“สัญญาหนี้!” เวยฟางผงะ ศพของบิดาเพิ่งเข้าไปอยู่ในโลงศพได้ไม่ถึงสองชั่วยามเ้าหนี้รายแรกก็เข้ามาเสียแล้ว
“ใช่! บิดาของเ้าเป็หนี้พนันหมื่นตำลึง ได้ทำสัญญานี้ไว้ก่อนตายข้ามีพยานบุคคลอยู่หลายคน พวกเขาก็มาในงานนี้ด้วย”สั่วหงเ้าของบ่อนสัมปทานของทางการบุกเข้ามาพร้อมด้วยบุตรชายและลูกน้องอีกหลายคน
เวยฟางรับสัญญากู้หนี้ยืมสินมาอ่านนางแทบจะเป็ลมล้มลงไปจนเพื่อนบ้านมาคอยประคองไว้ก่อนบิดาจะถึงแก่ความตายนางเองก็ตระเวนใช้หนี้เดิมจนแทบหมดเนื้อหมดตัวแล้วเมื่อวานเพิ่งมาพบว่าบิดาจมน้ำเสียชีวิตนางต้องดำรงสติในการควักเอาเงินก้อนสุดท้ายออกมาจัดงานศพ
“ไม่เป็ไรนะเวยฟางหากว่าเ้าไม่มีเงินใช้หนี้ ข้าก็ยินดีรับเ้าเป็อนุภรรยา”เ้าของบ่อนวัยเดียวกับบิดาของนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่ม
“ท่านพ่อ! นางเป็ของข้านะขอรับ” สั่วจือเดินตรงเข้ามาเขาได้ยินจากลูกน้องคนสนิทว่าบิดาตรงมาทวงหนี้ที่บ้านของเวยเลี่ยงก็รู้ได้ทันทีว่าบิดากำลังคิดจะมาตามตัวหญิงสาวที่เขาหมายตาเอาไว้บิดาของเขาก็ช่างกระไรหากว่าเขาไม่มาก็คิดจะฮุบนางไว้เป็สมบัติของตนเอง
“อ้อ! เสี่ยวจือเองเหรอ?พ่อนึกว่าเ้าไม่สนใจเื่สัญญาหนี้ของเหล่าเวยแล้วซะอีก”
“ไม่สนใจได้อย่างไรท่านพ่อ?ข้าบอกแล้วว่าอยากแต่งนางเป็ภรรยา”
“อืม...เ้ามุ่งมั่นเสียจริงพ่อบอกแล้วว่าเก็บนางไว้เป็แค่อนุก็พอ บุตรสาวของคหบดีหยิ่นโน้นจึงจะคู่ควรเป็ฮูหยินเอกของเ้า”
เวยฟางหน้าม้านในใจหน้าเต็มไปด้วยความโมโห ศพของบิดายังไม่ทันจะเย็นคนพวกนี้ก็มาตามทวงหนี้อีกแล้วซ้ำร้ายยังคิดจะเอานางไปเป็อนุภรรยาอีกด้วย
“หยุดนะ!ข้าไม่มีวันยอมเป็อนุภรรยาของพวกเ้า!เอาไว้ให้งานศพท่านพ่อข้าเสร็จเสียก่อนเถิดค่อยมาตกลงเื่นี้”
“ไม่ได้! หากปล่อยให้เ้าจัดงานศพจนเสร็จเ้าก็หนีหนี้ไปพอดีน่ะสิ” สั่วหงร้องขึ้นจนเพื่อนบ้านของเวยฟางที่มาร่วมงานศพใไปตามๆ กัน
“ไม่ต้องห่วงหรอกข้าจะขายบ้านหลังนี้ใช้หนี้ให้ท่าน”
สั่วหงหัวเราะหึๆสายตาของตาเฒ่าหื่นกวาดตามองั้แ่หัวจรดเท้าของสตรีตรงหน้า เวยฟางงดงามเสียจริง ผิวพรรณของนางขาวผุดผ่องราวหิมะแรกใบหน้าของนางเป็รูปหัวใจน่ารักจิ้มลิ้มรูปร่างอ้อนแอ้นมีส่วนเว้าส่วนโค้งชวนให้หลงใหล
“กะอีกแค่บ้านหลังนี้มันจะพอหนี้หมื่นตำลึงได้อย่างไร?ส่วนที่เหลือเล่า? เ้าคิดจะใช้หนี้อย่างไร? สู้ดีเ้ายอมตกลงว่าจะเป็อนุภรรยาของข้าหรือเป็อนุของเสี่ยวจือจะไม่ง่ายกว่าหรือ?หากเ้ายินดี ข้าจะมอบเงินให้เ้าอีกหมื่นตำลึงหลังจากไปอยู่ในบ้านของพวกเราแล้ว”
ดวงตาของเวยฟางเบิกกว้างบุรุษหื่นสองพ่อลูกช่างเป็ตัวอันตรายไม่เคยเปลี่ยนหากเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ของพวกเขาคงต้องถูกคนทั้งสองนี้ข่มเหง
“เ้าบอกท่านพ่อไปเถอะว่ายินดีเป็ภรรยาของข้าข้ารับรองว่าจะไม่ให้เ้าต้องน้อยหน้าผู้ใด ข้าจะสร้างเรือนใหม่ให้เ้าด้วย”สั่วจือบุตรชายของเถ้าแก่สั่วรีบเข้ามาตะล่อมนาง
เวยฟางกำลังอึกอักดวงตาของนางแดงก่ำ น้ำตากำลังจะหยาดหยด ในใจนางไม่ได้เศร้าสลดหรือรันทดกับชะตาแต่กำลังหาทางจะหนีจากตาเฒ่าหัวงูผู้นี้และบุตรชายจอมเ้าชู้ของเขาต่างหากส่วนการแสดงออกทางใบหน้าและดวงตานั้นล้วนเป็ความเคยชินที่ใช้หลอกลวงผู้คนให้เชื่อว่านางอ่อนแอและกำลังถูกรังแกผู้คนรอบข้างเห็นท่าทางสาวน้อยอ่อนแอผู้น่าสงสารต่างพากันชี้นิ้วประณามเถ้าแก่สั่วอย่างพร้อมเพรียงกัน
“นี่มันงานศพบิดาของนางนะเถ้าแก่สั่วเอาไว้เสร็จงานท่านค่อยมาทวงหนี้ดีหรือไม่? ทำเช่นนี้หน้าเืเกินไปแล้ว”
เถ้าแก่สั่วหน้าเสียที่ถูกเพื่อนบ้านของนางชี้หน้าด่าแต่เพราะเขารู้ว่าหากปล่อยให้นางหนีไปได้อีกครั้งนางก็อาจจะไปหาเงินมาใช้หนี้ได้อีก ทุกครั้ง เวยเลี่ยงก็ใช้เล่ห์เหลี่ยมเช่นนี้ทำให้หลายปีที่ผ่านมาเขาไม่อาจจะบีบบังคับให้นางมาเป็อนุภรรยาหรือภรรยาของบุตรชายได้
สั่วจือเกรงว่าครั้งนี้เขาจะไม่อาจบีบบังคับนางได้อีกจึงรีบหันไปเร่งเร้านางให้ตอบตกลงอีกครั้ง ฝีเท้าผู้มาหยุดมองดูความวุ่นวายในงานศพตรงหน้าขณะที่สั่วจือกำลังยื่นมือไปจับแขนของเวยฟางเสียงตวาดหนึ่งก็ดังขึ้น
“นางไปกับผู้ใดไม่ได้ทั้งนั้นนอกจากข้า!”
ทุกคนหันขวับไปทางเสียงของผู้มาใหม่โดยพร้อมเพรียงกันบุรุษใบหน้าคมคายรูปร่างสูงสง่าแต่งกายเยี่ยงคุณชายตระกูลใหญ่เดินเข้ามาในงานพร้อมกับสหายอีกสองด้านหลังของเขามีบ่าวรับใช้ร่วมสามสิบคนติดตามมาด้วย สร้างความแตกตื่นให้กับแขกที่อยู่ในงานศพยิ่งนัก
ชายหนุ่มที่เดินนำหน้าประกาศเสียงดังฟังชัด“บิดาของนางทำสัญญาหนี้กับข้า และได้ตกลงให้นางหมั้นหมายกับข้าไปแล้วนี่คือหลักฐาน”
เขายื่นสัญญาหนี้และสัญญาหมั้นให้กับหญิงสาวในชุดไว้ทุกข์ที่มีใบหน้างดงามจนชวนตะลึงเดิมทีที่รับปากตาเฒ่านักพนันนั่นก็เพียงแต่ตอบแทนพระคุณที่ช่วยชีวิตครั้งต่อมาที่เผลอตกปากรับคำจะหมั้นหมายกับนางเป็เพราะเขาเมาจึงเผลอลงนามยืนยัน ไม่คิดว่าด้วยความเ้าเล่ห์ตาแก่จะหลอกให้เขาลงนามและลายนิ้วมือแสดงความประสงค์จะแต่งงานกับบุตรสาวที่ชื่อเวยฟาง
หญิงสาวรับกระดาษสองใบไว้ด้วยท่าทีมึนงงเขาหันไปยื่นอีกชุดให้กับเ้าหนี้ที่มาก่อน
‘นี่มันเื่บ้าอะไรกัน?ข้าอุตส่าห์เตรียมตัวหนีแล้วยังจะมีเ้าหนี้รายใหม่โผล่ขึ้นมาอีกตาเฒ่าเวยยังไม่ได้สั่งเสียแต่กลับสร้างความวุ่นวายเอาไว้แล้วตายหนีไปเยี่ยงนี้คอยดูเถอะตาเฒ่าเวย วันหน้าข้าจะไม่เลี้ยงสุราท่านอีก’
ชายหนุ่มผู้นั้นยังหันไปหาเถ้าแก่สั่วกับบุตรชายที่ยืนตะลึงอยู่“ท่านคงเป็ท่านสั่วที่เวยเลี่ยงเคยเล่าให้ข้าฟังเขาสั่งเสียข้าไว้ว่าก่อนจะมานำตัวเวยฟางไป ให้ช่วยใช้หนี้ท่านให้ด้วย”
“เอ๋?ท่านพ่อข้าสั่งเสียไว้อย่างนั้นหรือ?”
“อืม....”เขาพยักหน้าเบาๆ มองนางอย่างพินิจพิจารณาอีกครั้ง
เวยฟางอ่านกระดาษสองแผ่นที่บุรุษมาใหม่ยื่นให้ทุกอย่างล้วนเป็ความจริง ใบหน้าของนางซีดเผือดไม่คิดว่าบิดาจะนำตัวนางไปใช้หนี้ให้กับคนแปลกหน้าทั้งยังทำสัญญาหมั้นหมายไว้แล้ว
“คุณชายท่านคือผู้ใดหรือเ้าคะ?”
“ข้าชื่อเหมาฮ่าวอยู่ในเมืองหลวง พบท่านพ่อของเ้าเมื่อปีกลายเมื่อเดือนก่อนเขาไปหาข้าเพื่อขอยืมเงินและให้ทำสัญญาหมั้นหมายนี้กับเ้าข้าเห็นว่าเขาไม่มีทางหาเงินมาคืนได้จึงยินยอม”
หญิงสาวที่เหลือเพียงตัวคนเดียวมองหน้าบุรุษที่พูดด้วยน้ำเสียงเรื่อยเฉื่อยราวกับพูดเื่ดินฟ้าอากาศด้วยความใ
“ท่านก็คิดจะเอาข้าไปเป็อนุภรรยาเหมือนกันหรือ?”
“มิได้! ข้าจะแต่งเ้าในฐานะฮูหยินเอกหนี้สินที่บิดาเ้ารับมาสองหมื่นตำลึงกับเงินอีกหมื่นตำลึงที่ข้าจะใช้หนี้สั่วหงถือว่าเป็สินสอด”
*****************************
ไรท์แนะนำ...อีบุ๊กมีวางจำหน่ายทั้งแบบแยกเล่มและแบบยกเซ็ทนะคะ!!
สำหรับแบบแยกเล่ม...กดตามลิงก์ไปจ้า
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE5MDM5MSI7fQ
โปรโมชั่น่เปิดตัวลดราคา 50% ค่ะ...รีบกดไปซื้อไว้นะคะ
