“สิ่งที่เ้าหนูนี่พูดออกมาเป็เื่จริง ทุกคนก็รู้ว่า ท่านชูช่าย ไม่ใช่บุคคลที่จะมาพูดล้อเล่น ” เฉินเหยนตัดสินใจที่จะเทจนหมดหน้าตัก เขาเชื่อมั่นว่า หานซิ่น จะไม่มีวันโกหกเขา
ใช่ ใช่ พี่ชูช่ายไม่มีวันหลอกพวกเราหรอก
ท่านชูช่ายหาวิธีเจอแล้วงั้นเหรอ
ท่านผู้ใหญ่เฉิน ยืนยัน แบบนี้ก็…น่าเชื่อถืออยู่นา
.
.
เมื่อเหล่าชาวบ้านได้ยินคำพูดของเฉินเหยน คำกล่าวที่เคยมีน้ำหนักเบาเหมือนขนนก ก็กลับกลายเป็หนักแน่นดั่งขุนเขา มันหน้าเชื่อถือขึ้นมาในทันที เมื่อมีชื่อของทั้ง 2 คนปรากฎอยู่
"เื่มีอยู่ว่า…"
เมื่อหานซิ่นเห็นว่าผู้คนเริ่มที่จะคล้อยตาม เข้าก็เริ่มตีไข่ใส่สีเพิ่มเข้าไปให้สมจริงมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็เื่ที่เขาและท่านปู่ร่วมกันคิดวิธีเพาะนี้ขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็เื่ที่ ท่านปู่ ลงแรงอย่่างหนักจนร่างกายอ่อนแอต้องขอตัวไปนอนพัก
“เ้าหนู เ้ามีวิธีปลูกพวกมันอย่างไรเรอะ” หนึ่งในชาวบ้านอาสากล่าวถามแทนให้
ตลอดเวลา 1 ปี ที่ผ่านมา พวกเขาและ ชูช่าย ล้วนแล้วแต่ลองผิดลองถูกมาก็มาก แต่ก็ยังไม่อาจที่จะหาวิธีเพาะของพวกมันเจอ จริงอยู่ที่ว่าพวกเขาอาจจะไม่ได้มีความรู้ทางด้านนี้มากมาย แต่ก็ไม่จัดว่ารู้เพียงแค่ผิวเผิน แค่อธิบายมาสักหน่อย ก็ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะไม่รู้อะไรเลยเสียเมื่อไหร่
“มันจะเป็การน่าเชื่อถือมากกว่า ถ้าหากว่าพวกท่านได้ฟังจากปากท่านปู่เอง เมื่อไหร่ก็ตามที่ท่านปู่ฟื้น ข้าสัญญาว่าพวกท่านจะได้รู้ในสิ่งที่พวกท่านต้องรู้ ” หานซิ่นกล่าวเชื่อมโยงไปถึงท่านปู่ อย่างไรเสียบอกความจริง พวกเขาก็คงจะไม่เชื่ออยู่แล้ว
“ แต่ว่า…ข้ามั่นใจว่าภายใน 10 วัน ต้นของพวกมันจะผุดขึ้นมาทุกต้น!!!”
(* o *)!!!
โอ้!!
เื่นี้มันจริงหรือเนี่ย!
ถ้าเกิดว่าพวกเรากลับมามีอาหารอีกครั้ง พวกเราก็ไม่ต้องไปโดนพวกมันเอาเปรียบอีกแล้วใช่ไหม!
ใช่แล้ว! ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้พวกหมู่บ้านค้างเคียงไร้น้ำใจ ฮื่ม! ฮื่ม!
ซุบซิบๆ
“ดี! เ้าหนู เ้าบอกมาเลยว่าอยากจะร้องขออะไรพวกเรา” ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยปากถาม หานซิ่น ด้วยรอยยิ้ม
“ แม้ว่าตอนนี้พวกเราจะตกต่ำ แต่ถ้าเ้าไม่ใส่ใจก็มาเลย! ”
“ ใช่แล้ว! บอกมาเลย! บอกมาเลย! ”
‘…บอกถึงผลประโยชน์ที่ชาวบ้านจะได้รับออกไปก่อน แบบนี้ต่อให้ร้องขออะไรไป..โอกาสที่ชาวบ้านจะตอบรับก็มากมายหลายส่วนเข้าไปแล้ว ร้ายกาจจริงๆเ้าเด็กคนนี้ ’ เฉินเหยน กล่าวชมเชยในใจ เขาคงจะมองเ้าเด็กคนนี้เป็เพียงแค่เด็กทั่วไปไม่ได้อีกแล้ว
“ ขอบคุณสำหรับน้ำใจของพวกท่าน ข้าคนนี้มิได้้าร้องขออะไรที่เกินกำลังเลย ข้ารู้ดีว่าตอนนี้พวกท่านทุกคนกำลังลำบาก ผู้คนแต่ละบ้าน ล้วนแล้วแต่มีอาหารที่อยู่เพียงน้อย…แต่ว่า…ถ้าหากว่าพวกท่านเสียสละ ข้าวสารคนละ 1 ถุงให้กับข้าและท่านปู่ได้หยิบใช้ ข้าสัญญาว่าผลผลิตในรอบนี้ พวกท่านทุกคนจะได้หยิบยืมพืชผักของพวกเราไปก่อน ไว้มีเงินเมื่อไหร่ ก็ค่อยเอามาคืน!!!! ”
“ ! ! ! ! ! ! ”
( * o * ) !!!!
โอ้!!!
เพียงแค่ให้ข้าวสาร 1 ถุง พอผลผลิตโต ก็จะให้ยืมก่อนเลยเหรอ!!
โอ้ว! คุ้มค่า ช่างคุ้มค่ายิ่งนัก
เ้าเด็กคนนี้นี่มันเหลือเกินจริงๆ
ชาวบ้านทุกคนต่างฮือฮาเมื่อได้ยิน ขอเพียงแค่ยอมให้ข้าวจักถุง กลับได้อาหารกลับมาก่อน โดยที่ไม่ต้องเสียเงินแม้สักแดง
แบบนี้ก็หมายความว่า พวกมันจะอิ่มท้องก่อน มีแรงทำงานก่อน แล้วก็จะได้ทำงานก่อน พอสร้างเงินกลับมาแล้ว ก็ค่อยคืนงั้นสิ!
แบบนี้ถ้าจะหวงไม่ให้ข้าวสาร ก็ดูคล้ายว่าจะโง่จนบรมแล้ว
.
.
ดียิ่ง! จริงใจยิ่ง! ข้าชอบเ้าอย่างยิ่ง มาเอาข้าวสารไปเลย!
หนุ่มน้อย….เ้าช่างเป็เด็กดีเหลือเกิน…
วะฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! เ้าหนู! เ้าช่างดูเป็ผู้เป็คน มากกว่าปู่ของเ้าเป็ไหนๆ
เหล่าชาวบ้านต่างพร้อมใจกันควักเนื้อ หยิบข้าวสารที่เหลืออยู่ไม่มาก แบ่งปันให้กับหานซิ่น 1 ถุง ทั่วๆกัน พวกเขามอบมันให้กับหานซิ่นด้วยความยินดี พร้อมกับแนะนำตัวเองไปด้วย หานซิ่นแทบไม่อยากที่จะเชื่อว่า ตนพึ่งจะมาถึงหมู่บ้านเพียงแค่ไม่กี่วัน แต่ดูคล้ายว่าจะรู้จักผู้คนในหมู่บ้านทั่วถึงกัน จนเกือบจะทั้งหมด
.
.
.
“ หานซิ่นเอ้ย! เหตุใดเ้าถึงไม่ให้พืชผลพวกเขาไปฟรีๆเลยเล่า แบบนี้มิใช่ว่ามันจะเป็ผลดีต่อเ้ามากกว่าหรือ ” เฉินเหยนกล่าวถามด้วยความสงสัย ถ้า้าที่จะได้ความจริงใจจากพวกเขา สู้ไม่ยกให้พวกเขาไปฟรีๆไม่ดีกว่าหรือไร เหตุใดถึงแค่ให้พวกเขายืมเท่านั้นเล่า
แฮะ แฮะ
“คือ…ข้าคาดเดาว่าพวกเขาคงไม่้าเช่นนั้น ถ้าหากข้าบอกว่าจะยกให้พวกเขาไปฟรีๆ ข้าเกรงกลัวว่าจะกระทำให้พวกเขาโกรธ จนไม่ชอบข้าเอาได้ ”
!!!!
‘ เ้าเด็กนี่….’
ถูกต้อง! ถูกต้องแล้ว! เ้าเด็กคนนี้มองออก มันมองรู้ถึงความรู้สึกของชาวบ้านทุกๆคน!!
ตลอดเวลา 1 ปีที่ผ่านมา ั้แ่ที่ไร่ของ ท่านชูช่าย ซึ่งเป็แหล่งผลิตอาหารหลักของหมู่บ้านล่มสลาย ผู้คนในหมู่บ้านแห่งนี้ก็กลับกลายเป็แล้งแค้นและคลาดแคลน แต่ถึงกระนั้น ก็ไม่มีใครที่จะไปขอร้องก้มกราบ ขออาหารจากหมู่บ้านข้างๆสักคนเดียว…
ผู้ใดที่หิวโหยและ้าอาหาร พวกเขาก็จะเอาของมีค่าของตนเองไปแลกเปลี่ยนได้มาซึ่งสิ่งจำเป็ ไม่มีผู้ใดเลย…ไม่มีผู้ใดเลยสักคนที่จะอยากได้พวกมันมาฟรีๆ
สิ่งมีค่าย่อมสมควรแลกเปลี่ยนซึ่งสิ่งที่เท่าเทียม ถ้าอยากได้อาหารก็จงเอาสิ่งที่เท่าเทียมมาแลก
การให้เท่ากับหยาม การขอเท่ากับดูถูก
ผู้คนในหมู่บ้านแห่งนี้ล้วนยึดถือหลักการเช่นนั้น
แต่กระนั้นก็ยังถูกเด็กที่พึ่งเจอหน้ามองออกเสียั้แ่คราแรกที่เจอ…
ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!
!
“……ย-อยู่ๆก็เป็อะไรขึ้นมาน่ะขอรับ” คนบ้าอะไรอยู่ๆก็หัวเราะ ทำเอาหานซิ่นที่ข้างๆยังถึงกับสดุ้ง
ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!
“ก็ไม่มีอะไรหรอก โอ้ว! ดึกขนาดนี้แล้วเรอะ ฝากทักทายท่านปู่ของเ้าให้ข้าด้วยล่ะ ” เฉินเหยนกล่าวออกมาอย่างนึกสนุก เขาบอกลาหานซิ่น ก่อนที่จะค่อยๆเดินจากไป
‘ เป็อะไรของเขาน่ะ ’ หานซิ่นยืนมอง เฉินเหยน เดินจากไปอย่าง งุงงง ก่อนที่จะตรวจเช็กข้าวสารในถุงผ้าที่มีอยู่มากมายนั้น
ครูดดด
เขารวมข้าวสารเข้าด้วยกัน ก่อนที่จะเทใส่ในถังข้าวที่เคยมีอยู่เพียงแค่ก้นถัง แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็เต็มถังจนเกือบจะล้น
‘เยี่ยม! ถ้ามีข้าวสารอยู่เท่านี้ อย่างน้อย 1 เดือน พวกเราก็ไม่มีความจำเป็ที่จะต้องกังวลอีกแล้ว ’
ติ๊ง!
อลิซตรวจพบว่า แปลงพืช ที่ผู้ใช้ระบบพึ่งปลูกไป มีปริมาตรไม่เพียงพอแต่การเพราะปลูกในระยะยาวค่ะ อลิซคิดว่าผู้ใช้ควรที่จะหาเมล็ดมาปลูกเพิ่มนะคะ
“ ข้าก็คิดถึงเื่นั้นอยู่เหมือนกัน แต่ ณ ที่แห่งนี้ ข้าก็มิต่างจากบ้านนอกที่ต่างแดน การที่จะหาช่องทางหรือว่าข้อมูลเื่ต่างๆ มันไม่ใช่เพียงวันเดียวก็จะทำกันได้นะ ”
เห้อ~~
ติ๊ง!
ผู้ใช้อาจจะลืมไปแล้ว ว่าผู้ใช้สามารถซื้อเมล็ดได้จากทางร้านค้าของ อลิซ ค่ะ สดวก รวดเร็ว ปลอดภัย หาซื้อที่ไหนไม่ได้นอกจากร้านค้าของ อลิซ
“ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะ อลิซ แต่เ้าเก็บมันเอาไว้เถอะนะ เก็บมันเอาไว้จนมันเหือดแห้งตายไปเลย ”
( T^T )
หานซิ่นกล่าวออกมาอย่างเหนื่อยใจ นี่นางคิดว่าราคาที่นางตั้งเอาไว้ มันถูกเหมือนซื้อข้าวกินงั้นเรอะ หานซิ่นในตอนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ในชีวิตนี้จะมีบุญกุศลหาเงินได้พอที่จะซื้อมันหรือเปล่า
มีมหาเศรษฐีที่ไหนเขาเสียเงิน 1 เหรียญทอง เพื่อซื้อเมล็ดผักกันด้วยเหรอ?
ถ้ามี ก็มากล่าวบอกกันบ้างแล้วกัน….
เช้าวันถัดไป
เอ้ก! อี๊! เอ้ก! เอ้ก!
อื้มมม~~
“สายป่านนี้แล้วงั้นเรอะ ต้องรีบเร่งทำงานแล้วสิ…..เอ๊ะ!…แล้วนี่ข้ามานอนอยู่บนเตียงั้แ่เมื่อใดกัน..” ชูช่าย ตื่นขึ้นมาในยามเช้าด้วยอาการมึนๆ เขาพยายามนึกย้อนกลับไปว่า ทำไมตนถึงได้มานอนอยู่ตรงนี้
“โอ่ยย~ ไม่ไหว สงสัยจะหงำเงือกจนกู่ไม่กลับแล้วจริงๆ ”
แต่ไม่ว่าจะนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ได้ เขารู้สึกเหมือนกับว่าภาพความทรงจำ มันถูกตัดขาดไปเสียอย่างนั้น
‘แล้วนี่…เ้าหลานตัวแสบของข้า มันหายไปไหนแล้ว ’ ชูช่าย หันไปมองซ้ายขวาก็ไม่เห็นแม้แต่เพียงเงา
เอี๊ยดดด
ตึก! ตึก! ตึก!
!!!!!!!!!
" ห-หานซิ่น!! " เขาเดินออกไปข้างนอกบ้านก่อนที่จะเห็นภาพที่ไม่อยากเชื่อสายตา
!!!!
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
“ อ้าว! ท่านปู่! ท่านฟื้นแล้ว!” หานซิ่นหยุดทำงานกระทันหัน เมื่อเห็นว่าท่านปู่ของตนเองฟื้น เขารีบวิ่งกลับไปหา ชูช่าย ด้วยความดีใจอย่างล้นพ้น
“หานซิ่น…นี่เ้า….” ชูช่าย สังเกตเห็นแปลงผักที่หานซิ่นเป็คนปลูกเอาไว้ ไม่รู้ว่าเป็เพราะคุ้นเคยกับพวกมันหรือไร แต่ชูช่ายก็สามารถที่จะมองออกได้ในทันทีว่า
แปลงผักพวกนี้มันแตกต่าง..
มันไม่เหมือนกับแปลงผักของเขา….
720
