第16集
หลิงไท่อุ้มร่างที่นอนหมดแรงจนหลับไหลเอาไว้ในอ้อมกอด จริงแล้วเขามิใช่คนหมกมุ่นในเื่พวกนี้นัก นอกจากยามที่ดวงจิตของเทพามาสถิต แทนดวงจิตเทพของเขาหลังจากออกรบแล้ว และต้องผ่อนคลายจากนั้นก็จะลืมเลือนไปบาง่บางครา เพราะราชกิจมากมายให้เขาต้องตัดสิน ดังนั้นเมื่ออยู่ใกล้เด็กน้อยผู้นี้เขากลับไม่คอยอยากจากไป คอยตอแย หยอกล้อ และกลั่นแกล้ง ยิ่งเื่บนเตียงเด็กน้อยผู้นี้กลับตอบสนองให้เขาได้เต็มอิ่มและเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ เขาก้มลงมองใบหน้านิ่งสนิทซุกซบอยู่ในอ้อมอกแล้วอดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูไม่ได้
"ฝ่าา"จางหย่งเข้ามาประสานมือ เมื่อเห็นว่าหมอกนิมิตที่เขาสร้างขึ้นจางหายไปแล้ว ด้านหลังยังมีสหายสนิทของอี๋ซูเดินตามด้วยสายตามีแต่คำถาม
"อืม"
"เผ่าปักษามีจดหมายมาถึงฝ่าาพะย่ะค่ะ"
"หืม เกิดอะไรขึ้น"
"กระหม่อมยังไม่ทราบพะย่ะค่ะ"
"เอาเถอะกลับตำหนักก่อน เ้าเตรียมน้ำมาให้ข้ากับอี๋ซูอาบด้วย อ้อจริงสิ สหายของเด็กน้อย เ้าชื่อเสียงเรียงใด"เขาผินหน้าไปถามคนเดินตามหลังจางหย่ง
"ปาไช่พะย่ะค่ะ"
"ปาไช่"เขาหยุดเดินแล้วหันกลับไปทั้งตัว ไล่สำรวจปาไช่ให้ละเอียดมากขึ้น จ้องสบตารีเรียวถึงแม้นว่าจะมิได้ดูหล่อเหลางดงามเท่าอี๋ซูแต่ก็ใช่ว่าจะขี้เหร่ เพียงแต่ดวงหน้าซูบผอมไปนิดและเรือนร่างสูงโปร่งกว่าอี๋ซูเท่านั้น
"เอาล่ะปาไช่หน้าที่ของเ้านับจากวินาทีนี้ คือราชองค์รักษ์ประจำองค์ของพระชายาอี๋ซู ทุกวันเ้าจะต้องฝึกฝนเวทและการต่อสู้กับจางหย่ง เพื่ออารักขาพระชายาให้ปลอดภัย"เขากล่าวจบก็อุ้มอี๋ซูเหินเข้าไปในตำหนัก ค่อยบรรจงวางลงบนเตียง จางหยูรอเตรียมอาบน้ำให้หลิงไท่อยู่แล้ว
"จางหย่ง นำสารจากข้าไปถึงราชเสนา ให้เตรียมออกราชโองการแต่งตั้งพระราชชายาอี๋ซู ให้เตรียมสินสอดและชุดพระราชพิธี พรุ่งนี้ข้าจะนำอี๋ซูกลับเผ่าปักษาและมีพระราชพิธีอภิเษก"เขาโบกมือให้ทุกคนออกไปจากห้องให้หมด คงเหลือแค่เขากับอี๋ซูที่ยังนอนสงบนิ่งบนเตียงอยู่ เขาทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง เปิดเสื้อตัวในออกเผยให้เห็นแผ่นอกขาว หากบัดมีแต่แต่ร่องรอยสีกุหลาบที่เขาสร้างเอาไว้จนทั่วบริเวณ นิ้วเรียวใหญ่เกลี่ยไปตามรอยนั้น
"เด็กน้อย เ้ากลายเป็สิ่งที่ข้าขาดไม่ได้ไปเสียแล้ว แปลกจริงๆเหตุใด์จึงส่งตัวเ้ามาให้ข้าทั้งที่เ้าเป็บุรุษ หรือถึงรุ่นข้าแล้วรัชทยาทจะไม่ก่อกำเนิด หรือว่า...คนที่จะให้กำเนิดองค์รัชายาทมิใช่เ้ากันแน่ "เขารำพึงกับตัวเองด้วยความสงสัย ทันใดนั้นเองเข้าก็สว่างวาบในหัว เลี่ยงเฟิ่งเท่านั้นที่จะให้คำตอบเขาได้
"เลี่ยงเฟิ่งเ้าจงมา"เขาเปล่งเสียงในอก เลี่ยงเฟิ่งเป็นกเทพเมื่อได่ยินเสียงคู่ชะตาของพระชายาเรียกก็รีบปรากฏตัวโดยไว
"ฝ่าา"คนในชุดสีแดงเพลิงค้อมกายลง
"เลี่ยงเฟิ่ง จงบอกข้ามา ข้าจะมีรัชทยาทหรือไม่"
"แน่นอนพะย่ะค่ะต้องมี"
"เขาหรือคนอื่น"
"อ่า...เื่นี้"เลี่ยงเฟิ่งนิ่งไปคล้ายมิอยากเอ่ยคำ
"ตอบ!หรือจะให้ข้าต้องบุกไปถามเทพดาราด้วยตนเอง"
"หามิได้พะย่ะค่ะ ในเมื่อเป็เช่นนี้กระหม่อมคงมิอาจปิดบัง ด้วยพระชายานั้นเป็บุรุษดังนั้นการก่อกำเนิดองค์รัชทายาทย่อมมิใช่เื่ธรรมดา หินผูกพันจะเป็ผู้ก่อกำเนิดพะย่ะค่ะ ในหินผูกพันนั้นมีจิติญญาของอี๋ซู ในอดีตชาตินั้นเขาคือพระนางไป๋เสวี่ย ฝ่าาทรงทราบเื่ตำนานของพระนางแล้วใช่หรือไม่ ัขาวที่ปกป้องสี่ทะเลจากเผ่าอสูรจนจิติญญาแตกสลาย ดวงจิตของนางกลับมาอยู่ในหินผูกพันนั้นพะย่ะค่ะ"
"หมายความว่าเช่นไร"หลิงไท่ขมวดหัวคิ้ว
"หมายความว่า ัขาวไป๋เสวี่ยที่เป็คู่ชะตาของเทพาลู่เหอชาตินี้ก็คือฝ่าาและอี๋ซูอย่างไรเล่า"หลิงไท่ได้ยินคำบอกเล่าถึงกับนิ่งอึ้ง นึกไม่ถึงว่าเขาและอี๋ซูผูกพันกันมาแต่อดีตชาติ มิน่าเขาครั้นเมื่อเห็นอี๋ซูจึงถูกชะตามิใช่น้อย
"ดังนั้น..."หลิงไท่ทอดเสียง
"ดังนั้นเื่องค์รัชทายาทจึงมิใช่ปัญหาหนักอกสำหรับฝ่าาพะย่ะค่ะ"เลี่ยงเฟิ่งตอบแทน
"อ่า...เช่นนั้นก็ดี ขอบใจเ้ามากไปพักผ่อนเถอะพรุ่งนี้จะต้องไปเป็เ้าพิธีให้กับพวกเรา ห้ามมีข้อผิดพลาดใดๆทั้งสิ้น"หลิงไท่โบกมือ เลี่ยงเฟิ่งจึงหายไปจากสายตา เขาบิดกายขยับร่างให้หายเมื่อยขบแล้วเดินกลับเข้าไปหลังฉากกั้น ปลดเสื้อผ้าออกเผยให้เห็นร่างกายสูงใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสวยงาม ด้านหลังมีรอยเล็บและรอยขบกัดจำนวนไม่น้อย หน้าอกหนาปรากฏรอยช้ำสีกุหลาบเลยไปถึงลำคอ เขาถึงกับอมยิ้มเมื่อเห็นมัน
"เด็กน้อย นับวันเ้าเหมือนแมวป่าเข้าไปทุกทีแล้ว"ระหว่างนั่งแช่น้ำอุ่นเพื่อให้กล้ามเนื้อให้ผ่อนคลาย เขาหลับตานึกถึงครั้งแรกที่เจอกัน หากครานั้นจางหย่งทำงานสำเร็จ เขาคงเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ เสียงครางแ่ดังมาจากบนเตียงทำให้เขาลืมตาขึ้น มองผ่านฉากกั้นเห็นเงาลางๆของคนที่กำลังลุกจากตั่งนอน
"เด็กน้อยเ้าตื่นแล้ว?"
"อืม หลิงไท่นี่เ้ารุนแรงกับข้าอีกแล้วนะ"
"ต่อให้ข้ารุนแรงกับเ้ามากแค่ไหน ข้าก็รักษาเ้าให้หายได้จะกังวลไปใย"หลิงไท่หลับตาต่อแผ่นหลังอิงกับถังอาบน้ำปล่อยให้ความร้อนกระจายไปทั่วร่างกาย ศรีษะหงายไปด้านหลังเล็กน้อย กลิ่นหอมอ่อนโชยมาจากด้านหลังเขาลืมตาขึ้นอีกครั้งเมื่อรู้ถึงััแ่ที่เส้นผม
"หลิงไท่"
"หืม?"
"เ้าชอบข้าหรือไม่"อี๋ซูเดินมานั่งด้านหลังศรีษะที่หงายเงย ลูบเส้นผมดำขลับยาวสยายเบาไปมา
"เหตุใดถึงถามเช่นนี้"
"ข้าแค่สงสัย ข้าแอบเห็นท่านพ่อและนายหญิงทำแบบนี้ด้วยกันเมื่อยังเยาว์ ท่านพ่อบอกว่าชอบนายหญิง แล้วเ้าล่ะทำเพราะชอบข้าใช่หรือไม่"อี๋ซูใช้สองแขนทาบกับขอบถังไม้ใช้คางเกยบนท่อนแขนตัวเองอีกที สองตาซุกซนจ้องใบหน้าคมคายนิ่ง
"เด็กโง่ ที่เ้าถามข้าแบบนี้เ้า้าคำตอบเช่นไรเ้าถึงจะพอใจ" เขาเอื้อมมือไปโน้มศรีษะมนให้โน้มลงมาปลายจมูกชนกันเบาๆ
"ข้าไม่รู้ ข้ารู้แต่ว่าข้าไม่อยากให้เ้าไปทำแบบนี้กับใคร"
"อย่าบอกว่าเ้าทำน้าส้มหกเรี่ยราดแถวนี้"
"เหลวไหล ข้าแค่หวงของๆข้าเท่านั้น"
"หึหึ ข้าเป็ของเ้าไปแล้วรึนี่"
"ใช่แล้ว ข้าคิดว่าเ้าเองก็คิดเช่นเดียวกันใช่หรือไม่"หลิงไท่นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจออกมา นั่นสินะ เขาเองั้แ่เกิดมาแสนกว่าปียังไม่เคยมีหัวใจมอบให้กับเซียนท่านใด หรือสตรีหน้าไหน แล้วเด็กน้อยผู้นี้เขาคิดเช่นไร
"เอาอย่างนี้เถอะ ข้าจะไม่พันธนการเ้าเอาไว้ หากวันใดวันหนึ่งเราสองคนต่างเบื่อหน่ายซึ่งกัน ข้ายินดีให้เ้าลงจากตำแหน่งดีหรือไม่"
"ได้หรือข้าไม่ต้องจมปลักกับตำแหน่งพระชายาบ้าๆนั่นตลอดไปใช่หรือไม่"อี๋ซูถึงกับยิ้มปากกว้าง ความผูกพันรักใคร่เขาไม่เคยลิ้มรส ดังนั้นการที่เอาเขามาผูกมัดกับสิ่งที่หนักอึ้งเช่นนี้ เขาจึงมิ้า
"เด็กน้อยเอ๋ยเด็กน้อย เมื่อเ้าผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานเช่นข้า เ้าจะเข้าใจ เอาเถอะหากสิ่งไหนที่เ้าชอบเ้าก็ทำไป ข้าอนุญาต ว่าแต่อยากอาบน้ำร่วมกับข้าหรือไม่"
"แน่นอนข้าชอบเกาะก่ายตัวเ้าเป็ที่สุด และชอบให้เ้าลูบไล้เนื้อตัวข้าเช่นกัน"
"เ้าเด็กเสเพล"หลิงไท่กดใบหน้าจนริมฝีปากกระกบกันแน่น สองมือเกาะเกี่ยวคนตัวเล็กกว่าถลาลงมาในถังน้ำ บังคับให้นั่งคล่อมลงบนหน้าตักเขาแต่โดยดี นานช้าจนน้ำเย็นและน้ำในถังลดหายลงไปจนเกือบจะหมดถัง สองร่างถึงได้ขึ้นจากน้ำ อี๋ซูเกาะเกี่ยวร่างกายกับร่างของเขาไม่ห่าง ครางหงุงหงิงร้องเพลงด้วยความร่าเริง มิได้คณาว่ามีปาไช่จางหยูจางหย่งรออยู่ด้านนอกเช่นเคย ต่างช่วยกันแต่งตัวจนเสร็จถึงได้เดินออกมานอกนฉาก
"นี่อี๋ซู ข้าไม่เข้าใจเ้าจริงๆนะ เหตุใดถึงชอบให้ฝ่าาลงโทษเ้า เมื่อเ้าอยู่ในเผ่าปักษาแค่ถูกนายหญิงทุบตี เ้าร่ำไห้มิได้หยุด ปากได้แต่ขอร้องให้นายหญิงหยุดทุบตีเ้า แต่เมื่อโดนเ้าภพลงโทษ ข้าได้ยินเสียงทั้งร่ำร้องด้วยความเ็ปและครวญครางปานจะขาดใจ แต่กลับให้ฝ่าากลับยิ่งทำเ้ารุนแรงขึ้น นับวันข้าไม่เข้าใจเ้าไปทุกทีแล้ว"ปาไช่น้ำตาคลอด้วยความสงสารและเห็นใจสหายสนิท ผู้ใหญ่ทั้งสามพอได้ฟังแล้วต้องทำหน้าเหมือนกลืนยาขม อี๋ซูได้แต่หลบอยู่ด้านหลังของหลิงไท่ มิรู้จะกล่าวคำใดออกมา
"ข้า คือว่าข้า"อี๋ซูอึกอัก หลิงไท่แสนจะเอ็นดูคนที่หลบซ่อนตัวเอยู่ จึงพยักหน้าให้จางหย่ง
"เ้าจะไปอยากรู้เื่ของฝ่าาและพระชายาไปทำไมกัน การลงทัณฑ์มีหลายอย่าง หรือเ้าอยากโดนบ้างข้าจะได้จัดการลงโทษเ้าให้หลาบจำ ดีหรือไม่"จางหย่งถลึงตาใส่ปาไช่
"ไม่ ไม่ ข้าไม่เอา แค่ได้ยินเสียงร้องของพระชายาข้าก็เจ็บแทนแล้ว ทั้งร้องแถมยังถูกทุบตีจนได้ยินเสียงปะทะกันขนาดนั้น เป็ข้าคงตายไปนานแล้ว ว่าแต่"ปาไช่ทำสีหน้าหวาดกลัว หากอดไม่ได้ที่จะสอดรู้ ถึงขั้นดึงมืออี๋ซูออกมาจากด้านหลังของหลิงไท่ พร้อมกับจับตัวหมุนไปมาเพื่อสำรวจอาการาเ็
"เหตุใดเ้าไม่มีรอยทุบตี หูข้าดีแค่ไหนเ้าก็รู้ ข้าได้ยินเสียงเนื้อกระทบกันรุนแรงจนคิดว่าเ้าอาจจะโดนฝ่ามือของฝ่าาประทับไปทั่งร่าง แต่นี้... แต่นี่ดูเหมือนไม่าเ็ ห๋า!!นี่เขาตบเ้าจนปากแตกเลยเชียวรึ โธ่เอ๋ยอี๋ซู อยู่ที่เผ่าปักษาก็โดนทุบตีเยี่ยงข้าทาส ขึ้นมาบน์ยังไม่แคล้วถูกทารุณเช่นเดิม"ปาไช่ใเมื่อเห็นริมฝีปากของอี๋ซูมีทั้นรอยขบกัด และบวมช้ำจนห้อเื เลยลงมาถึงสาบคอเสื้อยิ่งเห็นร่อยรองแดงไปถ้วนทั่ว ถึงกับต้องหลั่งน้ำตาด้วยความสงสาร
"พวกท่านใยต้องรังแกเด็กน้อยเช่นนี้ เขาตัวเล็กนิดเดียว ซ้ำยังไม่มีเวทมนต์เก่งกาจ จะรามือ่อนข้อให้มิได้เชียวรึ ใจร้ายเกินไปแล้ว"ปาไช่ดึงอี๋ซูเข้ามากอดตบหลังเบาๆเพื่อปลอบใจ
"เอ่อ ปาไช่ ข้าไม่ได้.."
"ข้ารู้ว่าเ้าหวาดกลัวหากจะพูดออกมา พวกเราคุกเข่าขอร้องฝ่าากันเถอะ ข้าเป็พี่ใหญ่ของเ้า มีอะไรข้าจะร่วมแบ่งปันกับเ้าเอง หากเขาทุบตีเ้าสิบส่วนก็แบ่งให้ข้าห้าส่วน ดีหรือไม่"ปาไช่ลูบเส้นผมอ่อนนุ่ม หลิงไท่เมื่อได้ยินถึงกับยกมือกุมท้องตัวเองหัวเราะไม่หยุด ต่างกับจางหย่งและจางหยู ที่ต้องเก็บสีหน้าอาการ มิให้หัวเราะออกมาให้เป็ที่ระคายเคือง ดังนั้นสีหน้าท่าทางจึงพิลึกพิลั่นยิ่ง
![[จบแล้ว] แม่สาวเข็มเงิน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471472_78710577.webp)
229K
![ขอ 3 เหตุผลที่ฉันต้องเป็นของนาย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1669174272_82808139.webp)