพันแผลออกจากประตูได้ก็แหกปากะโ หน้าเหี้ยมเกรียม
“ไอ้มืด!! มึงอยู่ไหน โผล่หัวมาเดี๋ยวนี้! ไอ้ห่ามืด!”
คนเรียกหาไม่อยู่ แต่เด็กหนุ่มท่าทางทะมัดทะแมงโผล่หัวมาทำหน้าสลอน
“นาย นายฟื้นแล้วเหรอจ๊ะ” เจ็ดถามด้วยสีหน้าท่าทางดีอกดีใจ
“ไอ้มืดกับไอ้เชียนไปไหน”
คนฟังได้ยินคำถามก็ยิ้มแหยตอบ “ไปหายาจ่ะ”
“ดี ไม่มีใครอยู่ก็ดี ในเรือนกู ความคิดใคร” พวกคนโตไม่อยู่ก็เค้นเอากับเด็กนี่แหละ
“ในนั้นทำไมหรือจ้ะ” เจ็ดตีหน้าตายเข้าสู้ ศิลปะการแสดงระดับลูกยี่เกเชียวนา
“ไอ้เจ็ด!!!!”
“พี่มืดจ่ะ พี่มืดเลยตัวต้นคิด หนูไม่เกี่ยว หนูไม่รู้ไม่เห็น”
ระล่ำระลักบอก แค่ถูกจ้องก็กลัวจนหัวหด ภาพตอนพวกไอ้ยุ่นเจอดาบย้อนกระซวกไส้ไหลยังติดตา แค่คิดก็ขนลุกชันไปทั้งตัว
“ดี มึงเตรียมเกวียน เอาไอ้ที่อยู่ในห้องปิดตาไปทิ้งที่โบสถ์”
เด็กหนุ่มฟังคำสั่งแล้วอ้าปากพะงาบ ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก
“มึงรีรออะไรอยู่วะ”
“คุณหมอเขาบอก แผลนายต้องเย็บถึงจะสมานกันดี”
“กูเย็บเอง” คนเป็นายเอ่ยเสียงดัง
ไอ้เจ็ดไม่รู้จะทำอย่างไร ตอนนายนอนซมคนใกล้ชิดล้วนอกสั่นขวัญแขวน กลัวไร้ที่พึ่ง ไอ้พวกในชุมโจรยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายหายไป ได้ส่วนแบ่งก็แยกย้าย ต่อให้เห็นว่าดาบเฉือนทะลุเนื้อ แต่เพราะไร้อาการเ็ปบวกกับผ้าหนาสีเข้ม พวกมันเลยคิดกันว่านายมีอาคมหนังเหนียวฟันแทงไม่เข้าอย่างเสือเอิบ ผู้นำคนเก่าของพวกมัน
ใครเล่าจะรู้ สำหรับนาย นอกจากบทบูชาพระรัตนตรัยสมัยบวชสามเณร อาคมทั้งหลายล้วนคิดไปเองทั้งนั้น ความลึกลับปกปิดชื่อแซ่ เร้นกายหลังปล้นฆ่า ยิ่งเสริมให้ดูน่าเชื่อถือ
“ไม่ได้” เสียงทุ้มนุ่มดังมาแต่ไกล
คุณหมอหนุ่มได้ผ้าห่มกับเสื้ออุ่นเลยนอนสบาย กระทั่งได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายจึงตื่น ว่านยาดึงโค้ทหนาขึ้นตลบสวม ออกจากประตูมาทันได้ยินคนเจ็บปฏิเสธการรักษาพอดี
เย็บเองหรือ ถุยเถอะ คุณหมอคิดหน้าตาไม่สบอารมณ์ ตาจ้องเขม็งยังคนพูด
ร่างสูงใหญ่เอียงคอหันมองคุณหมอผมชี้ฟู ร่างปราดเปรียวสาวเท้าเข้าหา ั์ตาเหยี่ยวจึงหรี่ลงเดาะปาก
“หมอทหารมาอยู่นี่จะพาลทำให้พวกกูซวยกันหมด” เอ่ยเสียงเข้ม
“นายว่ากระไรนะจ๊ะ ทหารงั้นหรือ” ไอ้เจ็ดตาโต ใจกู่ร้องว่าฉิบหายแล้ว พวกมันเห็นบัตรเอกสารที่หมอพกติดตัวอยู่หรอก เพียงแต่ไม่มีใครอ่านออกเขียนได้จึงละเลยไป
“ก็เออน่ะสิ เอ็งเอามันไปปล่อย”
พูดเหมือนหมอว่านเป็หมูเป็หมา ทำคนฟังลมออกหู หัวร้อนปานไฟสุม
“กล้าพูดกับฉันเช่นนี้เชียวหรือ” คุณหมอยกนิ้วชี้หน้า อุตส่าห์ข่มใจ
“กูพูดกับมึงที่ไหน กูบอกเด็กมัน” คนเจ็บเอ่ยเสียงแข็ง กระนั้นกลับหลบเลี่ยงที่จะมองกันตรงๆ
ขึ้นมึง ขึ้นกูเหรอ ดี!
“กู ไม่ไป!” คุณหมอตะคอกกลับเสียงดัง “กูเป็หมอ คนเจ็บอยู่ตรงหน้าอย่างไรก็ต้องรักษา”
“เป็หมอก็ควรรู้ รักษาใครต้องได้รับความยินยอมจากคนไข้เช่นกัน”
จดจ้องกันไปมา ไอ้เจ็ดตัวสั่น เยี่ยวจะราดอยู่รอมร่อ คุณหมอพูดอย่างนั้นกับนายได้อย่างไรเดี๋ยวก็ตายห่าหรอก กระนั้นฟังสองคนเถียงกันบวกอากัปกิริยาท่าทาง เลยอดสอดปากถามไม่ได้
“รู้จักกันหรือจ๊ะ”
เกิดความเงียบขึ้นบัดดล หมอว่านเลิกคิ้วข้างหนึ่งให้นาย คนเจ็บหน้านิ่งขรึมไร้ปฏิกิริยา จดจ้องกันไปมาอยู่นาน ก่อนนายจะเอ่ยตอบ
“กูไม่รู้จักมัน”
“ฉันก็ไม่รู้จักเขา”
รู้จักกันแน่ๆ ล่ะ งานนี้ ไอ้พี่มืดกับไอ้พี่เชียนจับตัวดีมาเสียด้วย หมอทหารเชียวนา
“ดี ไอ้เจ็ดเตรียมเกวียน” ขุนโจรเอ่ยสวนสั่งเด็กทันที
หมอว่านได้ยินยิ่งเดือด ไอ้บ้านี่ พูดไม่รู้ฟัง
“จนกว่าแผลมึงจะถูกเย็บเรียบร้อยดี กูไม่ไปไหนทั้งนั้น” พูดมึงกู ทว่าน้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยกลับไม่ทำให้น่ากลัวสักนิด เกิดมาจนโตปูนนี้คำหยาบหลุดจากปากนับครั้งได้
“มึงรู้กูเป็หมอทหาร ให้กูรักษา กูจะปิดปากเงียบ ไล่กูไปตอนนี้ กูจะแจ้งทางการว่าไอ้พวกที่ดักปล้นรถไฟ อาศัยอยู่แถวป่าช้าวัดนี่เอง”
เมื่อเช้าคุณหมอพอจะได้ยินเสียงระฆังแว่วดังอยู่ครู่ใหญ่ ให้เดาแถวนี้คงอยู่ไม่ไกลจากวัดป่า ขโมยกะโจรจะตั้งที่พักชั่วคราวต้องเลือกสถานที่ห่างไกลสายตาผู้คน จึงเป็ไปได้สูงที่จุดนี้จะอยู่ในป่าช้า
ไอ้เจ็ดมองผู้ใหญ่สองคนโต้กันไปมา รู้สึกสับสนระคนสงสัย หมอถูกลักพาตัวมาแทนที่จะอยากกลับ ดันอยากอยู่ต่อ ส่วนนายใหญ่เจ็บปางตายดันไล่หมอกลับ ดูนั่นทำท่าจะกระอักเืออกมาแล้ว ยังกัดฟันจ้องหมอเขม็งอีก
หมอว่านมองเืสดซึมออกจากผ้าพันแผล ซึ่งฉีกจากเสื้อเชิ้ตสะอาดตัวหนึ่งในกระเป๋าตน แพทย์หนุ่มถอนหายใจเฮือก สาวเท้าเข้าไปยกแขนแกร่งพาดบ่า
“กูหยุดงาน ตอนนี้ยังไม่มีใครสงสัย ส่วนวันพรุ่งอย่างไรก็ต้องกลับ ไม่ต้องไล่”
เสือหนุ่มมองซีกหน้าด้านข้างคนพูดด้วยแววตาอ่อนลงเพียงชั่วครู่ ไร้คำโต้แย้ง น้ำหนักถูกโถมใส่คนประคองกึ่งหนึ่ง ลมหายใจดังกว่าปกติราวกำลังอดกลั้นอาการปวดแปลบ่ชายโครงและแผ่นอก
“กูไม่ได้ไล่” ยังมีกำลังเถียง
คุณหมอเลิกคิ้ว ส่งเสียง “อ้อ” ออกมาเบาๆ
????
2K
