[จบ] เซียนซ่อมศาตรา

“อ๊ากกก!!!”

เหอเหวินหยาง กรีดร้องโหยหวนด้วยความตื่นตระหนก สูญสิ้นความสงบนิ่งเยือกเย็นก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง ไม่ว่าจะเป็นความเคียดแค้นหรือความลิงโลดในใจก็พลันมลายหายไปในบัดดล เหลือไว้เพียงความหวาดผวาจนขวัญหนีดีฝ่อ!

กระบี่บิน!!

มันคือกระบี่บิน!!

เรื่องนี้เปรียบได้กับการต่อสู้กันบนโลก ฝ่ายหนึ่งมีคนมากกว่าและแข็งแกร่งกว่า เดิมทีคิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือแล้ว แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายหยิบปืนกลออกมา ความรู้สึกเช่นนี้...มีเพียงความหวาดผวาและสิ้นหวัง!

เหอเหวินหยางเพิ่งจะตระหนักได้ว่าตนเองยังคงประเมินอีกฝ่ายต่ำเกินไป กระบี่ยาวในมือของอีกฝ่ายมิใช่เพียงศาสตราจิตธรรมดา แต่มันคือกระบี่บิน!!

กระบี่บิน นั่นคือศาสตราสุดยอดที่ต้องเป็นผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำขึ้นไปจึงจะครอบครองและควบคุมได้!! เด็กหนุ่มระดับรวบรวมลมปราณเพียงคนเดียวจะมีได้อย่างไร?! และที่สำคัญที่สุดคือ...มันสามารถควบคุมได้อย่างไรกัน?!

เรื่องราวทั้งหมดนี้หลอมรวมกันเป็นคำสามคำในหัวของเหอเหวินหยางนั่นคือ เป็นไปไม่ได้ ทว่าบัดนี้กลับไม่มีเวลาให้เขาได้ขบคิดว่าเกิดอะไรขึ้น ความเร็วของกระบี่บินนั้นเหนือกว่าจินตนาการของเขามากนัก ด้วยเกรงว่าตนเองจะต้องพบจุดจบเช่นเดียวกับคนสองคนก่อนหน้านี้ เขาจึงโคจรปราณแท้ทั่วร่าง ก่อเกิดเป็นม่านพลังสีม่วงขึ้นนอกกาย ขณะเดียวกันก็กระทืบเท้าพุ่งตัวไปทางขวาอย่างทุลักทุเล

ฉัวะ!

เขาหลบหลีกได้ทันท่วงที กระบี่บินเฉียดแก้มของเขาไป เส้นผมหลายเส้นที่ถูกตัดขาดปลิวไสวอยู่ในอากาศ ส่วนม่านพลังสีม่วงที่เขาก่อเกิดขึ้นนั้น กลับไม่อาจขวางกั้นได้แม้แต่น้อย!

แม้จะหลบหลีกการโจมตีได้อย่างหวุดหวิด แต่วิกฤตกลับยังไม่คลี่คลาย เพราะกระบี่บินที่พุ่งออกไปไกลสิบกว่าเมตรนั้น กลับหมุนคว้างกลางอากาศ แล้วพุ่งกลับเข้ามาจากทางด้านหลังของเขาอีกครั้ง!

“อ๊าก!!”

เหอเหวินหยางคำรามอย่างคลุ้มคลั่ง พลิกฝ่ามือซ้าย หยิบยันต์อาคมสีทองแผ่นหนึ่งออกมา วินาทีต่อมา ยันต์อาคมก็ส่องประกายสีทองเจิดจ้า ม่านพลังสีทองที่แข็งแกร่งดุจของจริงก็ปรากฏขึ้นรอบกายของเขาทันที

ศาสตราประเภทเปล่งแสง!!

ในฐานะประมุขตระกูลเหอ เหอเหวินหยางย่อมต้องมีศาสตราป้องกันประเภทเปล่งแสงอยู่กับตัวเป็นธรรมดา และขอบเขตและความแข็งแกร่งของม่านพลังนี้ก็เหนือกว่าของเฟิงหยางอย่างเห็นได้ชัด แสดงให้เห็นว่าน่าจะเป็นศาสตราระดับศาสตราล้ำค่า

ทว่า ต่อหน้ากระบี่บินระดับศาสตราจิต เหอเหวินหยางรู้ดีว่าไม่อาจหวังพึ่งเพียงแค่ม่านพลังระดับศาสตราล้ำค่าขั้นกลางนี้จะป้องกันได้อย่างสมบูรณ์ ดังนั้นในขณะเดียวกันเขาก็ได้เคลื่อนไหวหลบหลีกอีกครั้ง พร้อมกับตวัดดาบยาวในมือออกไป

ฉึบ!

สิ้นเสียงเบาๆ ก็เป็นอย่างที่เหอเหวินหยางคาดไว้ แม้จะเป็นม่านพลังระดับศาสตราล้ำค่าขั้นกลาง ก็ทำได้เพียงแค่ลดทอนอานุภาพของกระบี่บินลงไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น กระบี่บินแทบจะไม่มีทีท่าว่าจะหยุดชะงัก ทะลุผ่านม่านพลัง แล้วปะทะเข้ากับดาบยาวที่เขาตวัดออกไป!

แกร้ง!! แคร๊ก…

เสียงโลหะกระทบกันอันแหลมหูดังขึ้น เหอเหวินหยางรู้สึกเจ็บแปลบที่อุ้งมือราวกับจะฉีกขาด แรงสะท้อนอันมหาศาลทำให้เขาแทบจะกำด้ามดาบไว้ไม่อยู่ แต่ที่ทำให้เขาตกใจจนแทบสิ้นสติคือ ท่ามกลางเสียงปะทะนั้น กลับมีเสียงแตกละเอียดดังขึ้นอย่างชัดเจน!

กระบี่บินถูกดาบยาวสกัดกั้นไว้ได้ แต่ก็เบี่ยงเบนวิถีไปเล็กน้อย เฉียดผ่านเบื้องหน้าของเหอเหวินหยางไปอีกครั้ง และเมื่อเขาก้มลงมองดาบยาวในมือ ก็กลับพบว่า...ดาบยาวได้หักสะบั้นลงกลางเล่ม ในมือของเขาเหลือเพียงด้ามดาบครึ่งท่อนเท่านั้น!

ม่านพลังเปล่งแสงถูกทำลาย ศาสตราที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างดาบยาวก็ถูกทำลาย แม้เหอเหวินหยางจะหลบหลีกการโจมตีของกระบี่บินได้ถึงสองครั้ง แต่เมื่อเขาลุกขึ้นยืนจากพื้นอย่างทุลักทุเล ในใจก็พลันเปี่ยมไปด้วยความสิ้นหวัง

ป้องกันไม่ได้…กระบี่บินระดับศาสตราจิต…ตนเองป้องกันไม่ได้เลยแม้แต่น้อย!!

เมื่อเงยหน้าขึ้น เห็นเฟิงหยางที่อยู่เบื้องหน้า ในดวงตาของเหอเหวินหยางก็พลันฉายแววเคียดแค้นและบ้าคลั่งอย่างที่สุด เขาทิ้งดาบหักในมือ พลิกฝ่ามือ หยิบยันต์อาคมสีม่วงเข้มแผ่นหนึ่งออกมา

นี่คือยันต์อาคมระดับสามขั้นสุดยอด มีอานุภาพเทียบเท่ากับการโจมตีด้วยวิชาอาคมของผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำช่วงปลาย เป็นไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของเหอเหวินหยาง เป็นสมบัติล้ำค่าประจำตระกูลที่สืบทอดกันมาหลายสิบปีแต่ไม่มีผู้ใดกล้าใช้ บัดนี้ เมื่อเหอเหวินหยางตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน เขาจึงจำต้องนำยันต์อาคมแผ่นนี้ออกมา หวังจะสังหารเฟิงหยางให้ได้ในครั้งเดียว

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ยันต์อาคมแผ่นนี้จะถูกนำมาใช้กับผู้ฝึกตนระดับรวบรวมลมปราณ ทั้งยังเป็นสถานการณ์ที่เหลือเชื่อถึงเพียงนี้

เมื่อนำยันต์อาคมออกมา เหอเหวินหยางก็โคจรปราณแท้ทั่วร่าง เตรียมจะกระตุ้นมัน แต่ในตอนนั้นเอง เขากลับเห็นเฟิงหยางที่อยู่ตรงข้ามยกมือขึ้นชี้มาทางตนเองอีกครั้ง!!

“ไม่!!!”

ม่านตาของเหอเหวินหยางหดเล็กลงอย่างรุนแรง สีหน้าพลันซีดเผือดเป็นกระดาษ ด้วยความบ้าคลั่งเขาคิดจะโยนยันต์อาคมในมือออกไป

ทว่า…ช้าไปแล้ว!!

คงต้องโทษว่าปฏิกิริยาของเขาภายใต้ความตื่นตระหนกนั้นเชื่องช้าเกินไป หรือควรจะกล่าวว่าความเร็วของกระบี่บินนั้นรวดเร็วเกินไป เขาเพราะคิดจะนำยันต์อาคมออกมาจึงได้เผยช่องโหว่เพียงชั่วพริบตา ประกายกระบี่สีเงินสายหนึ่งก็แหวกอากาศมาจากทางซ้ายด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายฟ้าฟาด ในชั่วขณะก่อนที่เขาจะกระตุ้นยันต์อาคม ก็กรีดผ่านลำคอของเขาไป!!

“อึก…”

การเคลื่อนไหวของเหอเหวินหยางพลันหยุดชะงักลง เขาอ้าปากออก แต่กลับไม่อาจส่งเสียงใดๆ ออกมาได้ มือขวาที่กำยันต์อาคมไว้เหวี่ยงออกไปได้เพียงครึ่งทาง ก็ไม่อาจขยับเขยื้อนได้อีกแม้แต่น้อย…

เวลาราวกับหยุดนิ่งไปหนึ่งถึงสองวินาที จากนั้นเส้นโลหิตสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนลำคอของเหอเหวินหยาง ศีรษะของเขาค่อยๆ ก้มต่ำลง แล้วร่วงหล่นลงมาตรงหน้าอก น้ำพุโลหิตสายหนึ่งพุ่งทะลักออกมา สาดกระเซ็นไปทั่วทุกทิศทางราวกับสายฝน

ตายแล้ว!!

ประมุขตระกูลเหอผู้ยิ่งใหญ่ ยอดฝีมือระดับสร้างฐานขั้นที่เก้า กลับไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้ใช้ไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของตน ก็ถูกกระบี่บินตัดศีรษะไปเสียแล้ว!

…

ทั้งหมดนี้ เกิดขึ้นในเวลาเพียงสิบกว่าวินาทีเท่านั้น นับตั้งแต่กระบี่บินพุ่งออกไปสังหารคนแรก จนกระทั่งสังหารเหอเหวินหยาง ใช้เวลาไปเพียงสิบกว่าวินาทีเท่านั้น!

กระทั่งในตอนนี้ ผู้ฝึกตนระดับรวบรวมลมปราณช่วงปลายอีกสามคนที่อยู่ทางอีกด้านหนึ่งจึงจะได้สติกลับคืนมาโดยสมบูรณ์ เมื่อมองดูศพที่ศีรษะขาดหายไปของเหอเหวินหยาง แต่ละคนต่างก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด

“อ๊าก!!!”

ในที่สุด คนหนึ่งก็ได้สติกลับคืนมาก่อน กรีดร้องโหยหวนด้วยความหวาดผวา หันหลังแล้ววิ่งหนีไปทันที!

“กระบี่บิน!! เป็นกระบี่บิน!! เขาคือระดับแก่นทองคำ…”

อีกคนหนึ่งดูเหมือนจะตกใจจนเสียสติไปแล้ว ไม่คิดจะหนีในทันที แต่กลับกรีดร้องราวกับเห็นภูตผีปีศาจ แต่เขายังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นเฟิงหยางที่อยู่เบื้องหน้าสะบัดมือ ประกายกระบี่วาบขึ้น กรีดผ่านลำคอของคนผู้นี้ ศีรษะหนึ่งก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า!!

“อ๊าก!!”

ข้างๆ คนผู้นี้คือคนที่เคยถูกกระบี่บินกรีดหน้าอกจนได้รับบาดเจ็บ เขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ พยายามจะคลานถอยหลังหนีไป แต่เขาเพิ่งจะหนีไปได้ไม่ถึงสิบเมตร กระบี่บินก็ไล่ตามมาทันจากด้านหลัง ทะลุผ่านหน้าอกของเขาไป

“อย่าฆ่าข้า…อย่าฆ่าข้า!! อ๊าก!!”

คนสุดท้ายที่หนีไปก่อน กลับวิ่งไปได้ไกลเพียงร้อยกว่าเมตรเท่านั้น กระบี่บินไม่ได้หยุดชะงักลงแม้แต่น้อยเพราะคำร้องขอชีวิตของเขา แต่กลับกรีดผ่านลำคอของเขาไปโดยตรง

บัดนี้ ศัตรูทั้งแปดคน ถูกสังหารสิ้น!

เช้ง…

กระบี่บินสังหารศัตรูทั้งหมดในคราวเดียว แต่บนใบกระบี่กลับยังคงส่องประกายสีเงินเจิดจ้า ไม่เปรอะเปื้อนคราบโลหิตแม้แต่น้อย ส่งเสียงร้องก้องกังวานราวกับตื่นเต้นยินดีกลางอากาศ แล้วจึงหมุนคว้างกลับมาอยู่เบื้องหน้าของเฟิงหยาง

“…”

ทว่าในตอนนี้ เฟิงหยางกลับตกอยู่ในสภาวะที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง สองตาของเขาแดงก่ำ เดิมทีเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอันบ้าคลั่ง บัดนี้กลับค่อยๆ จางหายไป ราวกับกำลังจะได้สติกลับคืนมา เขามองดูกระบี่บินที่ลอยอยู่เบื้องหน้า ราวกับกำลังเหม่อลอย

“ควบคุมกระบี่…”

สองคำหลุดออกจากปากของเขา เฟิงหยางดูเหมือนจะไม่อยากจะเชื่อตนเอง เขาก้มลงมองมือทั้งสองข้างของตนอย่างงุนงง กำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงพลังอันไร้ขีดจำกัดที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในกาย เขาไม่เคยสัมผัสได้ถึงพลังที่เปี่ยมล้นเช่นนี้มาก่อน กระทั่งยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพลังเหล่านี้มาจากที่ใด…

“ตกลง…เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เรื่องราวเมื่อครู่นี้ยังคงชัดเจนในความทรงจำ รวมถึงภาพที่ตนเองควบคุมกระบี่สังหารศัตรูทีละคน เฟิงหยางจำได้อย่างแม่นยำ แต่เขากลับไม่อาจเข้าใจได้ว่า ตนเองจะมีพลังมากมายพอที่จะควบคุมกระบี่บินได้อย่างไร

เป๊าะ

ในชั่วขณะที่เฟิงหยางกำลังเหม่อลอย เขาก็ได้ยินเสียงเบาๆ ดังขึ้นอย่างเลือนราง จากนั้นก็รู้สึกว่าพลังอันเปี่ยมล้นในกายพลันเหือดหายไปราวกับกระแสน้ำที่ลดลง เขามีความรู้สึกราวกับวิญญาณถูกสูบออกไปในพริบตา ในหัวพลันสั่นสะท้าน ราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบเข้าใส่ เกือบจะล้มหัวคะมำลงไป

ฉึก!!

ในตอนนั้นเอง กระบี่บินที่ลอยอยู่เบื้องหน้าก็ราวกับสูญเสียพลังขับเคลื่อน ร่วงหล่นลงมาที่เท้าของเขา ปักลงไปในดิน

ความรู้สึกอ่อนล้าอย่างสุดขีดพลันถาโถมเข้าสู่ทั่วร่าง เฟิงหยางรู้สึกราวกับตนเองเพิ่งจะวิ่งมาหลายร้อยลี้ เหงื่อเย็นพลันไหลท่วมกาย หอบหายใจอย่างหนักหน่วง

เฟิงหยางอยากจะนั่งลงปรับลมหายใจฟื้นฟูในทันที แต่เขารู้ดีว่ายังทำเช่นนั้นไม่ได้ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ฝืนทนต่อความอ่อนล้าเก็บกระบี่บิน แล้วจึงหยิบยันต์อัคคีผลาญวงแหวนออกมา ซัดลูกไฟออกไปทีละลูก เผาร่างทั้งเก้าบนพื้นรวมทั้งหลูเฉิงจนไหม้เป็นเถ้าถ่านอย่างแม่นยำ

เสียง ฉี่ๆ ที่น่าขนหัวลุกและกลิ่นไหม้คละคลุ้งพลันดังขึ้นรอบๆ เพียงชั่วครู่ต่อมา บนพื้นก็เหลือเพียงกองเถ้าถ่านเก้ากองเท่านั้น

เฟิงหยางเดินสำรวจสมรภูมิอย่างรวดเร็ว หยิบศาสตราที่เหลืออยู่ในกองเถ้าถ่านแต่ละกองขึ้นมา ไม่แม้แต่จะเหลือบมองก็เก็บไว้กับตัวโดยไม่ลังเล

หลังจากเก็บกวาดสมรภูมิเรียบร้อยแล้ว เฟิงหยางก็หันไปมองยังทิศทางของเมืองเมฆาคราม แล้วจึงหันหลังกลับเดินเข้าไปในป่าเจ็ดขุนเขาอีกด้านหนึ่ง เพียงไม่กี่ก้าวก็หายลับไปในป่าอันมืดมิดโดยสิ้นเชิง…