ภาพจำของชายวัยเกษียณหลายคนคงคิดถึงการอยู่ติดบ้านและปลูกต้นไม้ตามประสาคนแก่ แต่สำหรับ ‘ปู่ชาญ’ เขากลับเป็ชายแก่ที่บ้าพลังในการออกกำลังกาย ร่างสูงใหญ่กำยำชอบเดินเหินและหาทางออกไปเที่ยวกลางคืนเหมือนหนุ่มวัยรุ่น ในขณะที่เพื่อนหลายคนเข้าออกโรงพยาบาลเป็ว่าเล่น แต่ชายชราหน้าขรึมกลับเข้าออกฟิตเนสโชว์ความแข็งแรงถกทนให้พวกหนุ่มรุ่นหลานได้อิจฉา
ปู่ชาญมีรูปร่างหนาใหญ่ กล้ามเนื้อแต่ละส่วนแน่นเป็มัดๆ โดยเฉพาะกล้ามหน้าอกที่เต่งตึงและกล้ามหน้าท้องหกลอนเรียงตัวสวยลงมาถึงสะดือ ถึงผิวกายสีน้ำตาลจะเหี่ยวย่นตามวัยแต่กลับทำให้เขามีเสน่ห์น่ามองไม่น้อย ศีรษะขาวโพลนไปด้วยผมหงอก เคราดกหนาตามริมฝีปากก็มีสีขาวไม่ต่างกันเท่าไหร่
“ก็บอกแล้วไงว่าข้าไม่เป็ไร แผลเท่านี้เอง”
ชายชราตะเบ็งเสียงบอกลูกสาว
เมื่อสามวันก่อนปู่ชาญได้แอบหนีเที่ยวกลางคืน เขานัวสาววัยหลานในร้านเหล้าไม่ต่างจากเสี่ยเฒ่าหัวงู และดูเหมือนสาวๆจะเข้าหาชายแก่คนนี้เองเสียด้วย ผมสีขาวถูกหวีเซ็ตเป็ระเบียบ เสื้อเชิ้ตเปิดกระดุมโชว์คอเผยให้เห็นขนดกดิบบนกล้ามหน้าอก
แต่หลังจากที่เดินทางกลับบ้าน ความเมามายและความสนุกสนานก็ทำให้ชายชราเผลอลื่นในห้องน้ำจนเข่าแตก ปู่ชาญไม่ได้ไปโรงพยาบาล เขาแค่ซื้อที่ประคบมาดูแลอาการของตัวเองเหมือนอย่างที่เคยทำเป็ประจำ
“นี่ถ้าหนูไม่เห็นว่าพ่อเจ็บ พ่อก็คงไม่บอกหนูใช่มั้ย”
“ก็ข้าบอกแล้วไงว่าข้าไม่เป็ไร แผลแค่นี้เอง”
“แต่พ่อแก่แล้วนะ ล้มนิดเดียวเดี๋ยวโรคอื่นๆก็ตามมา”
“เอ็งเอาอะไรมาบอกว่าข้าแก่!”
ปู่ชาญตะคอกเสียงก่อนจะเดินข้ากะเผลกเหมือนคนเป็ง่อยให้ลูกสาวเห็น เธอได้แต่ส่ายหน้าไปมาให้กับความดื้อรั้นของพ่อ ในขณะที่พ่อคนอื่นๆใช้ชีวิตวัยเกษียณอยู่กับผักกับสวน แต่พ่อของเธอกลับขับมอเตอร์ไซค์คันใหญ่พาสาวๆซ้อนท้ายเที่ยวกลางคืนไปวันๆ
คู่ชีวิตของปู่ชาญเสียไปนานแล้ว ตาแก่ใช้ชีวิตคนเดียวมาโดยตลอด ส่วนลูกๆทั้งหลายก็แต่งงานไปมีครอบครัวกันหมด บางคนก็บอกให้พ่อใช้ชีวิตเต็มที่ แต่ก็มีบางคนคอยเป็ห่วงและพาไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลอยู่บ่อยๆ
“โอ๊ย”
“นั่นไง หนูว่าแล้วเชียว”
“แค่แผลมันช้ำโว้ย ข้าเดินได้”
“เดินได้ที่ไหนล่ะ”
“เอาน่าๆ กลับบ้านไปเถอะข้าอยู่คนเดียวไหว”
“เฮ้อ” ลูกสาวถอนหายใจ เพราะยังไงตาแก่หัวรั้นคนนี้ก็คงไม่ยอมไปโรงพยาบาลแน่ๆ “หนูจ้างพยาบาลไว้แล้ว น้องเขาจะมีเข้ามาล้างแผลและช่วยจัดการเื่ยาให้”
“พยาบาลหรอวะ” ปู่ชาญตาโต
“ใช่ ถ้าพ่อไม่ไปโรงพยาบาลหนูก็ต้องจ้างมาดูแลถึงบ้านนี่แหละ”
“อ๋อ ถ้าอย่างนั้น…ก็ดีเหมือนกัน แล้วพยาบาลจะมาตอนไหนล่ะ”
“ทุกๆเย็น”
“อ้าว นี่ก็ใกล้เย็นแล้วหนิ เอ็งกลับไปเถอะ เดี๋ยวให้พยาบาลมาดูแลข้าเอง”
ปู่ชาญโบกมือไหวๆเชิงไล่ลูกสาว
เมื่อลูกสาวจากไป ชายแก่ร่างกำยำก็ยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี ปู่ชาญกลับเข้าไปในบ้านที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ออกกำลังกาย ทั้งดัมเบล บาร์โหน แม้แต่เครื่องยกน้ำหนัก ชายแก่จัดการถอดเสื้อผ้าและเริ่มฟิตหุ่น กล้ามที่ใหญ่โตอยู่แล้วนูนเด่นเป็ก้อนชัดเจนยิ่งขึ้น ปู่ชาญอยากสร้างความประทับใจแรกให้พยาบาลสาวคนสวย นี่อาจจะเป็ครั้งแรกก็ว่าได้ที่ตาเฒ่าร่างใหญ่ให้ความร่วมมือกับลูกสาว