บทที่ 24 ศิษย์ของหมอเหมียว
ฟางหานยังคงนิ่งเงียบ ทว่า ภายในห้วงความคิดเขากำลังสืบค้นข้อมูลอย่างละเอียดถี่ถ้วน เพื่อหาเคสอาการป่วยที่ใกล้เคียงกันกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า
ทักษะการปฐมพยาบาลขั้นกลางที่เขาอยู่นั้น เป็การหลอมรวมประสบการณ์กู้ชีพนับไม่ถ้วนั้แ่อดีตจนถึงปัจจุบัน หลังจากเขาดูดซับทักษะนี้ ความทรงจำเ่าั้ก็กลายเป็ส่วนหนึ่งของเขาอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติภายใต้การช่วยเหลือของระบบ ราวกับเขาเป็เ้าของประสบการณ์เ่าั้มาั้แ่แรก
แต่ก็ยังมีความแตกต่างอยู่บ้าง เนื่องจากประสบการณ์เหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่ฟางหานได้ประสบมาด้วยตนเองในโลกความเป็จริง การดึงข้อมูลออกมาใช้งานจึงยังไม่รวดเร็วเท่าใจนึก เขาจำเป็ต้องใช้เวลาเพียงชั่วครู่ในการระลึกและจัดระเบียบองค์ความรู้ใหม่
"เสี่ยวฟาง?"
เหมียวต้าหลงเอ่ยเรียกซ้ำเมื่อเห็นฟางหานนิ่งไปชั่วขณะ
"ครับ..."
ฟางหานขานรับพลางดึงสติกลับมา เขากวาดสายตามองไปที่พวงแก้มของทารกอีกครั้ง ซึ่งในยามนี้มันแดงก่ำผิดปกติ
"ตอนนี้เด็กยังกินนมแม่อยู่ใช่ไหมครับ?" ฟางหานถามเพื่อยืนยัน
"กินอยู่ค่ะ" ผู้เป็แม่รีบตอบด้วยความกังวล "ลูกเพิ่งจะอายุได้ครึ่งปีเศษ ยังไม่ถึงเวลาหย่านมเลยค่ะ"
"แล้วคุณแม่... สองวันนี้ได้ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาบ้างหรือเปล่าครับ?" ฟางหานโพล่งถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
แม่ของเด็กชะงักไปเล็กน้อย เธอทำสีหน้ามึนงงและไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่หมอหนุ่มสื่อสารนัก
"สองวันที่ผ่านมา คุณได้ดื่มเหล้ามาใช่ไหมครับ?" ฟางหานย้ำคำถามเดิม
"เอ่อ... คือเมื่อสองวันก่อนดื่มไปนิดหน่อยค่ะ ฉันทำงานด้านการขาย ปกติก็เลี่ยงงานสังสรรค์ไม่ได้อยู่แล้ว ่นี้แม้จะลามาเลี้ยงลูกที่บ้าน แต่เมื่อสองวันก่อนมีลูกค้าเก่าที่เป็คนสำคัญเชิญไปจริง ๆ ฉันปฏิเสธไม่ได้ก็เลยดื่มไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้นค่ะ"
"นั่นแหละครับคือสาเหตุ" ฟางหานพยักหน้าอย่างมั่นใจ มิน่าล่ะ เด็กถึงหลับลึกจนปลุกไม่ตื่น แต่ผลการตรวจชีพจรกลับดูปกติทุกประการ นอกจากอาการไม่ยอมตื่นแล้ว การกิน การขับถ่าย หรือสัญญาณชีพอื่น ๆ ก็ไม่มีสิ่งใดผิดปกติเลย จะมีก็เพียงพวงแก้มที่แดงระเรื่อเกินกว่าเด็กทั่วไปเท่านั้น
"อาการของเด็กตอนนี้คือ... อาการเมาครับ" ฟางหานสรุปอาการอย่างมั่นใจ
"เมาเหรอครับ?" ผู้เป็พ่อถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง เด็กตัวแค่นี้จะไปเมาเหล้าได้อย่างไร? เมื่อตั้งสติได้ เขาก็หันไปถลึงตาใส่ภรรยาด้วยความไม่พอใจทันที
"แอลกอฮอล์ที่คุณแม่ดื่มเข้าไปจะถูกขับออกมาทางน้ำนม แม้ปริมาณที่ปนเปื้อนจะน้อยมากสำหรับผู้ใหญ่ แต่ทารกที่ร่างกายยังบอบบางขนาดนี้ ไม่สามารถต้านทานฤทธิ์ของมันได้ สถานการณ์แบบนี้ ต่อให้พาไปเจาะเืตรวจก็อาจจะหาไม่พบครับ"
ฟางหานอธิบายพลางให้คำแนะนำอย่างจริงจัง "คุณแม่ที่อยู่ใน่ให้นมบุตร ต้องระมัดระวังเื่โภชนาการเป็พิเศษ ในเมื่อลูกยังกินนมจากอก แม่กินสิ่งใดเข้าไป สิ่งนั้นย่อมส่งผลถึงลูกโดยตรง หากเด็กคนนี้มีร่างกายที่แพ้ง่าย ผลกระทบที่ตามมาอาจจะรุนแรงเกินกว่าที่เราจะคาดเดาได้เลย"
"คุณหมอฟางคะ แล้วต้องรักษายังไงบ้างคะ?" ใบหน้าของผู้เป็แม่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความวิตกกังวล เธอได้แต่โทษตัวเองในใจว่าไม่ควรดื่มเหล้าในตอนนั้นเลย เพียงเพราะความประมาททำให้ลูกต้องเผชิญกับอันตราย
"จากการตรวจเมื่อครู่ ชีพจรของเด็กยังคงอยู่ในเกณฑ์ปกติ เคสนี้จึงไม่จำเป็ต้องให้ยารักษา เพียงแค่รอเวลาให้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์สลายไปเองตามธรรมชาติ เด็กก็จะค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาเอง หลังจากนี้ขอเพียงระมัดระวังเื่อาหารการกินให้มากขึ้นก็พอครับ" ฟางหานโบกมือเป็เชิงบอกว่าไม่ต้องเป็ห่วง
"ขอบคุณหมอฟางมากครับ"
พ่อแม่ของเด็กรีบกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ หมอที่ลุงเขยแนะนำมา แม้จะดูอายุน้อยแต่กลับมีความสามารถสูงส่งอย่างน่าทึ่ง ตลอดสองวันที่ผ่านมา พวกเขาพาลูกตระเวนไปหลายโรงพยาบาล ทว่า กลับไม่มีใครระบุสาเหตุได้เลย สมาชิกในครอบครัวต่างก็ตกอยู่ในภาวะสติแตกกันไปหมดแล้ว
เหมียวต้าหลงยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้าง ๆ โดยไม่ได้แทรกแซง แต่ในใจกลับรู้สึกทึ่งอย่างบอกไม่ถูก ตลอดชีวิตหมอเขาเห็นคนเมามานับไม่ถ้วน แต่ทารกที่เมาเหล้าผ่านน้ำนมแม่นี่ถือเป็เคสแรกที่เขาได้พบเจอด้วยตาตนเอง
ฟางหานคนนี้เก่งกาจเกินวัยจริง ๆ ที่สามารถมองผ่านอาการภายนอกจนเจอต้นตอที่แท้จริงได้
ส่วนทางด้านหลินอวี่ซานนั้น ดวงตาของเธอเป็ประกายด้วยความเลื่อมใสมานานแล้ว พยาบาลหลินคิดในใจว่า 'คุณหมอฟางช่างเก่งกาจและทรงเสน่ห์เหลือเกิน เธออยากรู้ใจจะขาดว่าเขามีเ้าของหัวใจแล้วหรือยัง?'
หลังจากคู่สามีภรรยาอุ้มลูกกลับไป ฟางหานจึงหันกลับมาเห็นเหมียวต้าหลงที่ยังยืนอยู่ใกล้ ๆ เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ปรึกษาความเห็นของหมอเหมียวเลย การกระทำเช่นนี้อาจจะดูเหมือนเขาข้ามหน้าข้ามตาแพทย์เฉพาะทางผู้ควบคุมงานไปหน่อยหรือเปล่า?
ทว่า เหมียวต้าหลงกลับไม่ได้แสดงอาการขุ่นเคืองแม้แต่นิดเดียว บนใบหน้าเขายังคงประดับด้วยรอยยิ้มอย่างอบอุ่น เขาเลิกมองฟางหานเป็เพียงนักศึกษาแพทย์ฝึกงานไปนานแล้ว ยิ่งฟางหานแสดงความสามารถโดดเด่นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งพอใจมากเท่านั้น เพราะนี่เท่ากับว่า ทีมของเขากำลังจะแย่งเคสจากแผนกศัลยกรรมกระดูกและเนื้อเยื่อาเ็ รวมถึงแผนกกุมารเวชศาสตร์มาอยู่ในมือ
หากเป็เช่นนี้ต่อไป แผนกฉุกเฉินภายใต้การดูแลของเขา คงจะกลายเป็หน่วยที่รวมยอดฝีมือรอบด้านไว้อย่างแท้จริง
"เสี่ยวหลี่ เดี๋ยวคุณไปจัดการรวบรวมและสรุปเวชระเบียนเคสที่เสี่ยวฟางรักษาให้เรียบร้อยด้วยนะ ฝากเื่นี้เป็หน้าที่ของคุณด้วย"
เหมียวต้าหลงหันไปสั่งการแพทย์ประจำบ้านหลี่
หนึ่งโรคหนึ่งเคสคือกฎเหล็กของโรงพยาบาล ในขณะเดียวกัน บันทึกเวชระเบียนเหล่านี้คือหลักฐานแสดงผลงานที่เป็รูปธรรมของแพทย์ หมอเหมียวตั้งใจจะรวบรวมเคสทั้งหมดที่ฟางหานรักษาใน่นี้เพื่อส่งให้ฟางเฮ่าหยางพิจารณา เป็การปูทางและสร้างเครดิตให้ฟางหานอย่างเต็มที่
ต้องเข้าใจก่อนว่า แพทย์ในแผนกฉุกเฉินแต่ละคนต้องรับมือกับคนไข้จำนวนมหาศาลในแต่ละวัน หัวหน้าแผนกย่อมไม่สามารถลงมาตรวจสอบรายละเอียดของทุกคนได้ หากไม่มีความผิดพลาดร้ายแรงเกิดขึ้น หัวหน้าก็มักจะไม่ลงมาสอบถามเื่ราวส่วนบุคคล
สำหรับฟางหานแล้ว ผลงานใน่การฝึกงานนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อคะแนนจบการศึกษา และเป็ปัจจัยหลักที่จะช่วยส่งเสริมให้เขาได้บรรจุเป็พนักงานประจำในอนาคต ในเมื่อมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันแล้ว หมอเหมียวจึงเลือกที่จะเป็ผู้สนับสนุนและผลักดันเด็กหนุ่มให้ไปถึงฝั่งฝันอย่างสุดความสามารถ
"ครับ หมอเหมียว"
แพทย์ประจำบ้านหลี่ตอบรับด้วยน้ำเสียงที่แฝงความน้อยเนื้อต่ำใจเล็ก ๆ คนที่ลงมือรักษาคือฟางหาน แต่คนที่ต้องมานั่งปั่นงานเอกสารกลับเป็เขา นี่มันช่างเป็การสลับบทบาทที่น่าขมขื่นใจนัก
หมอหลี่เริ่มมองเห็นสัจธรรมแล้วว่า ตราบใดที่ฟางหานยังประจำอยู่ในแผนกฉุกเฉินแห่งนี้ โอกาสที่เขาจะโดดเด่นขึ้นมาก็คงริบหรี่ราวกับแสงเทียนในพายุ... เขาได้แต่ภาวนาให้่เวลาการหมุนเวียนงานนี้ผ่านไปโดยเร็ว เพื่อให้ฟางหานได้ย้ายไปแผนกอื่นเสียที การถูกนักศึกษาแพทย์ฝึกงานนำหน้าอยู่เช่นนี้ทำให้เขาแทบไม่กล้าสู้หน้าเพื่อนร่วมอาชีพคนอื่น ๆ เลย
เหมียวต้าหลงสังเกตเห็นสีหน้าที่หม่นหมองของแพทย์ประจำบ้านหลี่ เขาจึงกวักมือเรียกเบา ๆ "เสี่ยวหลี่ ตามผมมาทางนี้หน่อย"
แพทย์ประจำบ้านหลี่รีบเดินตามหลังหมอเหมียวไปจนถึงจุดที่ลับตาคน จากนั้นเหมียวต้าหลงก็เปิดฉากถามขึ้นว่า "เสี่ยวหลี่ ผมถามตามตรงนะ การที่ผมให้คุณคอยติดตามฟางหาน คุณรู้สึกน้อยใจหรือเสียหน้าบ้างไหม?"
แพทย์ประจำบ้านหลี่ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบส่ายหัวปฏิเสธ "หมอเหมียวครับ ผมไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นจริง ๆ ครับ"
"มีก็บอกว่ามี ไม่มีก็บอกว่าไม่มี ไม่ต้องปิดบังผมหรอก ผมไม่ใช่คนใจแคบที่จะโกรธเพราะความน้อยใจของคุณ"
เหมียวต้าหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและหวังดี
"เอ่อ... ก็มีบ้างนิดหน่อยครับ"
แพทย์ประจำบ้านหลี่จำต้องยอมรับความจริง
"คุณนี่มันโง่เง่าจริง ๆ!"
เหมียวต้าหลงตวาดออกมาเสียงดัง
"อ๊ะ..."
แพทย์ประจำบ้านหลี่อ้าปากค้างด้วยความใ "ผมโง่ตรงไหนกันครับ? เื่แบบนี้ใครเจอก็ต้องรู้สึกเหมือนผมทั้งนั้น..."
"แล้วคุณประเมินฝีมือของฟางหานไว้ระดับไหน?"
หมอเหมียวเปลี่ยนโทนเสียงให้ดูจริงจังขึ้น
"เก่งมากครับ... เก่งกว่าแพทย์เ้าของไข้บางคนที่ผมรู้จักเสียอีก"
แพทย์ประจำบ้านหลี่ตอบตามตรง ก่อนจะรีบเสริมท้าย "แน่นอนว่าผมไม่ได้หมายถึงคุณหมอเหมียวนะครับ"
"หึ ๆ"
เหมียวต้าหลงยิ้มมุมปาก "ผมเองก็ไม่กลัวคุณจะหัวเราะหรอกนะ เพราะในบางเื่ ผมเองก็ยังสู้ฟางหานไม่ได้จริง ๆ"
แพทย์ประจำบ้านหลี่นิ่งเงียบไม่กล้าเอ่ยปากแสดงความเห็นใด ๆ คำสารภาพนี้เหมียวต้าหลงพูดเองได้ แต่เขาไม่มีสิทธิ์จะก้าวล่วง
เหมียวต้าหลงกล่าวต่อ "ในเมื่อคุณเลือกเดินเส้นทางแพทย์แผนจีน คุณควรจะจดจำกฎเหล็กสองข้อไว้ให้ขึ้นใจ คือ 'แพทย์ไม่เคาะประตูเรียกคนไข้' และ 'ธรรมะไม่ถ่ายทอดโดยง่าย'"
แพทย์ประจำบ้านหลี่พยักหน้าช้า ๆ คล้ายเริ่มจะฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้
ในฐานะคนที่เรียนการแพทย์แผนจีนมา เขาย่อมรู้ซึ้งถึงกฎเกณฑ์อันเข้มงวดและวัฒนธรรมการสืบทอดวิชาแบบดั้งเดิม ที่ให้ความสำคัญกับลำดับาุโและการเคารพครูบาอาจารย์เป็ที่สุด
ในอดีต ผู้ที่จะเรียนแพทย์ต้องเริ่มจากการเป็เด็กฝึกงานที่ต้องผ่านบททดสอบอันยากลำบาก เมื่อจะกราบเป็ศิษย์ต้องทำพิธีอย่างเป็ทางการ คำว่า 'หนึ่งวันเป็อาจารย์ ตลอดไปเปรียบเสมือนบิดา' ไม่ใช่เพียงคำกล่าวอ้างเลื่อนลอย
สมัยก่อน ไม่ใช่เพียงแค่ศาสตร์การแพทย์เท่านั้น แต่ทักษะวิชาชีพทุกแขนงล้วนเป็เช่นนี้ เพราะวิชาที่เรียนคือเครื่องมือทำมาหากินเลี้ยงชีพ เมื่อมีใครยอมถ่ายทอดวิชาให้ นั่นจึงเปรียบเสมือนการได้รับชีวิตใหม่จากผู้เป็บิดามารดาคนที่สอง
'ธรรมะไม่ถ่ายทอดโดยง่าย แพทย์ไม่เคาะประตูเรียกคนไข้' สิ่งใดที่ได้มาโดยปราศจากความพยายาม ย่อมไร้ค่าในสายตาผู้รับ
ในปัจจุบัน แม้ระเบียบปฏิบัติหลายอย่างจะลดน้อยถอยลงไปตามยุคสมัย ครูอาจารย์ส่วนใหญ่กลายเป็เพียงอาชีพหนึ่ง และระบบการศึกษาภาคบังคับก็ไม่ได้มีพิธีการกราบครูที่เคร่งครัดเหมือนเก่า ทำให้คนรุ่นใหม่ขาดความเคารพยำเกรงในวิชาชีพ
ทว่า สำหรับการแพทย์แผนจีนนั้นยังคงต่างออกไป แม้กระทั่งในยามนี้ เหล่ายอดฝีมือที่มีชื่อเสียงล้วนผ่านการเคี่ยวกรำวิชาที่สืบทอดกันมาเป็ทอด ๆ น้อยคนนักที่จะได้ความเก่งกาจมาโดยง่าย
ยกตัวอย่างเช่นฉินเว่ยหัว อาจารย์ของเขาคือยอดฝีมือสายซางหานที่มีชื่อเสียงระดับประเทศอย่างหลัวหยวนเฉิน กว่าที่ฉินเว่ยหัวจะได้รับอนุญาตให้กราบเป็ศิษย์ เขาต้องผ่านบททดสอบความอดทนและความยากลำบากนานัปการ
เพราะเหตุนี้ ทัศนคติของแพทย์แผนจีนผู้มีฝีมือจึงมักจะมีความเป็เอกเทศและหวงแหนวิชา
"ความรู้ที่ผมต้องทนลำบากเืตาแทบกระเด็นเพื่อแลกมา ทำไมผมต้องมาประเคนให้คุณง่าย ๆ ด้วย?"
ไม่อาจพูดได้ว่าแพทย์แผนจีนทุกคนจะมีทัศนคติเช่นนี้ แต่อย่างน้อยส่วนใหญ่ก็คิดในใจเช่นนั้น โรงพยาบาลไม่ใช่โรงเรียนประถม และไม่ใช่สำนักวิชาการ หากคุณ้าจะตักตวงความรู้ ไม่ต้องถึงขั้นคุกเข่ากราบไหว้ แต่อย่างน้อยก็ต้องมีความจริงใจที่มากพอจะทำให้ผู้สอนยอมรับ หากทำไม่ได้ คุณก็ได้เพียงแค่เดินตามหลังดูอาจารย์ทำงานไปวัน ๆ หวังว่าเขาจะเดินเข้ามาสะกิดสอนงานด้วยความเต็มใจงั้นเหรอ? นั่นมันความฝันชัด ๆ
คำว่า 'เพื่อนร่วมอาชีพคือศัตรู' ในบางแง่มุมก็ยังคงเป็ความจริงที่เ็ป ไม่ใช่แพทย์ทุกคนที่จะมีจิตใจเสียสละเพื่อส่วนรวม ความกังวลที่ว่า 'สอนศิษย์จนอาจารย์อดตาย' ยังคงมีอยู่ในทุกวงการ โดยเฉพาะในวงการแพทย์ที่ยังยึดถือขนบธรรมเนียมดั้งเดิมไว้อย่างเหนียวแน่น
"หน้าตาและศักดิ์ศรีมันจะมีค่าสักเท่าไหร่กันเชียว? ทักษะความรู้ที่คุณซึมซับเข้าไปต่างหากที่เป็ของจริงที่ใครก็มาแย่งไปไม่ได้"
หมอเหมียวชำเลืองมองแพทย์ประจำบ้านหลี่ "เสี่ยวหลี่ คุณก็มาอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้นานพอควรแล้ว ลองถามใจตัวเองดูว่าคุณได้ความรู้อะไรเพิ่มขึ้นมาบ้าง? การเดินตามแพทย์เ้าของไข้หรือหัวหน้าแผนกหลาย ๆ คนน่ะ อย่าหวังว่าเขาจะมีเวลามานั่งอธิบายให้คุณฟังเลย ต่อให้เขาใจดีแค่ไหน เขาก็ไม่มีเวลามากพออยู่ดี แต่ฟางหานล่ะ?
ฟางหานมีสถานะเป็เพียงนักศึกษาแพทย์ฝึกงาน ส่วนคุณคือแพทย์ประจำบ้าน ขอเพียงคุณนิ่งสงบและยอมวางทิฐิลง ผมเชื่อมั่นว่าไม่ว่าคุณจะสงสัยเื่อะไร เขาก็พร้อมจะถ่ายทอดให้คุณฟังอย่างเต็มใจ การเรียนรู้จากฟางหานนั้นง่ายกว่าและเข้าถึงได้มากกว่าเรียนจากพวกผมหลายเท่าตัวนัก บางครั้งวิกฤตที่คุณเจออยู่ตอนนี้ ก็คือโอกาสทองในการก้าวหน้า อยู่ที่ว่าคุณจะมองมันอย่างไร"
แพทย์ประจำบ้านหลี่นิ่งเงียบงันไปทันที คำพูดของหมอเหมียวเปรียบเสมือนแสงสว่างที่ส่องเข้ามากลางใจ
"กลับไปทบทวนดูให้ดี ในประวัติศาสตร์ หมอชื่อดังแต่ละท่านก็ไม่ได้มีอาจารย์เพียงคนเดียว ยอดฝีมือเ่าั้เคยยอมทนลำบากตรากตรำเพียงเพื่อจะขอความรู้จากผู้ที่เก่งกว่า เขาจะมัวมาสนใจเื่หน้าตาอยู่เหรอ? หากคุณนับวันรอแค่เวลาเลิกงาน คุณจะไม่ได้อะไรกลับไปเลย ตำแหน่งแพทย์ประจำบ้านหรือแพทย์เ้าของไข้มันก็แค่หัวโขน แต่ความสามารถที่แท้จริงต่างหากที่เป็ของมีค่าที่สุด ดูอย่างฟางหานสิ เขามาที่นี่ไม่กี่วัน แต่ตอนนี้มีใครบ้างที่ไม่ยอมรับในตัวเขา?"
"หมอเหมียวครับ ผมเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วครับ ขอบคุณมากที่ช่วยเตือนสติและคลายความเขลาให้กับผม"
แพทย์ประจำบ้านหลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจัง "การได้ร่วมงานภายใต้การดูแลของคุณ คือโชคดีที่สุดในชีวิตการทำงานของผมจริง ๆ"
"ฮ่า ๆ เข้าใจได้ก็ดีแล้ว ไปทำงานต่อเถอะ"
เหมียวต้าหลงโบกมือลา เมื่อเห็นเสี่ยวหลี่เดินจากไปด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ในที่สุดเขาก็สามารถแก้ปมในใจของเด็กคนนี้ได้เสียที
หากจะพูดกันตามตรง เขากลัวว่าแพทย์ประจำบ้านหลี่จะถอดใจทิ้งงานไปเสียก่อน เพราะฟางหานยังคงเป็เพียงนักศึกษาฝึกงาน จึงจำเป็ต้องมีคนที่มีใบประกอบวิชาชีพคอยกำกับดูแลอยู่เสมอ และเขาก็ไม่สามารถอยู่เฝ้าดูได้ตลอดเวลา เสี่ยวหลี่จึงเป็ตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดในตอนนี้
'ระบบ เมื่อครู่ผมน่าจะได้รับความเลื่อมใสที่ออกมาจากใจจริงของหมอเหมียวแล้วใช่ไหม?'
ภายในห้องพักเพียงลำพัง ฟางหานแอบสื่อสารกับสิ่งที่อยู่ในหัว
[ใช่]
'นี่ถือเป็ครั้งแรกเลยใช่ไหม ที่ผมได้รับความเลื่อมใสจากผู้ที่มีตำแหน่งสูงกว่าในสายอาชีพเดียวกัน?' ฟางหานถามต่อ
[ใช่]
'แล้ว... ไม่มีรางวัลพิเศษอะไรให้ผมบ้างเหรอ?' หัวใจของฟางหานเริ่มเต้นรัวด้วยความคาดหวัง นี่คือสิ่งที่เขาเฝ้ารอคอยจากการทำแต้มกับระบบ
[เนื่องจากโฮสต์ได้รับความเลื่อมใสจากใจจริงจากผู้ที่มีตำแหน่งสูงกว่าในสายอาชีพเดียวกันเป็ครั้งแรก ระบบจึงมีรางวัลมอบให้]
ระบบตอบกลับอย่างเป็ทางการ
'ดีมาก! บอกมาเร็ว รางวัลที่ว่านั่นคืออะไร?' ฟางหานพรั่งพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกและตื่นเต้นที่สุด
113K
