1. ค้นพบ
“ได้ข่าวไอ้เ้านั่นแล้วใช่ไหม”เมื่อประตูห้องทำงานเปิดออกโดยไม่มีการบอกกล่าว ทำให้ชายหนุ่มที่นั่งที่โต๊ะทำงานหงุดหงิดเล็กน้อยที่ถูกรบกวนแต่เพราะรู้ว่าคนที่เข้ามาเป็ใครโดยไม่แหงนหน้าขึ้นดูจึงให้อภัยได้ แล้วเอ่ยถามด้วยเสียงเข้มและกระด้างอันเป็นิสัยส่วนตัว
“ขอโทษที่รีบเข้ามาโดยไม่ทันได้เคาะประตูครับนายเมื่อกี้ผมเดินผ่านบ้านใหญ่เห็นคุณครีมลงจากรถพอดี เลยคิดว่าต้องรีบมาบอกนายก่อน”ผู้เข้ามานามอติภัทรซึ่งเป็ลูกน้องคู่ใจเอ่ยขึ้นอย่างรู้ดีว่าเ้านายไม่ชอบหญิงนามครีมหรือคุลิกาที่บิดาและมารดาหวังได้เป็ศรีสะใภ้สักเท่าไหร่ถ้าหลีกเลี่ยงได้ชายหนุ่มก็จะทำเสมอ
“ส่วนเื่ที่ให้หา ผมไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่า”
คำรายงานทำให้ชายที่เพิ่งจะลุกจากเก้าอี้เดินไปคว้าหมวกใบโปรดมาสวมศีรษะถึงกับหยุดชะงักเหลียวใบหน้าคร้ามแกร่งและดุไปมองคนพูดที่ขณะมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกยิ่งได้เห็นคิ้วหนาเป็ปื้นขมวดมุ่นเข้าหากันประกายในดวงตาสีดำสนิทราวกับนิลเต็มไปด้วยคำถาม ก็ทำให้ผู้เป็ลูกน้องถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง
“หมายความว่ายังไง...เดินไปคุยไปแล้วกัน” คนเป็นายเอ่ยและเดินนำลูกน้องหลบออกจากบ้านทางประตูด้านข้างเพื่อเลี่ยงที่จะเจอกับ...ครีม หญิงสาวผู้ที่ถูกวางตัวเป็ว่าที่คู่หมั้นและนิสากร! น้องสาวจอมก่อเื่ให้เขาตามแก้ไขไม่หยุดหย่อนหากเจอกันอากาศที่ปลอดโปร่งอยู่คงจะมีเมฆฝนตั้งเค้าก่อนพายุฝนจะโปรยปรายลงมาอย่างหนักพาให้คนรอบข้างโดนกระแสน้ำร้อนสาดกระเซ็นให้เจ็บกายไปตามๆ กันหลายคน
“เราได้ข่าวมาแค่ว่าไอ้หนุ่มนั่น...เดินทางกลับจากกรุงเทพมาที่นี่ด้วยรถโดยสารเที่ยวหกโมงเย็นจะมาถึงที่เกือบรุ่งสาง แต่...”
“มีอะไรผิดปกติไปหรือไง” ผู้เป็นายเอ่ยถาม คิ้วหนาเป็ปื้นเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยน้ำเสียงของอติภัทรออกจะ…ไม่มั่นใจคล้ายยังมีบางอย่างทำให้คลางแคลงใจ
“เมื่อตอนเที่ยง คนของเรายังเจอไอ้เ้านั่นควงสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มเดินเที่ยวห้างอยู่เลย”อติภัทรขมวดคิ้วเข้าหากันจะเป็ไปได้ยังไงที่คนสองคนจะอยู่ต่างที่แต่ในเวลาเดียวกันถึงจะเป็คู่แฝดก็ต้องมีส่วนที่แตกต่างให้จับพิรุธได้
“หือ...ข่าวไม่ได้ผิดพลาด” คนได้ฟังเลิกเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยความจริงเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากหากน้องสาวจะมีแฟนถึงจะเป็พี่ชายแต่ก็ควรทำเพียงแค่คอยสอดส่องดูแลไม่ให้ทำอะไรเกินเลยไปเท่านั้นหากั้แ่ที่นิสากรได้คบหากับเด็กหนุ่มคนนั้น เงินที่เคยมีในบัญชีเริ่มร่อยหรอลงไป…แต่ละครั้งไม่น้อยเลย จากไม่คิดก็ต้องคิด ที่ไอ้เ้าเด็กตัวแสบนั่นพาตัวมาสนิทสนมคบหากับน้องสาวเขาไม่ใช่เพราะรักจริง แต่อยากได้เงิน!
คนฉลาดคิดเป็ ย่อมจะไม่เอาในคราวเดียวเยอะๆ แต่จะค่อยๆ ล้วงเอาทีละน้อยเรื่อยๆ เพื่อไม่ให้เป็ที่สงสัย หากที่เขาคิดได้อย่างหนึ่งก็คือเ้าเด็กนั่นไม่สะเพร่าก็สมองกลวง ถึงได้ทำอะไรอย่างคนคิดตื้นๆ ถึงได้ขอทีละเยอะๆเมื่อหาเงินได้ง่ายๆ ก็ใช้จ่ายไปอย่างสุรุ่ยสุร่ายหลงระเริงกับความสุขฉาบฉวยจนลืมตัว เพราะคิดเพียงว่าเดี๋ยวหมดเมื่อไหร่ก็จะมาออดอ้อนขอจากนิสากรใหม่ ด้วยเหตุผลนานัปการที่ยกมาอ้างที่คนใจอ่อนขี้สงสารมองโลกในแง่ดีก็จะหลงกล ยอมให้ไปอีกก้อนโตๆ
“ข่าวไม่พลาดมีผู้โดยสารชื่อธีรั์ ชาวีชงโคเดินทางด้วยรถโดยสารเที่ยวหกโมงเย็นแน่นอนครับ”
“ตอนนี้...” ฟัง ลูกน้อง อติภัทรบอกเขาก็รีบก้มหน้าลงมองนาฬิกาข้อมือ เลยทำให้ไม่ทันได้มองร่างบอบบางที่ถลันออกมาจากพุ่มไม้ด้านข้าง
218
