┏━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━┓
เื่นี้หยกจะลงให้ทุกคนอ่านฟรีจนจบเลยน้า
หากลงครบ 50% แล้วหยกจะทำการติดเหรียญในครึ่งแรก
ส่วนครึ่งหลังหยกก็จะลงให้อ่านฟรีต่อจนจบไปเลยจ้า
และเมื่อลงจนจบแล้วหยกจะทำการติดเหรียญทั้งหมดในทันที
เพราะงั้นทุกคนอย่าลืม กดหัวใจ กับ กดเพิ่มเข้าชั้น เอาไว้กันด้วยน้า
┗━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━┛
บ่ายวันต่อมา
บ้านภูสิทธ์พลังกร
ห้องนั่งเล่น
เมื่อคืนกว่าจะนอนหลับให้สนิทก็เล่นเกือบรุ่งสางซะแล้วจึงทำให้วันนี้ฉันตื่นสายกว่าปกติ แต่ก็ไม่เป็ไรเพราะฉันไม่จำเป็ต้องออกไปทำงานเหมือนคนทั่วไปอยู่แล้ว จะตื่นตอนไหนก็ไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น
“เื่ที่คุณหนูสั่งไว้เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ” เด่นเดินผ่านเหล่าแม่บ้านที่กำลังเดินสวนเขาออกไปหลังจากเดินมาเสิร์ฟน้ำให้กับฉันเสร็จแล้ว แต่ก็จะมีแม่บ้านบางคนที่ยืนอยู่กับที่เพื่อรออำนวยความสะดวกให้กับฉัน จึงทำให้ฉันต้องพยักหน้าไล่พวกเขาออกไปก่อน ถึงจะส่งสัญญาณให้เด่นพูดเื่ดังกล่าวต่อ
“ว่ามา” และเมื่อทุกคนออกไปหมดจนเหลือเพียงแค่ฉันกับผู้ติดตามที่ทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีเด่นสมชื่อจึงเอ่ยอนุญาตให้เขาพูดต่อ
“นี่ครับ” เด่นก้มโค้งตัวลงเล็กน้อยเพื่อที่จะวางซองสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ จากนั้นเขาก็ขยับตัวและเดินไปยืนอีกทางต่อพร้อมกับท่าทางที่คนอย่างพวกเขาถูกฝึกมาว่าควรจะยืนในท่าทางลักษณะไหน
“...” ฉันยกแก้วน้ำขึ้นดื่มอีกครั้งก่อนจะวางมันลงเมื่อดื่มจนพอใจแล้ว จากนั้นค่อยเลื่อนมือไปทางเอกสารที่เด่นวางไว้ให้แทน ใช้เวลาไม่นานตัวอักษรที่ถูกซ่อนอยู่ในซองก็ปรากฏออกมาให้ฉันอ่านทั้งหมด
ฉันไล่สายตาอ่านไปเรื่อย ๆ ด้วยความใจเย็นโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ นอกจากจะมีแต่เสียงของแผ่นกระดาษที่กำลังถูกพลิกอยู่เท่านั้น
ทางด้านของเด่น
ถึงแม้เขาจะดูสุขุมและนิ่งเพียงใดก็ตาม แต่นี่เป็เพียงภาพลักษณ์ที่เขาแสดงเท่านั้น ทว่าภายในใจกลับไม่ได้เป็อย่างที่เห็น เพราะเขากำลังมีความรู้สึกของความเป็กังวลและหวาดกลัวอยู่ อีกทั้งยังคอยส่งสายตามองที่ประตูห้องอยู่ตลอด เพราะกลัวว่านายหญิงใหญ่จะเผอิญเข้ามาเห็นในสิ่งที่ลูกสาวของท่านกำลังทำ
ถึงจะกังวลยังไงคนอย่างเด่นก็รอบคอบมากพอที่จะส่งยอดน้องชายของเขาให้ไปดูลาดเลาก่อน หากนายหญิงใหญ่เดินมาทางนี้เมื่อไหร่ สัญญาณที่พวกเขาทำขึ้นมาเองก็คงจะแจ้งเตือนทันเวลาพอดี
ส่วนเอกสารที่ทำให้เด่นต้องวิตกจริตขนาดนี้ก็ไม่ใช่อะไรนอกจากเป็เพราะตนต้องไปนำเอกสารประวัติส่วนตัวของนายเฉินมาให้กับคุณหนู แม้ตนจะรู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่คุณหนูของเขาดูสนใจผู้ชายคนนี้มากเหลือเกิน แต่ถึงจะสงสัยมากแค่ไหนเขาก็ไม่สามารถถามหาเหตุผลได้ จึงทำตามในสิ่งที่คุณหนู้าแทน เพราะงานของเขาก็เป็แบบนี้อยู่แล้วมาั้แ่เจนไหนจึงทำให้เขาเลิกคิดเื่พวกนี้ไป และหันไปสนใจที่ตัวส่งสัญญาณระหว่างที่คุณหนูกำลังไล่สายตาอ่านอยู่แทน
ทางด้านสายป่าน
“เ้าของลี่จูกรูปหน้าตาเป็แบบนี้เองสินะ” ฉันยกยิ้มอย่างพอใจเมื่ออ่านครบหมดทุกอย่างแล้วดันเจอบางสิ่งที่ดูน่าตื่นเต้นมากยิ่งกว่าเื่อื่นที่ดูเหมือนเป็เื่ธรรมดาทั่วไป
ลี่จูกรูป มีใครบ้าง...ที่ไม่รู้จักบริษัทเ้าของสายผลิตสมาร์ตโฟนและสมาร์ตวอตช์ที่กำลังโด่งดังและมาแรงแซงเ้าอื่นั้แ่ประเทศแม่ของตัวเองจนปัจจุบันลามมาถึงในไทย ซึ่งทำการเปิดตัวไปไม่กี่วัน ทว่ากลับทำให้ผู้คนต่างสนใจ และหันมาใช้ผลิตภัณฑ์ของบริษัทนี้กันเกือบหมดจนกลายเป็เทรนอันดับหนึ่งในโซเชียลไปแล้วแบบนี้ ขนาดฉันก็ยังใช้มือถือของบริษัทนี้เลย
ทีแรกไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้วว่าเ้าของจะเป็ใครหรือมีหน้าตาเป็แบบไหน อย่างที่เคยพูดและบอกไปว่าฉันไม่ใช่พวกคนสังคมที่อยากรู้ทุกอย่าง แต่ทว่าวันนี้ฉันคงต้องเปลี่ยนความคิดใหม่เสียแล้ว เพราะเหยื่อที่ฉันจะต้องเอามาเล่นละครด้วยดันเป็คนในสังคม และเป็ที่น่าจับตามองขนาดนี้
“ไอ้เด่นไปเตรียมรถ” ฉันวางเอกสารลงบนโต๊ะเมื่ออ่านทุกอย่างหมดแล้ว และหันไปสั่งผู้ติดตามของตัวเองให้ออกไปเตรียมรถ เพราะฉันมีความจำเป็จะต้องไปบางที่เดี๋ยวนี้เลย
“คุณหนูจะไปไหนเหรอครับ?” เด่นเดินมาหยุดอยู่ข้างฉันพร้อมกับแตะมือลงข้างหูที่กำลังสวมเครื่องมือสื่อสารเอาไว้อยู่
“บริษัทลี่จู”
ทางฝั่งของเฉิน
บริษัทลี่จู
ก๊อก ๆ ~
“เข้ามา” เฉินเอ่ยอนุญาตให้คนด้านนอกที่กำลังเคาะประตูอยู่เข้ามาโดยที่เขาก็ยังคงก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารรายได้ต่าง ๆ ของบริษัทอยู่
“มีแขกมาขอพบคุณเฉินค่ะ” เขาหยุดสายตาที่กำลังไล่อ่านรายงานเมื่อเลขาของเขาพูดจบ พลางคิดไปด้วยว่าวันนี้เขาไม่เห็นว่าตารางงานของตัวเองจะมีนัดกับใครเลยสักคนไม่ใช่เหรอ?
“วายุไม่ได้สอนงานหรือไงว่าถ้ามีแขกที่ไม่ได้นัดล่วงหน้าเอาไว้จะต้องทำยังไง?” แม้น้ำเสียงของเฉินจะดูเหมือนพูดปกติก็ตาม ทว่าคนฟังอย่างเธอกลับรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก และสิ่งที่เขาพูดออกมา เธอถูกสั่งสอนมาหมดแล้ว เพียงแต่ครั้งนี้แตกต่างจนเธอไม่รู้จะต้องทำยังไง อีกทั้งวายุที่มักจะคอยสอนงานเธอกลับไม่อยู่ เธอจึงตัดสินใจกัดฟันเดินมาหาบอสใหญ่อย่างเขาแทน
“สอนค่ะ แต่...” รอบนี้เฉินละใบหน้าออกจากกองเอกสารเพื่อจะเงยขึ้นไปมองใบหน้าของหญิงสาวที่เขาพึ่งรับเข้ามาทำงานใหม่ได้ไม่ถึงอาทิตย์ ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะมีสีหน้าเป็กังวลอย่างเห็นได้ชัด
“คุณหนูครับ ผมว่าเราไปนั่งรอกันที่เดิมเถอะ เดินเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้มันไม่ดีนะครับคุณหนู” เฉินยังไม่ทันได้ถามหาเหตุผลจากเลขาตัวเองจนจบ ดูเหมือนจะมีเสียงใหม่พูดขึ้น แม้เ้าของเสียงจะพยายามพูดเบาแค่ไหน แต่มันก็ทำให้ทั้งเฉินและเลขาของเขาได้ยินชัดเจนอยู่ดี
♡⃛ ─────────────────── ♡⃛
ฝากกดติดตามกันด้วยน๊า : เพจ Sunisayok
(https://www.facebook.com/sunisayok310540/)
♡⃛ ─────────────────── ♡⃛
2K
![กลิ่นกฤษณาสื่อรักข้ามภพ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1621233708_6625780.webp)
