ชาติก่อนข้าคืออดีตรัชทายาท [จบ]

        เยี่ยนหรงชิวเพิ่งจะถอดเสื้อคลุมเพื่อนำไปคลุมตัวหมิงหยวนก็มีชายหนุ่มสองคนเดินเข้ามาด้วยท่าทีรีบร้อน "ไจ้เฉินเหตุใดเจ้าถึงมานอนหลับอยู่ที่นี่?"

        เสียงนั้นดังพอที่จะปลุกหมีที่กำลังจำศีลได้เลย

        หมิงหยวนลืมตาขึ้น ลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อผ้า“สหายเยี่ยน สหายเฉาทั้งสอง พวกท่านมาแล้วหรือ?”

        เยี่ยนหรงชิวช่วยปัดฝุ่นที่หลังของหมิงหยวนเขาเรียนอยู่ชั้นปีเดียวกับหมิงหยวน แต่เรียนคนละสาขาวิชาครั้งนี้ได้มาทำงานด้วยกันตอนแรกเห็นว่าหมิงหยวนคงเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมาเหมือนตอนอยู่บนเวทีโต้วาทีแต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนอ่อนโยนเช่นนี้ เยี่ยนหรงชิวเป็นคนชอบลงมือทำมากกว่าจึงปล่อยให้หมิงหยวนเป็นคนจัดการดูแล“เจ้าให้ข้าไปดูว่ากระท่อมหลังใหม่สร้างเสร็จหรือยัง เมื่อครู่ข้าเพิ่งไปดูมาหากเร่งงานอีกหน่อย พรุ่งนี้เช้าก็น่าจะเสร็จ”

        “ดีมากเลยรบกวนท่านไปดูอีกครั้งพรุ่งนี้เช้า เน้นย้ำเรื่องความปลอดภัย ส่วนอื่นๆ ไม่เป็นไรที่สำคัญคือเสาต้องแข็งแรง หากมันพังทับผู้ลี้ภัยจนได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตจะยิ่งกลายเป็นเรื่องใหญ่”

        “ตกลง” เยี่ยนหรงชิวพยักหน้า“แต่เจ้าคิดอย่างไร? จะให้ผู้ลี้ภัยจากชิงโจว หรือสฺวีโจวย้ายเข้าไปก่อน?”

        “ข้าเองก็ยังตัดสินใจไม่ได้พวกท่านว่าอย่างไร?”

        “นี่แหละเรื่องที่ข้าสองคนจะมาคุยกับเจ้า” เฉาเหอถือสมุดเล่มหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับเฉาผิง น้องชายของเขาทั้งสองเป็นศิษย์สำนักศึกษาหลวงที่เพิ่งสอบผ่านจากเมืองเจียงโจวตั้งใจมาเมืองหลวงเพื่อศึกษาเล่าเรียน ไม่คาดคิดว่ามาถึงก็เกิดเรื่องการเรียนการสอนถูกระงับ พวกเขาจึงมาช่วยงานราชสำนักแม้ทั้งสองจะเคยเป็นสหายร่วมชั้นกับหมิงหยวนเรียนที่สำนักศึกษาตระกูลหมิงเหมือนกัน แต่เพราะเข้าสำนักศึกษาหลวงทีหลังหมิงหยวนจึงกลายเป็นรุ่นพี่ไปโดยปริยาย “พวกข้าคิดหาวิธีแก้ไขได้จึงมาหารือกับเจ้า ไม่รู้ว่าใช้ได้หรือไม่?”

        “ดีเลย ว่ามาสิ” หมิงหยวนดีใจรีบเชิญทั้งสามคนนั่งลง รินน้ำชาให้ เขาเพิ่งเริ่มทำงาน จึงยังสับสนเพิ่งรู้ว่าการบริหารบ้านเมืองกับการดูแลความเป็นอยู่ของประชาชนนั้นแตกต่างกันอย่างมากต่อมาเขาได้หารือกับสหายร่วมชั้น รวบรวมความคิดเห็น ขอคำแนะนำจากขุนนางอาวุโสเรียนรู้วิธีการทำงานของอีกฝ่าย จากนั้นจึงค่อยๆ เข้าใจรู้ซึ้งถึงความจริงที่ว่าทุกสิ่งล้วนเชื่อมโยงกัน เขาชอบรับฟังความคิดเห็นของทุกคนไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมชั้น ขุนนาง หรือแม้แต่ผู้นำผู้ลี้ภัยตราบใดที่เป็นความคิดที่ดี เขายินดีรับฟัง จึงไม่แปลกที่ทุกคนมักนำเรื่องใหม่ๆมาหารือกับเขา เช่นเดียวกับพี่น้องตระกูลเฉาในวันนี้

        “ยิ่งเกิดสงครามผู้ลี้ภัยก็ยิ่งหลั่งไหลเข้ามา อีกทั้งยังอพยพมาทั้งหมู่บ้านหากจัดสรรที่พักให้พวกเขาอยู่รวมกัน เกรงว่าจะควบคุมได้ยากแต่หากแยกพวกเขาออกจากกันก็ไม่สะดวกในการจัดการนี่คือสิ่งที่เจ้ากังวลใจอยู่ใช่หรือไม่?”

        “ใช่แล้วพวกท่านมีวิธีแก้ไขที่ดีกว่านี้หรือไม่?

        เฉาผิงถือม้วนภาพวาด ยืนอยู่ด้านซ้าย เฉาเหอถือสมุดเล่มหนึ่งยืนอยู่ด้านขวา ทั้งสองกางภาพวาดและเฉาเหอเปิดสมุดในมือ “ข้าคิดว่าอย่างนี้เราไม่สามารถจัดสรรที่พักให้พวกเขาอยู่รวมกันได้แต่ก็ไม่สามารถแยกพวกเขาออกจากกันโดยสิ้นเชิง เราอาจใช้วิธีการแบบเดียวกับราชวงศ์ก่อนโดยแบ่งเป็นห้าครอบครัวต่อหนึ่งหน่วย ให้ผู้อาวุโสสูงสุดเป็นหัวหน้าหน่วยหนึ่งหลังคาเรือนมีสี่หน่วย อาจมาจากแคว้นเดียวกันได้ แต่ห้ามมาจากเมืองเดียวกันจากนั้นจึงเลือกหัวหน้ากระโจม ให้ทุกคนมารายงานตัวทุกวันนี่คือแบบแปลนบ้านที่ข้าเพิ่งวาด ตามที่เจ้าบอก ผู้ลี้ภัยทั้งหมดถูกย้ายออกไปอยู่นอกเมืองแล้ววันนี้พวกเราเพิ่งลงทะเบียนเสร็จพรุ่งนี้เราจะแต่งตั้งหัวหน้ากระโจมและหัวหน้าหน่วย จากนั้นก็ใช้วิธีการลงโทษแบบ 'กลุ่ม'”

        “ลงโทษแบบ 'กลุ่ม'? ทำได้หรือ?”เยี่ยนหรงชิวตกใจ “ระวังจะถูกด่าเอานะ”

“      ยามคับขันเช่นนี้ต้องใช้วิธีการที่เด็ดขาด” เฉาเหอไม่เห็นด้วย

        “ถูกต้อง! ยามสงครามต้องใช้วิธีการที่เด็ดขาด!ใครด่าก็ตัดหัวเสีย!” หมิงเยี่ยเดินเข้ามาด้วยท่าทีโกรธเคือง ใบหน้าบูดบึ้งเขาถอดเสื้อคลุมออก ขยำเป็นก้อนแล้วโยนลงบนพื้น “พวกชาวบ้านพวกนั้น!ทำให้ข้าโมโหจริงๆ! แค่ข้าวต้มชามเดียว พวกเขาก็ยังกล้าทะเลาะกัน ซ้ำแล้วยังกัดกันหูขาด!มีสิ่งใดน่าแย่งกันนักหนา ใช่ว่าไม่มีให้กินเสียเมื่อไหร่!”

        หมิงหยวนเห็นน้ำชาที่ตนยังไม่ได้แตะถูกหมิงเยี่ยแย่งไปดื่มจนหมดจึงได้แต่ยิ้มแห้งๆ รินน้ำชาให้ใหม่ “เจ้าใจเย็นๆ ก่อน ค่อยๆ ดื่ม”

        “เจ้าคงมิได้ฆ่าคนจริงๆ ใช่หรือไม่?”หมิงหยวนกังวล “พวกเขาลำบากเดินทางมาจากชิงโจว อดอยากมานานเห็นของกินก็คงอดใจไม่ไหว เจ้าอย่าไปถือสาพวกเขาเลย ระวังจะกลายเป็นเรื่องใหญ่”

        “ข้าไม่กล้าหรอก หากข้าทำเช่นนั้นเจ้าคงฆ่าข้าก่อนที่ท่านผู้ดูแลเมืองหลวงจะทำ” หมิงเยี่ยดื่มน้ำชาจนหมดก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง

        หมิงหยวนนึกขึ้นได้“มีข่าวของสือชีหรือไม่?”

        วันนั้นที่สำนักศึกษาหลวงหมิงหยวนกล่าวโต้วาทีแทนหม่านสือชีสุดท้ายหัวหน้าอาจารย์จึงตัดสินใจให้หม่านสือชีลดชั้น เรียนซ้ำชั้น แต่ไม่ถูกไล่ออกทุกคนต่างดีใจกับผลสรุป ทว่าเมื่อกองทัพเป่ยฉีรุกราน หยางจวินต้องกลับไปเป่ยฝู่ส่วนหม่านสือชีกลับไปโดยไม่ได้แม้แต่จะร่ำลา ทิ้งเพียงจดหมายไว้ฉบับหนึ่งจากนั้นก็ไปสมทบกับหยางจวิน ทำเอาเฉาอู๋จิ่วโกรธจนไม่ยอมพูดถึงคนผู้นี้อีกเลย

        เมื่อพูดถึงหยางจวินหมิงหยวนก็อดกังวลไม่ได้ สนามรบโหดร้าย ชวนให้ใจหาย

        “ครั้งก่อนมีคนที่กลับจากเมืองกว่างหลิงบอกว่าเหมือนจะเคยเห็นเขา แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีข่าวคราว ตอนนี้การเดินทางลำบากเขาคงทุ่มเทให้กับการรบ คงไม่มีเวลานึกถึงพวกเราหรอก”

        “เอาเถิด ไม่พูดถึงเขาแล้วมาคุยเรื่องของเรากันต่อ ข้าว่าวิธีการของสหายเฉาน่าสนใจมาก พวกท่านลงทะเบียนผู้ลี้ภัยนับเป็นบุญคุณอย่างยิ่ง ไม่ต้องรอถึงพรุ่งนี้ไปแจ้งให้ผู้ลี้ภัยแต่ละเมืองทราบตอนนี้เลย พรุ่งนี้เช้าจะได้จัดกลุ่มรับข้าวต้ม”เฉาเหอและเฉาผิงดีใจมากที่หมิงหยวนเห็นด้วย หมิงหยวนหันไปมองหมิงเยี่ย“เจ้าเองก็อย่ามัวแต่นั่ง ไปดูกับพวกเราหน่อยสิ”

        “ข้าเพิ่งจะได้นั่งนะ!”

        “เช่นนั้นเจ้าก็นั่งอยู่ที่นี่แหละพวกเรากลับก่อน” หมิงหยวนส่ายหัว ลุกขึ้นยืน

        หมิงเยี่ยเห็นอีกฝ่ายกำลังจะออกไปจึงรีบลุกขึ้น “นี่ รอข้าด้วย! ข้าไป! ข้าไปด้วย!”

-------------------------------