บทที่ 10
ไลฟ์สดปะทะนักเลงทวงหนี้
หลังจากมื้ออาหารระดับฮ่องเต้ที่ภัตตาคารัทองจบลงด้วยการได้'บัตรกินฟรีตลอดชีพ'(แถมห่อเป็ดปักกิ่งกลับบ้านอีกสองตัว)สามพี่น้องตระกูลกู้ก็เดินพุงกางกลับมายังสลัมด้วยอารมณ์เบิกบานกู้หลินเดินยิ้มร่าอย่างมีความหวัง กู้หยูฮัมเพลงการ์ตูนอย่างมีความสุขส่วนเย่ว์ซิน... เดินลูบพุงกลมๆ ของตัวเองพลางเรอออกมาเป็กลิ่นกระเทียมเจียว
ทว่าบรรยากาศแห่งความสุขนั้นกลับถูกทำลายลงอย่างย่อยยับเมื่อพวกเขาเดินมาถึงหน้าห้องเช่าซอมซ่อของตัวเอง
ประตูไม้ผุพังที่เย่ว์ซินเพิ่งสั่งให้กู้หยูปิดไปเมื่อตอนเย็นบัดนี้ถูกพังจนหลุดออกจากบานพับล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น
ข้าวของเครื่องใช้ที่แทบจะไม่มีค่าอะไรอยู่แล้ว ถูกรื้อค้นกระจุยกระจายกองขวดพลาสติกของกู้หยูถูกเตะกระเด็นไปทั่วทางเดิน
และที่ใจกลางห้อง...มีชายฉกรรจ์ร่างใหญ่สามคนยืนสูบบุหรี่ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งพวกมันสวมเสื้อกล้ามลายพราง โชว์รอยสักรูปั(ที่ดูเหมือนไส้เดือนเป็ตุ่ม)บนท่อนแขนล่ำบึ้ก หน้าตาถมึงทึงบ่งบอกยี่ห้อ 'นักเลงทวงหนี้' ประจำถิ่นอย่างชัดเจน
"พวกแกเป็ใคร!เข้ามาทำอะไรในห้องของพวกเรา!"
กู้หลินะโลั่น ดันตัวน้องทั้งสองคนไปหลบไว้ด้านหลังเขาทันทีสัญชาตญาณความเป็พี่ชายคนโตทำงานเต็มที่ แม้ขาจะยังแอบสั่นอยู่บ้างก็ตาม
ชายหัวโล้นที่เป็หัวหน้าแก๊งหันมามองกู้หลินมันพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าเด็กหนุ่มอย่างจงใจ ก่อนจะแสยะยิ้มโชว์ฟันที่เหลืองอ๋อย
"อ้อ...กลับมากันแล้วเรอะ นึกว่าจะหนีหนี้ไปซะแล้ว"
ไอ้หัวโล้นพูดเสียงแหบพร่า "ข้าชื่อ 'ต้าไห่' เป็คนของแก๊งัดำป้าจางขายหนี้ที่พ่อแม่แกยืมไปมาให้พวกเราแล้ว!ดอกเบี้ยทบต้นรวมเป็หนึ่งหมื่นหยวน! จ่ายมาซะดีๆไม่งั้นวันนี้พวกแกไม่ได้นอนแบบมีลมหายใจแน่!"
"หนึ่งหมื่นหยวน!มะ... เมื่อเย็นป้าจางยังบอกว่าห้าพันอยู่เลย!"กู้หยูที่หลบอยู่หลังพี่ใหญ่ท้วงขึ้นมาเสียงหลง
"ก็เมื่อเย็นมันห้าพันแต่ตอนนี้มันผ่านไปสามชั่วโมงแล้ว ดอกเบี้ยมันก็ต้องเดินสิวะไอ้หนู!"ลูกน้องหน้าบากที่ยืนอยู่ข้างๆ ตวาดกลับอย่างหน้าด้านๆ กฎหมายไม่ต้องพูดถึงพวกมันคือกฎหมายของสลัมแห่งนี้!
กู้หลินกำหมัดแน่นเขาเพิ่งจะมีเงินห้าหมื่นหยวนในบัญชีก็จริง แต่นั่นมันเงินที่เสี่ยวเป่าหามาได้เขาตั้งใจจะเก็บไว้ให้น้องๆ ใช้เรียนและย้ายบ้านการจะยอมจ่ายเงินให้พวกปลิงดูดเืที่รีดไถแบบไร้เหตุผลนี้มันทำให้เขารู้สึกคับแค้นใจอย่างที่สุด
"ผมไม่จ่าย!พ่อแม่ผมจ่ายเงินต้นป้าจางไปหมดแล้ว! นี่มันเป็การปล้นกันชัดๆ!"กู้หลินเถียงสู้
"ไม่จ่ายเรอะ? งั้นก็อย่าหาว่าพวกข้าใจร้ายก็แล้วกัน!"
ต้าไห่โยนบุหรี่ทิ้งลงพื้นแล้วขยี้ด้วยรองเท้าคอมแบท "พังห้องมันให้หมด!แล้วเอาตัวไอ้เด็กสองคนนั่นไปขายให้แก๊งขอทาน! น่าจะได้ราคาสักสองสามพัน!"
พวกนักเลงหน้าเหี้ยมขยับตัวกรูกันเข้ามากู้หลินรีบกางแขนบังน้องๆ ไว้ เตรียมจะพุ่งเข้าแลกหมัดเพื่อปกป้องครอบครัวแม้จะรู้ว่าสู้แรงผู้ใหญ่สามคนไม่ได้ก็ตาม
แต่ในเสี้ยววินาทีที่หมัดของนักเลงหน้าบากกำลังจะพุ่งเข้าใส่หน้ากู้หลินนั้นเอง...
"หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้พวกสวะเปียก!"
เสียงเล็กแหลมแต่ทรงพลังอำนาจดังกังวานขึ้นร่างป้อมๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเดินแทรกตัวออกมาจากด้านหลังพี่ชายมายืนประจันหน้ากับนักเลงร่างั์ทั้งสามคนอย่างไม่สะทกสะท้าน!
ในมือของนาง...ชูโทรศัพท์มือถือจอแตกขึ้นระดับสายตา หน้าจอสว่างวาบและกำลังเข้าสู่โหมด 'ถ่ายทอดสด' เรียบร้อยแล้ว!
"นี่พวกเ้าคิดว่าตัวเองกำลังรังแกใครอยู่ฮะ!ข้าคือ 'เทพธิดาน้อยร้อยศพ'!และตอนนี้... สายตาของไพร่ฟ้ากว่าห้าหมื่นคนกำลังจับจ้องดูความทุเรศของพวกเ้าอยู่!"
เย่ว์ซินเพิ่งใช้ความทรงจำยุค5G สมัครและเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตได้อย่างคล่องแคล่วนางเปลี่ยนจากโหมด 'เด็กดี' กลับมาเป็'เทพธิดาปากแจ๋ว' ทันทีที่กล้องทำงาน!
หน้าจอโทรศัพท์ตอนนี้เต็มไปด้วยคอมเมนต์ที่ไหลเลื่อนด้วยความเร็วแสง!
[แมวส้มชอบนอน]:เฮ้ยๆๆ! ไลฟ์ดึกจัง! อ้าว... นั่นใครอ่ะ? นักเลงเหรอ!
[ทนายความฝึกหัด]:บุกรุกยามวิกาล กรรโชกทรัพย์ ข่มขู่ทำร้ายร่างกาย! โทษหนักนะครับนั่น!
[ลุงยามใจดี]:ไอ้พวกเวรเอ๊ย! มารังแกเด็กผู้หญิงตัวแค่นี้ได้ยังไง! พิกัดอยู่ไหนครับผมจะพาสมาคมวินมอไซค์ไปถล่มมันเดี๋ยวนี้!
[คุณนายเหอ]:เสี่ยวเป่า! ปลอดภัยไหม! ป้ากำลังโทรแจ้งผู้กำกับสถานีตำรวจให้เดี๋ยวนี้เลย!
นักเลงทั้งสามคนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นโทรศัพท์
แต่พอเห็นว่าเป็แค่หน้าจอแตกๆ และคนถือเป็แค่เด็กอนุบาล พวกมันก็หัวเราะร่วน
"ฮ่าๆๆ!เด็กสมัยนี้มันดูละครมากไปรึเปล่าวะ? ไลฟ์สดขู่พวกข้าเนี่ยนะ? คิดว่าพวกข้ากลัวไอ้พวกเกรียนคีย์บอร์ดในเน็ตหรือไง!"ต้าไห่หัวเราะเยาะ เอื้อมมือจะไปปัดโทรศัพท์ในมือ
เย่ว์ซิน
"อย่าเอามือสกปรกที่เต็มไปด้วยเชื้อโรคของเ้ามาแตะต้องสมบัติของข้านะ!"
เย่ว์ซินเบี่ยงตัวหลบอย่างพลิ้วไหว(ด้วยทักษะย่างก้าวเงาพรายที่ปรับใช้กับขาสั้นๆ) นางถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วเริ่มสาดะุวาจาอันแหลมคมระดับปืนกล!
"พวกเ้ามันก็แค่เดรัจฉานในคราบมนุษย์!สมองมีแต่ขี้เลื่อย กล้ามเนื้อมีแต่ไขมันอุดตัน! รังแกได้แต่เด็กกับคนไม่มีทางสู้!ดูกางเกงในที่โผล่พ้นขอบกางเกงยีนส์รัดติ้วของเ้าสิลายสตรอเบอร์รี่สีชมพูเชียวนะ!ช่างขัดกับรอยสักไส้เดือนเปื้อนโคลนบนแขนของเ้าเสียจริง!"
คอมเมนต์ในไลฟ์สดะเิเสียงฮาทะลุจอ!
[สายเผือกVIP]: กางเกงในลายสตรอเบอร์รี่!5555555 โคตรเถื่อนเลยลูกพี่!
[คนรักเด็ก]:น้องตาไวมาก! ด่าจนนักเลงเสียเซลฟ์ไปเลย!
[ประธานบริษัทว่างงาน]:[ส่งของขวัญ: ดาบเลเซอร์พิฆาตมาร x5] จัดไป! ฟันมันให้ยับ!
นักเลงหน้าบากที่โดนทักเื่กางเกงในลายสตรอเบอร์รี่ถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายรีบเอามือดึงเสื้อกล้ามลงมาปิดขอบกางเกงแทบไม่ทัน
"นังเด็กผี!แกวอนตายซะแล้ว!" ต้าไห่โกรธจัดจนเส้นเืขมับปูดโปน "แย่งมือถือมันมา!แล้วกระทืบพวกมันให้จมดิน!"
"เข้ามาสิ!"เย่ว์ซินยืดอกรับ "พวกเ้าก้าวเข้ามาในรัศมีกล้องเพียงก้าวเดียวหน้าตาอัปลักษณ์ๆ ของพวกเ้าจะถูกบันทึกไว้ในฐานข้อมูลคลาวด์ของแอปพลิเคชัน และถูกส่งตรงไปยังสถานีตำรวจทุกแห่งในประเทศ!ต่อให้พวกเ้าหนีไปมุดหัวอยู่ในส้วมตำรวจก็จะตามไปลากคอพวกเ้าออกมาได้อยู่ดี!"
เย่ว์ซินใช้ศัพท์เทคนิคยุคดิจิทัล(ที่เพิ่งเรียนรู้มา)ข่มขู่พวกนักเลงโลว์เทคได้อย่างชะงัด!
พวกแก๊งัดำถึงกับชะงักฝีเท้าพวกมันเป็แค่นักเลงปลายแถว ทวงหนี้ชาวบ้านหาเช้ากินค่ำไม่เคยก่อคดีใหญ่โตระดับประเทศ ถ้าโดนประจานลงเน็ตจนตำรวจแห่มาจริงๆพวกมันต้องซวยแน่ๆ!
"ลูกพี่...เอายังไงดีครับ? คนดูมันเยอะจริงๆ นะครับ ตัวเลขแสนกว่าคนแล้ว!"ลูกน้องอีกคนกระซิบถามด้วยความปอดแหก
ต้าไห่กัดฟันกรอดมองเด็กหญิงวัยห้าขวบที่ยืนถือโทรศัพท์ด้วยท่าทางสง่างามไร้ความหวาดกลัวราวกับนางพญามันไม่เคยเจอเด็กคนไหนกล้าต่อกรกับมันแบบนี้มาก่อน
"ฝากไว้ก่อนเถอะพวกแก!อย่าคิดว่าจะรอดไปได้ตลอด!" ต้าไห่ชี้หน้าอาฆาต ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินหนี"กลับเว้ย!"
"ใครบอกให้พวกเ้ากลับได้ง่ายๆฮึ?"
เสียงเ็าของเย่ว์ซินดังขัดขึ้นทำเอาพวกนักเลงต้องหันขวับกลับมามอง
เย่ว์ซินแสยะยิ้มมุมปากนิ้วป้อมๆ ชี้ไปที่ข้าวของที่ล้มระเนระนาดบนพื้น
"พังประตูบ้านข้ารื้อข้าวของจนกระจุยกระจาย แล้วคิดจะเดินหนีไปดื้อๆ รึ? กฎหมายโลกมนุษย์อาจจะยังมาไม่ถึง...แต่ 'กฎแห่งกรรม' ของข้ามันทำงานเร็วกว่าจรวดซะอีกนะ!"
"แกจะทำไมฮะนังเด็กบ้า!จะเสกให้ฟ้าผ่าข้าหรือไง!"
ต้าไห่หัวเราะเยาะ
"ข้าไม่เปลืองพลังเรียกฟ้าผ่าให้เหนื่อยหรอก..."เย่ว์ซิน
หลับตาลง รวบรวมพลังปราณที่เพิ่งฟื้นฟูมาได้เล็กน้อยจากการกินเป็ดปักกิ่งเพ่งกระแสจิตพุ่งตรงไปยังพวกนักเลง
"...ข้าแค่จะ'แช่ง'ให้พวกเ้าซวยบรมซวยจนต้องคลานกลับมาร้องขอชีวิตจากข้าต่างหาก!"
196
