
ชื่อของเขาคือ
มาร์คัส โอโนแวนฮาห์นี
เพลย์บอยจอมหื่น มาเฟียจอมโหด ชายหนุ่มรูปงามผู้เต็มไปด้วยแรงสิเน่หาแห่งบุรุษเพศ ผู้มีความ้า…สูงปรี๊ด ถ้าคุณได้รู้จักเขา! จะหลงรักผู้ชายคนนี้จนหมดหัวใจ…
***พบกับพระเอกโหดนิดๆ หื่นสุดๆ คนนี้ได้ในนิยายเื่ “พ่ายเกมรักมาเฟียร้าย” ได้เลยจ้า***
ตอนที่3 อคิรา
หนึ่งเดือนต่อมา
**…**
“อ้าว วันนี้อยู่บ้านหรือคะพี่แก้ม”
วชิราภรณ์ทักทายพี่สาวขณะที่เดินเข้ามาในห้องรับแขกใน่เย็นวันหนึ่ง หลังจากเธอเลิกงานจากคลินิกเพื่อนรักสัตว์เลี้ยงของเมธาวี หญิงสาวนั่งลงบนโซฟาอีกตัวที่ว่างอยู่ เอียงคอมองอคิรานั่งขัดสมาธิยกมือเท้าคางจ้องจอทีวี ซึ่งกำลังถ่ายทอดการเดินแบบรายการหนึ่งของต่างประเทศอยู่ด้วยสีหน้าซังกะตาย
“อืม พอดีเ้าของานเขาโทรมาแคนเซิลน่ะ นี่สามครั้งแล้วนะในรอบเดือนนี้น่ะ เห็นท่าว่าฉันคงกลายเป็นางแบบตกกระป๋องไปแล้วมั้ง” อคิราพูดอย่างเซ็งๆ ก่อนจะหันไปทางจอทีวีเหมือนก่อนหน้า
“ไม่ตกกระป๋องหรอกค่ะ พี่แก้มสวยจะตายไปหุ่นก็ดี้ดี น้องเล็กยังแอบอิจฉาเลยนะอยากมีหุ่นดีแบบพี่แก้มบ้าง ใจเย็นๆ นะคะเดี๋ยวอะไรๆ ก็ดีขึ้นเอง นี่แสดงว่าพวกเ้าของงานพวกนั้นต้องตาไม่ถึงแน่ๆ ที่บอกแคนเซิลพี่แก้มแบบนี้”
“เธอนี่ปลอบใจคนเก่งจริงๆ นะยัยน้องเล็ก แล้วทำไมวันนี้เมธาวีแฟนเธอถึงได้ยอมปล่อยให้เธอกลับมาคนเดียวได้ล่ะ” อคิรายกมือกอดอกหันหน้ามาหาน้องสาว
“บ้าน่าพี่แก้ม พี่วีเขาไม่ได้เป็แฟนน้องเล็กสักหน่อย เราก็แค่เป็เพื่อนกันเท่านั้นล่ะค่ะ” วชิราภรณ์รีบแก้ต่าง
“จ้าเพื่อนผู้ชายที่เที่ยวมาหาเธอเช้าถึงเย็นถึง นี่ถ้าเป็ฉันนะมีผู้ชายหน้าตาดี ฐานะดี หุ่นสมาร์ทมาดแมนแบบนั้นมาก้อร่อก้อติกนานเป็ปีสองปีขนาดนี้ ฉันใจอ่อนไปนานแล้ว เธอนี่ใจแข็งไม่เบาเหมือนกันนะยัยน้องเล็ก”
“ก็น้องเล็กไม่ได้คิดกับพี่วีเขาแบบนั้นนี่คะพี่แก้ม เราเคยคุยเื่นี้กันหลายครั้งแล้วด้วย แต่พี่วีเขาก็ยังดื้ออยู่เหมือนเดิม จนน้องเล็กไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว”
วชิราภรณ์ยกกระเป๋าถือขึ้นมาวางบนตักพลางถอนใจเบาๆ ใช่ว่าเธอจะไม่อึดอัดที่ฝ่ายเมธาวียังคงแสดงความเป็ห่วงเป็ใยและปรารถนาดีกับเธอมากกว่าฐานะเพื่อนอย่างที่เป็อยู่ เธอไม่อยากให้เขาเสียเวลากับเธอ เมธาวีเป็คนดีมิหนำซ้ำยังมีรูปร่างหน้าตาค่อนข้างดี มีสาวๆ มาติดพันอยู่บ่อยๆ แต่เขาก็ไม่เคยปรายตามองใครเลยนอกจากเธอ
“แบบนี้หรือเปล่าที่เขาเรียกว่ารักแท้”
อคิราพูดด้วยน้ำเสียงเนิบนาบจ้องหน้าน้องสาวตาเขม็ง อันที่จริงแล้วหล่อนก็แอบเชียร์เมธาวีอยู่ในใจเหมือนกันด้วยเห็นในความดีของเขาที่มีอย่างเสมอต้นเสมอปลายกับน้องสาวของเธอ แต่จนแล้วจนรอดวชิราภรณ์ก็ไม่ยอมใจอ่อนสักที กระทั่งในระยะหลังๆ มานี้หล่อนนึกสงสารเมธาวีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก และความสงสารก็เป็จุดเริ่มต้นของเื่ราวลับๆ ระหว่างหล่อนกับคุณหมอหนุ่มที่หล่อนไม่อาจเปิดเผยให้ใครรับรู้ได้