เซียนสาวเขย่าขวัญ(ใจ)

​หลังจากเหตุการณ์ "จิ้งเหลนฟันหลุด" กลางห้างดัง เฟยหลงและแก๊งพี่ชายปลากระเบนทั้งสามก็พาสาวน้อยมหัศจรรย์อย่างชิงเซียนมาหยุดอยู่ที่หน้าภัตตาคารอาหารญี่ปุ่นระดับพรีเมียม ร้านนี้ถูกตกแต่งด้วยไม้สนฮิโนกิส่งกลิ่นหอมอบอวลดูสงบเงียบ แตกต่างจากความวุ่นวายภายนอก

​ชิงเซียนเดินเข้าไปนั่งที่หน้าบาร์ไม้ยาว โดยมีเชฟชาวญี่ปุ่นหัวล้านเลี่ยนท่าทางเคร่งขรึมยืนรออยู่

​[หือ... วิหารนี้ทำไมมันดูเรียบง่ายนัก? แล้วนั่น... เ๽้ามนุษย์หัวมันวาวนั่นน่ะรึที่จะมาปรุงอาหารให้ข้า? ทำไมเขาถึงถือมีดคมกริบจ้องหน้าข้าเหมือนข้าไปติดหนี้เขาล่ะ? หรือว่านี่คือพิธีกรรม 'สังเวยเซียน' ก่อนกินอาหาร?]

​เฟยหลงที่นั่งข้างๆ ถึงกับแอบไอแก้เขิน "นี่คือเชฟครับชิงชิง เขาจะทำอาหารให้เรากินทีละคำตามที่เขาเห็นว่าดีที่สุด"

​[ทำทีละคำ? โอ้โห... ช่างอืดอาดยิ่งนัก! ถ้าข้าหิวจนหน้ามืด ข้าไม่คว้าปลาทั้งตัวบนน้ำแข็งนั่นมากินเลยรึ? แต่เอาเถอะ... ข้าจะลองดูวิชา 'หั่นปลา' ของเ๽้าหัวมันนี่หน่อยว่าจะแน่แค่ไหน]

​เชฟเริ่มบรรจงแล่ปลาทูน่าส่วนท้องที่มันวาวด้วยความชำนาญ ชิงเซียนจ้องมองตาไม่กะพริบ

​[อื้อหือ... เพลงมีดไม่เลว! พริ้วไหวดั่งสายน้ำไหล แต่เสียดาย... พลังปราณในข้อมือเขายังไม่นิ่งพอ ถ้าเขาส่งพลังลงไปในใบมีดอีกนิด เนื้อปลานี่จะหวานล้ำยิ่งกว่าเดิม! แต่ก็นะ... มนุษย์ธรรมดาได้แค่นี้ก็ถือว่าเก่งแล้ว]

​เชฟยื่นคำแรกให้ชิงเซียน ชิงเซียนหยิบเข้าปากปุ๊บ... ดวงตาเธอก็เบิกกว้าง!

​[๼๥๱๱๦์!!! นี่มันเนื้อปลาหรือปุยเมฆกันแน่? มันละลายในปากปานหิมะต้องแสงอาทิตย์! ความมันของมันซึมซาบเข้าสู่ลิ้นจนข้ารู้สึกเหมือนลอยอยู่บนวิมาน! เ๽้าหัวมันคนนี้... ข้าขอถอนคำพูด เขาคือ 'เทพเ๽้าแห่งมีด' จริงๆ!]

​ขณะที่ชิงเซียนกำลังเคลิ้มกับรสชาติอาหาร พี่ชายทั้งสามคนก็ไม่ได้สนใจปลาตรงหน้าเลย พวกเขาเอาแต่แอบฟังเสียงในใจน้องสาวเพื่อเช็กว่า "มีหุ้นตัวไหนเด็ดๆ อีกไหม?" หรือ "พระเอกแอบทำอะไรไม่ดีลับหลังหรือเปล่า?"

​อีกด้านหนึ่ง... ในบ้านเช่าซอมซ่อแถบชานเมือง 

​รินดา นั่งกำหมัดแน่นอยู่บนเตียงไม้เก่าๆ ใบหน้าที่เคยสวยงามบัดนี้ซูบตอบและเต็มไปด้วยความแค้น ข้างๆ เธอคือ "ซินแสเงา" ชายชราตาบอดหนึ่งข้างที่แต่งตัวด้วยชุดสีดำหม่น กลิ่นธูปและสาปสางลอยคลุ้งไปทั่วห้อง

​"รินดา... เ๽้าแน่ใจนะว่าอยากจะทำสัญญาเ๣ื๵๪?" ซินแสเงาถามเสียงแหบพร่า "พลังนี้จะทำให้เ๽้ารูปโฉมกลับมางดงามกว่าเดิม แต่มันต้องแลกด้วยอายุขัยครึ่งหนึ่งของเ๽้า"

​"ฉันยอม!" รินดาตะคอกเสียงดัง "ขอแค่ให้ฉันได้เห็นยัยชิงชิงนั่นพินาศ ให้มันโดนทุกคนเกลียดเหมือนที่ฉันโดน ฉันยอมแลกทุกอย่าง!"

​รินดาไม่ได้ตาย... แต่เธอกำลัง "ตายทั้งเป็๲" ด้วยความริษยา เธอใช้เงินก้อนสุดท้ายที่แอบยักยอกไว้มาจ้างซินแสสายดำเพื่อทำพิธี "มนต์บังจิต" ซึ่งเป็๲วิชาอาคมที่จะทำให้คนรอบข้างมองเห็นชิงเซียนเป็๲ปีศาจ หรือเป็๲คนอารมณ์ร้ายน่ารังเกียจ โดยอาศัยพลังจากเศษเส้นผมของชิงเซียนที่เธอแอบเก็บไว้ก่อนถูกไล่ออกจากบ้าน

​"เริ่มพิธีได้เลยค่ะอาจารย์... ฉันรอไม่ไหวแล้ว" รินดาหยดเ๣ื๵๪ตัวเองลงในอ่างน้ำมนต์สีดำ

​ตัดกลับมาที่ร้านโอมากาเสะ 

​จู่ๆ ชิงเซียนที่กำลังเคี้ยวปลาไหลย่างอย่างมีความสุขก็ชะงักกึก! เธอวางตะเกียบลงทันทีจนเกิดเสียงดัง "ปึก!"

​[หือ? กลิ่นอายอัปมงคลนี่มันอะไรกัน? แรงอาฆาตนี่... มันคุ้นๆ เหมือนยัยขนมเข่งรินดาไม่มีผิด! ยัยนั่นยังไม่เข็ดอีกรึ? คราวนี้มาเหนือเมฆเสียด้วย... แอบใช้ 'วิชาคุณไสยโลหิต' สาปแช่งข้าจากระยะไกลรึ? หึ! คิดว่าเซียนอย่างข้าจะมองไม่ออกรึไง!]

​เฟยหลงเห็นสีหน้าของชิงเซียนเปลี่ยนไป เขารีบกุมมือเธอใต้โต๊ะ "มีอะไรหรือเปล่าชิงชิง?"

​[ไอ้หน้าปลาทู! ปล่อยมือข้าก่อน! ตอนนี้ข้าต้องตั้งสมาธิสะท้อนกลับอาคม! ถ้ายัยนั่นอยากจะเล่นของดำ ข้าจะทำให้หน้าของนางกลายเป็๲ 'ถ่านดำ' จริงๆ ไปเลย!]

​ชิงเซียนหลับตาลงนิ่งๆ พลันมีกระแสลมเบาๆ หมุนวนรอบตัวเธอ พี่ชายทั้งสามที่ได้ยินว่า "จะทำให้หน้ารินดากลายเป็๲ถ่าน" ถึงกับหูผึ่ง พวกเขาแสร้งทำเป็๲กินปลา แต่ใจนี่อยากจะหยิบป๊อปคอร์นมานั่งดูน้อนสาวปล่อยของเต็มทีแล้ว

​"เชฟคะ... ขอน้ำเปล่าแก้วหนึ่ง" ชิงเซียนเอ่ยเสียงเรียบ

​พอน้ำมาวางตรงหน้า ชิงเซียนไม่ได้ดื่ม แต่เธอใช้นิ้วจิ้มลงไปในน้ำแล้ววาดลวดลายกลางอากาศอย่างรวดเร็ว พลังปราณสีทองอ่อนๆ ซึมซาบลงไปในน้ำ

​[จงกลับไปหาเ๽้าของ... สิ่งชั่วร้ายที่ส่งมา จงสะท้อนกลับไปร้อยเท่าพันทวี! ให้ยัยจิ้งจอกนั่นได้ลิ้มรสความมืดมิดที่นางสร้างขึ้นเอง! ไป๊!!!]

​เธอดีดหยดน้ำนั้นออกไปทางหน้าต่างร้าน พลันเกิดเสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงกลางวันแสกๆ จนลูกค้าในร้านสะดุ้งกันหมด!