สามวันหลังจากที่ฟ้าเดินจากไปอย่างเด็ดขาด ธีร์ใช้ชีวิตราวกับเรือที่ขาดสมอ ห้องชุดสุดหรูของเขาไม่เคยรู้สึกกว้างและว่างเปล่าขนาดนี้มาก่อน แสงแดดตอนเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง แต่กลับไม่สามารถไล่ความมืดมิดในใจของเขาออกไปได้ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมที่ฟ้าเคยใช้ยังคงติดอยู่บนหมอนข้างเขา—เป็หลักฐานเดียวที่ยืนยันว่าเธอเคยมีตัวตนอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่แค่ฝัน
เขาทำงานหนักขึ้นเป็สามเท่า ประชุมไม่หยุด สั่งการอย่างเ็า และจมตัวเองอยู่ในเอกสารที่เต็มไปด้วยตัวเลขและผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่มันก็ไร้ความหมาย ทุกตัวอักษรดูเหมือนจะสะท้อนถึงข้อตกลงที่เขากำลังพยายามรักษามันไว้ ข้อตกลงที่มาพร้อมกับ ‘พิม’ และชีวิตที่เขาควรจะเดินตามรอยพ่อ
“คุณธีร์คะ… คุณพิมโทรมาแล้วนะคะ เธอถามถึงกำหนดการลองชุดแต่งงานครั้งสุดท้าย” เลขาของเขารายงานผ่านอินเตอร์คอม
ธีร์หลับตาลง เขานวดขมับอย่างเหนื่อยล้า “บอกพิมว่าผมติดประชุมด่วนที่เลื่อนไม่ได้ แล้วช่วยเคลียร์ตารางผม่เย็นนี้ให้ว่าง ผมไม่อยากให้ใครเข้ามารบกวน”
เขาไม่ได้หนีปัญหา แต่เขากำลังเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า ทุกครั้งที่เขาต้องพูดคุยเื่การแต่งงาน มันเหมือนการยอมรับความตายของความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฟ้า การตัดสินใจของฟ้าที่ขอให้เขา ‘กลับมาพร้อมอิสรภาพ’ ได้เปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเขาจากความลับที่ร้อนแรงกลายเป็แรงกดดันที่เย็นเยียบ
เขาเดินไปที่บาร์ หยิบวิสกี้มาจิบช้าๆ แต่แอลกอฮอล์ไม่ได้ช่วยให้ลืม กลับกัน มันยิ่งทำให้ความทรงจำใสชัดขึ้น ความคิดถึงไม่ได้มาในรูปแบบของความคิดที่นุ่มนวล แต่มาในรูปแบบของความโหยหาทางกายที่กัดกินจนเ็ป
ธีร์เอนหลังลงบนโซฟาหนังเย็นเฉียบ ดวงตาจับจ้องไปที่เพดาน แต่สิ่งที่เขาเห็นคือภาพของฟ้า
เธอในชุดเสื้อเชิ้ตของเขาที่ตัวใหญ่โคร่ง เธอในอ้อมแขนเขาที่เปลือยเปล่า
ร่างกายของเขาตอบสนองต่อภาพหลอนนั้นทันที ความปรารถนาที่เขาพยายามกดทับไว้สามวันปะทุขึ้นราวกับไฟป่าในฤดูแล้ง มันรุ่มร้อนและเ็ป
“ฟ้า…” เขาเรียกชื่อเธอแ่เบา
ภาพความทรงจำที่รุนแรงที่สุดผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน มันเป็คืนสุดท้ายที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน คืนที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจแต่ก็เต็มไปด้วยความ้าที่ไม่อาจปฏิเสธได้
ธีร์จำได้ว่าเขาโถมตัวเข้าหาเธออย่างไร มือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าที่เขาคุ้นเคย จากริมฝีปากที่ขัดขืนในตอนแรก กลายเป็ปากที่เปิดรับจูบของเขาอย่างเร่าร้อน
จ๊วบ... จ๊วบ...
เสียงของน้ำลายที่แลกเปลี่ยนกันอย่างดิบเถื่อน เสียงหายใจที่หอบเหนื่อยของเธอเมื่อเขาไล่จูบลงมาตามลำคอ ไปจนถึงเนินอกอิ่ม ธีร์จำรสชาติของิัเธอได้ดี ความเค็มเล็กน้อยผสมกับกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธอ
เขาบีบเคล้นทรวงอกนุ่มนิ่มที่ห้อยโตงเตงอยู่บนร่างของเขาอย่างรักใคร่ หัวนมสีเชอร์รี่ที่แข็งเป็ไตเพราะความปรารถนาถูกเขาใช้ริมฝีปากอย่างหิวกระหาย
เขาดูดดึงมันแรงๆ สลับกับใช้ฟันขบเบาๆ จนฟ้าต้องแอ่นอกตอบรับ และส่งเสียงครางพร่าออกมา
“อื้อ… ธีร์… พอก่อน…” เธอพยายามห้าม แต่เสียงของเธออ่อนระโหยเกินกว่าจะมีความหมาย
ความทรงจำยังคงดำเนินต่อไป ธีร์รู้สึกเหมือนเขากำลังทำสิ่งเหล่านี้อยู่จริง ๆ
เขาเห็นตัวเองถอดเสื้อผ้าของเธอออกอย่างรวดเร็ว โยนมันไปที่มุมห้อง ความงามของร่างกายที่เปลือยเปล่าภายใต้แสงไฟสลัวกระตุ้นความดิบเถื่อนในตัวเขาจนถึงขีดสุด เขาเลื่อนตัวลงไปด้านล่างอย่างไม่รีบร้อน ตั้งใจจะทรมานเธอด้วยความสุขที่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้
เข่าทั้งสองข้างของเธอถูกจับแยกออกอย่างอ่อนโยน ช่องทางรักที่ชุ่มฉ่ำด้วยน้ำหล่อเลี้ยงของฟ้าเปิดเผยต่อสายตาของเขา มันดูช่างเชิญชวนและน่าลิ้มลอง
ธีร์ก้มลงไปจูบอย่างแ่เบาที่กลีบกุหลาบด้านในก่อนจะใช้ปลายลิ้นแตะััอย่างจงใจ
แจ๊ะ… แจ๊ะ…
เสียงดูดดึงที่มาพร้อมกับการตวัดลิ้นเป็วงกลมบนเม็ดตุ่มกระสันทำให้ฟ้าสะดุ้งเฮือก เธอจิกนิ้วลงบนผืนผ้าที่เขานอนอยู่
“ซี๊ดดด… ธีร์! อย่า… ตรงนั้น…”
ความจริงจังของเขาในการปรนเปรอเธอทางปากช่างแตกต่างจากที่ผ่านมา ลิ้นของเขาสำรวจทุกซอกทุกมุมอย่างชำนาญ ดูดกลืนน้ำรักของเธอเข้าไปอย่างไม่รังเกียจ ทำให้เธอต้องหอบหายใจอย่างหนักจนอกกระเพื่อม
เธอพยายามยันตัวขึ้นมาเพื่อจะก้มลงไปปลดปล่อยให้เขาบ้าง แต่ธีร์จับเธอให้นอนลงดังเดิม
“คุณเป็ของฉัน… แค่ตอนนี้… ให้ฉันพาคุณไป” เขาพึมพำในความทรงจำ
ฟ้าพยักหน้าอย่างหมดแรง ปล่อยให้ความสุขที่ผิดศีลธรรมนี้ครอบงำเธออย่างเต็มที่
ทันใดนั้น ธีร์ก็ผละออก ใบหน้าของเขาเปียกชื้นไปด้วยน้ำรักของเธอ แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยไฟที่กำลังลุกโชน
เขาโถมกายขึ้นคร่อม ปล่อยให้แท่งเนื้อร้อนผ่าวยาวใหญ่ที่รอคอยการปลดปล่อยถูกจ่ออยู่ที่ปากทางของเธอ การัักันของอวัยวะที่เต็มไปด้วยความปรารถนาสร้างความเร่าร้อนชนิดที่เผาผลาญจนแทบมอดไหม้
สวบ!
ธีร์กดตัวเองเข้าไปในกายเธออย่างช้าๆ ก่อนจะเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นและรุนแรงขึ้นทันที เขาไม่ได้้าความนุ่มนวล แต่เขา้าความรู้สึกของการเป็เ้าของอย่างสมบูรณ์
ตับ! ตับ! ตับ!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องในห้องชุดที่ว่างเปล่าราวกับมีใครมาเล่นดนตรีที่เร้าอารมณ์ที่สุด ฟ้าในความทรงจำกอดรัดเขาแน่น สะโพกยกขึ้นรับจังหวะอย่าง้า ความรู้สึกลึกซึ้งถึงแกนกลางทำให้เธอครางชื่อเขาอย่างขาดสติ
“อ๊าาา… ธีร์… ตรงนั้น… แรงอีก…”
ความทรงจำถูกเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ธีร์ลุกขึ้นนั่งแล้วจับสะโพกของฟ้าให้ลุกขึ้นมานั่งคร่อมเขาแทน
ฟ้าโยกตัวขึ้นลงอย่างไม่ประสีประสา แต่ก็เต็มไปด้วยสัญชาตญาณ เธอควบคุมจังหวะการบดเบียด สะโพกที่กลมกลึงบิดหมุน สร้างแรงเสียดทานที่จุดที่ไวต่อความรู้สึกที่สุด
ร่างกายของธีร์ตึงเครียด เส้นเอ็นที่คอผุดขึ้นเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นรับััจาก้า เขาสาบานว่าเขาได้กลิ่นเหงื่อที่เริ่มไหลลงตามแผ่นหลังของฟ้า แม้ว่านี่จะเป็เพียงภาพหลอน
แจ๊ะ… แคว๊ก… ตับๆๆๆ
เขาจับเอวเธอแน่น แล้วยกเธอขึ้นสูง ก่อนจะกดลงมาเต็มแรงซ้ำๆ จนเธอส่งเสียงร้องออกมาเป็คำที่ฟังไม่ได้ศัพท์
ความรุ่มร้อนที่ถูกจุดประกายทำให้ธีร์้าความดิบเถื่อนมากขึ้น เขาพลิกตัวเธอให้กลับมาอยู่ในท่าคลาน แล้วใช้มือข้างหนึ่งจับผมของเธอเบาๆ ก่อนจะกดสะโพกของเธอไว้ด้วยมืออีกข้าง
เขาแทงเข้าจากด้านหลังอย่างรุนแรงและลึกซึ้งที่สุดเท่าที่เคยทำมา
การมองเห็นแผ่นหลังเนียนขาวที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ และการได้ยินเสียงครวญครางของเธอที่เต็มไปด้วยความเ็ประคนสุขสม เป็สิ่งที่กระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขา
ตั๊บ! ตั๊บ! ตั๊บ!
“ฟ้า… ฟ้า… ฉันรักคุณ… ฉัน…”
เขาพึมพำประโยคเ่าั้ในความทรงจำ ประโยคที่ไม่ได้ถูกพูดเมื่ออยู่ต่อหน้า แต่ถูกกรีดร้องออกมาในขณะที่จิติญญากำลังหลอมรวมกัน
เสียงร้องสุดท้ายของเธอในความทรงจำนั้นรุนแรงและยาวนาน ก่อนที่ร่างกายของธีร์ในโลกจริงจะเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง
ธีร์ปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดออกไปอย่างหมดเปลืองในความว่างเปล่า
เมื่อภาพหลอนสลายไป ธีร์พบว่าตัวเองเหงื่อท่วมกาย ใบหน้าของเขาเปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาและความอับอาย มันไม่ใช่แค่เื่เซ็กส์ แต่เป็ความปรารถนาทางอารมณ์ที่รุนแรงเกินกว่าจะควบคุมได้
เขาคว้าเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นมาปัดป่ายแล้วโยนมันทิ้งไปอย่างหงุดหงิด เขาลุกขึ้นยืนข้างหน้าต่าง มองออกไปยังวิวเมืองที่วุ่นวายยามค่ำคืน
"ฉันอยู่แบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว" ธีร์พูดกับตัวเอง น้ำเสียงเด็ดขาดและหนักแน่น
ความเหงาที่กัดกิน ความปรารถนาที่ทรมาน และความจริงที่ว่าเขากำลังทำให้ฟ้าเ็ป ได้ผลักดันให้เขาถึงจุดที่ต้องแตกหัก
การตัดสินใจของเขามีเพียงทางเดียวเท่านั้น คือการทิ้งทุกอย่างที่ถูกกำหนดมา เพื่อคว้าโอกาสสุดท้ายที่จะกลับไปหาความสุขที่ต้องแลกมาด้วยทุกสิ่ง
ธีร์เดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ เขากดเบอร์ที่เก็บไว้ในส่วนลึกของรายชื่อ
ไม่ใช่เบอร์ของฟ้า แต่เป็เบอร์ของคนที่เขาจะต้องจัดการเป็คนแรก—ทนายประจำตระกูล
เขากดโทรออกด้วยมือที่สั่นเทา
“สวัสดีครับคุณทนาย… ผมขอพบคุณเช้าพรุ่งนี้” ธีร์หยุดหายใจไปชั่วครู่ “ผมมีเื่ที่ต้องจัดการให้เด็ดขาด เกี่ยวกับการ… ยกเลิกการหมั้นหมาย”
เสียงของเขาสั่นเครือ แต่แววตากลับแน่วแน่ นี่คือการเริ่มต้นากับชีวิตที่เขาถูกกำหนดไว้ าที่อาจทำให้เขาต้องสูญเสียทุกอย่างที่เขามี แต่เขาจะยอมแลกทุกอย่างเพื่ออิสรภาพที่จะไปหาฟ้า