ห้องปิดตาย 3
ไร้ร่องรอย
ร่างสูงไหล่กว้าง ท้วงท่าที่ดูสง่า ใบหน้านิ่งของสารวัตรริวจิ มองไปยังนักสืบอลันที่เดินเข้าไปสำรวจและตรวจดูหลักฐานจากเ้าหน้าที่ ซึ่งตอนนี้กำลังเก็บหลักฐานและร่องรอยในตู้โดยสายรถไฟที่เกิดเหตุ
“ท่าทางดูจริงจังดีนี่”สารวัตรริวจิเอ่ยถึงนักสืบอลันที่กำลังยืนมองหลักฐานต่างๆเขายืนมองไปรอบๆ ระหว่างนั้นกลับรู้สึกเย็นวาบที่หลังคอจนรู้สึกขนลุก
ทางด้านนักสืบอลันตอนนี้เขากำลังตรวจสอบเอกสารจากเ้าหน้าที่ซึ่งมันน่าแปลกใจนักที่ทั้งห้องนี้มันมีแต่ลายนิ้วมือผู้ตายเท่านั้นแถมในตู้เป็ห้องที่ถูกล็อคจากด้านในทั้งหมดเท่าที่ฟังเ้าหน้าที่อากิระบอก
“สารวัตรคุณนักสืบครับเชิญทางนี้หน่อยครับ”โอกาวะ คินอิสะ เ้าหน้าที่ในทีมเอ่ยเรียกสารวัตรริวจิและนักสืบอลันเขายื่นซองพลาสติกใสที่บรรจุหลักฐานบางอย่างมันคือตั๋วรถไฟที่ขาดหายไปส่วนหนึ่ง
“เราพบตั๋วรถไฟใต้เก้าอี้ด้านประตูทางเข้า ซึ่งห่างจากตัวผู้ตายเกือบสี่เมตรซึ่งถ้าแค่ตกหล่นหรือปลิวก็ไม่น่าใช่เพราะลมจากแอร์ในห้องนี้ไม่น่าแรงขนาดนั้น”เ้าหน้าที่เอ่ยเอ่ยรายงานนักสืบอลันทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยถาม
“แล้วตั๋วนี้เป็ของผู้ตายหรือเปล่าครับ”สักสืบอลันเอ่ยถามเหมือนกำลังสื่อว่าเรามั่นใจแค่ไหนว่าตั๋วนี้เป็ของผู้ตาย
“อื้มใช่อาจเป็ของผู้ตายหรือของใครก็ได้ ผมว่าเอาไปตรวจรายนิ้วมืออีกทีนะครับและอีกอย่างโทรสอบถามไปทางนิติเวชอีกทีว่าเก็บหลักฐานจากตัวศพส่งให้ทางเราหมดแล้วหรือยัง”สารวัตรริวจิเอ่ยขึ้นบอกและยื่นซองหลักฐานให้กับเ้าหน้าที่
“ครับสารวัตร”
เมื่อโอกาวะคุงเดินออกไปเพื่อเก็บหลักฐานต่อสารวัตรริวจิปรายตามองไปยังนักสืบอลันที่ทำหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่เขาจึงเอ่ยถาม
“คุณนักสืบกำลังคิดอะไรอยู่ครับ”
“อ้า...ผมดูจากหลักฐานของทีมงานและดูจากสถานที่แล้วมันน่าแปลกมากนะครับ”นักสืบอลันเอ่ยพร้อมใช้มือจับคางลูบไปมาด้วยความเป็นิสัยสารวัตรริวจิมองตาม ใบหน้าหมดจดของนักสืบอลันแค่มีหนวดเคราแต่งแต้มเล็กน้อยแต่ยังคงดูหมดจดสะอาดสะอ้าน
“แปลกอย่างไงหรอครับ?”สารวัตรริวจิถามกลับก่อนจะยกบุหรี่ขึ้นมาจรดริมฝีปากตัวเองและยื่นซองบุหรี่ให้กับนักสืบอลันตามมารยาท
“ขอบคุณครับ”นักสืบอลันเอ่ยพร้อมหยิบบุหรี่ขึ้นมาจรดริมฝีปากบ้างแต่ก็ไม่ลืมที่จะมองหาไฟแช็ก สารวัตรริวจิเองก็ไม่ลืมที่จะจุดไฟแช็กให้เช่นกัน ทันทีที่นักสืบอลันอัดควันเข้าไปและพ่นออกมา เขาก็เอ่ยขึ้น
“สถานที่เกิดเหตุไม่พบรอยลายนิ้วมือของคนอื่นเลยนอกจากของผู้ตายเองแถมประตูตู้รถไฟยังถูกล็อคจากด้านในซึ่งไม่มีทางคนอื่นจะเข้ามาจากด้านอื่นได้เพราะเป็ตู้สุดท้ายของขบวน...”นักสืบอลันเอ่ยทอดสายตามองไปยังขบวนรถไฟ
“ก็ไม่แปลกนี่ครับผมรู้ว่าคุณเจอคดีแปลกๆแบบนี้มาเยอะแล้ว ถ้าไม่ใช่คุณคนอื่นก็จะบอกว่าเธอเสียชีวิตเพราะหัวใจล้มเหลว ไม่มีการฆาตกรรมใดๆ และก็ปิดคดี”สารวัตรริวจิเอ่ยแอบสงสัยว่าทำไมคนอย่างนักสืบอลันถึงแปลกใจ
“ที่ผมแปลกใจไม่ใช่เื่ดีพิศวงพวกนี้หรอกครับแต่ผมแปลกใจว่าคนร้ายฆ่าเหยื่อด้วยวิธีอะไร?”นักสืบอลันเอ่ยขึ้นแม้คดีที่เขาเจอจะมีความพิศวงอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้เป็คดีห้องปิดตายแบบนี้ทำเขาเองก็มืดแปดด้านอยู่มาก
นักสืบอลัน ก้าวเท้าเข้าสู่อพาร์ทเม้นท์ของตัวเองในมือถือถุงอาหารสำเร็จรูปที่แวะซื้อจากร้านสะดวกซื้อส่วนมืออีกข้างกำลังคีบบุหรี่ ระหว่างที่เขาเดินทางกลับบ้าน ในหัวคิดแต่เื่คดีห้องปิดตายมินกิจัง ใบหน้าของเธอมันดูทรมานมาก เหมือนเธอ้าความช่วยเหลือแต่ไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้
“อ่าาาา...”อลัน พ่นลมหายใจออกมาและยกสองมือวางไว้ตามด้วยท้ายทอยของเขา สายตาจ้องมองไปยังเพดานห้องนอน กลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิดระหว่างที่นอนคิดเื่คดีอยู่นั้นเสียงมือถือของนักสืบอลันของดังขึ้น
Rrrrrrrrrrrr
เขาจึงล้วงไปหยิบมาดูก็พบว่าเป็เบอร์ที่ไม่คุ้นเลยสักนิดเขากดรับสายก่อนจะใช้มือถือแนบที่หูเพื่อฟังเสียงจากปลายสาย
(“สวัสดีครับคุณนักสืบ ผมสารวัตรริวจิ”)
“ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ” นักสืบอลันเอ่ยถามเขากับสารวัตรริวจิเพิ่งแยกจากกันเมื่อครู่นี้เองทำไมจึงโทรหาเขากันนะแล้วเบอร์โทรนี้สารวัตรริวจิได้มาจากไหน
(“พรุ่งนี้ ผมจะพาคุณไปที่สถาบันนิติเวชตอนเก้าโมงจะให้ผมไปรับยังไง?”)
“ระ...รับหรอครับ” นักสืบอลันเอ่ยอย่างใมารับอย่างนั้นหรอ แล้วยังไงต้องมารับ แต่ยังไม่ทันที่นักสืบอลันจะเอ่ยให้คำตอบสารวัตรริวจิก็เอ่ยตัดบท
(“ส่งที่อยู่มาให้ผม พรุ่งนี้เจอกันตอนแปดโมงนะครับ”)ปลายสายถูกวางทันทีที่เอ่ยเสร็จ ทิ้งให้นักสืบอลันมีแต่คำถามในหัวตอนนี้
ร่างสูงผิวขาวย่างกรายออกจากห้องอาบน้ำสวมผ้าหนูเพียงชิ้นเดียวแค่่ล่าง มัดกล้ามที่สมส่วนดูดีไปหมดทุกอณูสมกับเป็ตำรวจหยดน้ำที่เกาะตามร่างกาย ผมที่เปียกชื้นถูกซับให้แห้งจากผ้าขนหนูผืนเล็ก
สารวัตรริวจิเดินมาที่หน้าจอโน้ตบุ๊ก เขาเปิดหน้าจอก็เจอรูปตัวเองและแฟนสาวที่สวมชุดสีขาวยกยิ้มออกมาด้วยความสุขก่อนที่จะกดดูรูปคดีที่เขากำลังทำอยู่ แฟ้มคดีของมินกิ มิโนโร่ แฟ้มคดีห้องปิดตายเขานั่งอ่านหลักฐานและรูปคดีที่ได้เพิ่มมาจากเมื่อกลางวัน
“บางครั้งบางคนคิดว่าตัวเองฉลาดแล้วแต่ก็ลืมคิดไปว่าคนที่ฉลาดกว่าก็ยังมีอยู่”สารวัตรริวจิเอ่ยก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อสายตายังจ้องมองไปยังหน้าจอและเขาก็ยกมือถือโทรไปหานักสืบอลันคู่หูที่เพิ่งได้ร่วมงานกันเป็ครั้งแรกในวันนี้
สายลมพัดโชยรับกับตึกสูง ห้องหรูของตำรวจหนุ่มที่ระเบียงห้องที่มแสงสว่างจากด้านนอกส่องกระทบมาและก็ส่องกระทบให้เห็นร่างของใครคนหนึ่งที่ยืนอยู่ซึ่งร่างนั้นก็ค่อยๆก้าวผ่านเข้ามาในห้องแม้ว่าประตูจะปิดอยู่ก็ตาม ร่างนั้นกำลังตรงเข้ามายังสารวัตรริวจิที่เพิ่งวางสายจากนักสืบอลัน
ลมเย็นที่พัดเขามากระทบผิวทำให้สารวัตรริวจิพอรู้สึกได้และเขาก็ปิดหน้าจอโน้ตบุ๊กให้ดับลงเขาเองก็จ้องไปยังหน้าจอที่ตอนนี้ไม่ใช่มีแค่เขาที่อยู่ในห้องนี้ เพราะผู้มาเยือนตอนนี้ยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงโซฟาผมยาวสลวยถูกลมจากเครื่องระบายอากาศพัด เธอยังคงก้มหน้านิ่งอยู่ สารวัตรริวจึงหันไปมองด้านหลังแต่ก็ไม่พบใคร สารวัตรริวจิผู้ไม่เชื่อเื่ลี้ลับแบบนี้เขาไม่ได้สนใจ พาตัวเองเดินไปสวมเสื้อผ้า และล้มตัวลงนอนที่เตียงโดยไม่ได้สนใจอะไรมือเรียวของหญิงสาวลึกลับโอบกอดเข้าที่เอวของสารวัตรริวจิไว้
ท้องทะเลสีคราม หาดทรายสีขาวลมพัดเย็นสบายบวกกับเสียงคลื่นจากทะเลที่กระทบฝั่ง ร่างของหญิงชายคู่หนึ่งกำลังโอบกอดกันและหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานรอยยิ้มที่แสนสดใสของทั้งคู่ทำให้รู้ได้เลยว่าทั้งคู่คือคู่รักกัน
“ฉันรักคุณนะคะ ริวจิคุง”
Next EP>>>
7K
![ชาติก่อนข้าคืออดีตรัชทายาท [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1742380268_23942756.webp)