9
สะกดรอยจอมมาร
รสจูบเจ็บซ่านไปทั่วทั้งริมฝีปาก แรงบดขยี้อย่างไม่ปรานีของอารัญทำให้พรบุหลันผวา แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเมื่อเขากลับมาจากทำงาน อาหารจานแรกที่เธอจะต้องเสิร์ฟให้เขานั้นไม่พ้นจะเป็ตัวเธอเอง ทว่าความเ็ปและรุนแรงแบบนี้หมดไปั้แ่วันที่เขาห้ามเธอพูดถึงเื่แม่อีก แต่วันนี้พายุอารมณ์ใดกันที่ทำให้อารัญกลับมารุนแรงกับเธออีก
ร่างแบบบางถูกเหวี่ยงไปที่โซฟาสีทึม ก่อนที่เดรสสีขาวลายดอกไม้จะถูกกระชากออกอย่างไม่แยแส ตามมาด้วยเสื้อชั้นในและกางเกงในตัวจิ๋วที่ใช้ปกปิดดอกไม้งดงามก็ถูกเขากระชากขาดติดมือเช่นกัน
ริมฝีปาก ฝ่ามือ และความแข็งแกร่งจากร่างกายของเขาบดเบียดเนื้อตัวของเธอ เหมือนเขาจะไม่เปิดโอกาสให้เธอได้หายใจ และเมื่อเขาถอนริมฝีปากที่บดเบียดจนเธอเจ็บร้าวออก ไม่นานก็เคลื่อนลงไปยอดอกสีสวยพร้อมดูดดุนอย่างรุนแรง ทำให้พรบุหลันเก็บกลั้นความเจ็บไว้ไม่ได้อีกแล้ว
“คุณอารัญ... จันทร์เจ็บ!”
เสียงร้องของเธอทำให้เขาชะงัก ดวงตาคมเข้มเหลือบขึ้นสบตากับเธอขณะที่ริมฝีปากของเขายังอยู่ที่เดิม ก่อนที่ดวงตาคมเข้มนั้นจะปิดลงอย่างรู้ตัว แล้วความรุนแรงจนเ็ปก็กลายกลับเป็อ่อนโยน บางเบา และปลุกเร้าอย่างถึงที่สุด เสียงร้องว่าเจ็บแปรเปลี่ยนเป็เสียงครวญครางแว่วหวานดังเดิม
ทุกที่ที่ริมฝีปากร้อนตามแรงอารมณ์ของอารัญลากผ่าน ไม่มีที่ใดเลยที่พรบุหลันไม่รู้สึกซ่านเสียว เธอปลดปล่อยอารมณ์ให้ทะยานไป ยิ่งเคราสากลากผ่านสีข้างก่อนจะวกขึ้นมาที่แนวลิ้นปี่และค่อยๆ เลื่อนลงไปสู่จุดหมาย พรบุหลันก็แทบกรีดร้องเร่งเร้าให้เขาไปสู่จุดนั้นโดยเร็ว
และเมื่อถูกดันตัวขึ้นให้ฝ่าเท้าวางทาบอยู่บนเบาะนั่ง พรบุหลันก็ต้องกรีดร้องเพราะความเสียวซ่านที่ปะปนมากับความทรมาน เพราะเขากำลังละเลียดอาหารจานอร่อยตรงหน้าอย่างมีความสุข ซึ่งนั่นก็คือน้ำผึ้งแสนหวานที่ขับออกมาจากดอกไม้แสนสวย ความอุ่นวาบสลับฉ่ำชื้นขับให้จินตนาการของพรบุหลันพวยพุ่ง และสิ่งเร้าในร่างกายก็ร้องสั่งให้เธอมองสิ่งที่เขากระทำ
เมื่อเห็นการกระทำของเขาเต็มสองตา พรบุหลันก็หลับตาแหงนหน้าครวญครางอย่างไม่รู้จบ รู้สึกไม่ต่างจากหัวใจถูกกระตุ้นด้วยความหฤหรรษ์อย่างยาวนาน รับรู้ได้แม้กระทั่งยามเขาััลึกซึ้งแนบชิด ก่อนทำท่าจะผละออกห่าง แต่เธอก็รีบผวาตามติดให้เขากลับมาล่วงล้ำมากขึ้น จนพรบุหลันรองรับความซ่านเสียวไว้ไม่ได้อีกแล้ว ริมฝีปากบอบบางจึงอ้าค้าง ก่อนจะเปล่งเสียงกรีดร้องออกมาจนสุด เมื่อ์นั้นคือสิ่งที่เธอไขว่คว้ามาได้
พรบุหลันยังคงรู้สึกถึงความซ่านเสียวต่อไป เมื่ออารัญยังได้ไม่ถึงครึ่งที่โหยหา เพราะกายรายงานว่าภากรมาที่แฟรงเกนส์ ทำให้เขาเกิดอารมณ์ที่้าเป็เ้าของพรบุหลันเพียงคนเดียวเท่านั้น ทุกความเคร่งเครียด ทุกแรงบีบคั้น จึงส่งผ่านไปยังเรือนร่างของเธอโดยไม่รู้ตัว สุดท้ายเขาก็ทำให้เธอเจ็บ
อารัญรั้งรออยู่ที่ปากทางเข้าสู่วิมานแห่งความสุข แต่ยังไม่ก้าวเข้าไป เพราะเขาอยากซึมซับความสวยงามของพรบุหลันให้มากกว่านี้ เขาอยากแน่ใจว่าเธอเป็ของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น และไม่มีทางที่เขาจะปล่อยพรบุหลันไปให้ใครคนอื่น ภากรจะไม่มีวันได้พบเจอกับพรบุหลันแน่ เพราะเธอจะเป็ฝ่ายที่ไม่ให้ภากรพบ
“คุณอารัญคะ ทำอะไรจันทร์...”
พรบุหลันบิดกายสะท้านไปทั้งร่าง เมื่อเขายังรีรออยู่แค่หน้าประตู เป็การทรมานเธออย่างยิ่งยวดจนแทบทนไม่ไหว เขากำลังยั่วเย้าให้เธอเป็ฝ่ายร้องขอ และเขาก็ทำได้สำเร็จ
“คุณอารัญได้โปรด...ช่วยจันทร์ด้วย...”
“ฉันจะช่วยเธอจันทร์ ฉันจะช่วย แต่เธอต้องสัญญาว่าจะไม่ไปจากฉัน เธอต้องสัญญาว่าจะอยู่ที่นี่กับฉันตลอดไป”
พรบุหลันทั้งสะท้านทั้งงุนงงกับคำถาม มันใช่เวลาหรือเปล่าที่เขาจะถามสิ่งนี้กับเธอ เมื่อเขากำลังทรมานเธอให้ตายด้วยความซ่านเสียว และแล้วการก้าวเข้ามาอย่างรัวเร็วของเขาก็ทำให้พรบุหลันต้องกรีดร้อง เพราะเธอ้าสิ่งนั้น ้าให้เขาเข้ามายังส่วนลึกที่สุด
“คุณอารัญขา... ได้โปรดช่วยจันทร์ด้วย คุณอารัญ... อื๊อ...เร็วค่ะ เร็วสิคะ คุณอารัญ...”
และความ้าอันมากล้นก็ร้องสั่งให้พรบุหลันพูดคำน่าละอายออกมา เธอร้องขอเขาด้วยน้ำตาเพราะความปรารถนาพุ่งขึ้นสูง จนเธอแทบจะตอบสนองความปรารถนานั้นแทนเขาเสียแล้ว แต่เพราะเขารอจะเข้าเธออยู่แล้ว การกระทำของเธอจึงหมดความหมาย
“คุณอารัญขา... ช่วยจันทร์...ช่วยจันทร์...”
“สัญญามาก่อน จันทร์...สัญญา”
“สัญญาค่ะสัญญา จันทร์สัญญาแล้ว จันทร์สัญญาแล้ว กรี๊ดดด!...”
สิ้นสุดคำสัญญา อารัญก็พุ่งทะยานสุดตัวด้วยความเร็วสูงเข้าไปหาคนที่พรักพร้อมรอเขาอยู่แล้วทันที และนั่นทำให้พรบุหลันหวีดร้องสุดเสียง เพราะอารัญส่งเธอขึ้นไปบน์อีกครั้งหนึ่ง
พรบุหลันอมยิ้มด้วยความสุข เพราะการประกอบอาหารจานที่สามในค่ำคืนนี้กำลังจะเริ่มต้นในอีกไม่ช้า และครั้งนี้อารัญจะเป็คนปรุง ส่วนเธอจะเป็คนกินอย่างเอร็ดอร่อย
พรบุหลันอมยิ้มด้วยความสุขเมื่อมองอาหารหลากหลายอย่างซึ่งจัดเตรียมไว้อย่างพร้อมสรรพ เพื่อรอคอยให้คนที่นอนหลับใหลไปด้วยความอ่อนเพลียตื่นขึ้นมากิน หากไม่นับเื่อิสรภาพที่เขาจำกัดเธอไว้แต่เพียงในกรงทอง หลายวันที่ผ่านมาก็ต้องถือว่าเขาดีกับเธอมาก เริ่มจากมีเสื้อผ้าผู้หญิงแบรนด์หรูทั้งชั้นในชั้นนอกบรรจุอยู่ในตู้เสื้อผ้าของเธอจนเต็ม มีเครื่องสำอางประทินผิวยี่ห้อดังที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้ใช้จัดเตรียมไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้ง เรียกได้ว่าทุกอย่างที่ผู้หญิงต้องใช้นั้นมีอยู่ครบ และที่เพิ่มเติมมาเมื่อวานก็คือ เขาให้เธอเจอกับคนอื่นบ้าง นอกจากเขาและกาย
‘ถ้าคุณจันทร์อยากได้อะไรเพิ่มเติมพวกเครื่องครัวหรือของสดก็จดให้ป้านิ่มไปซื้อให้นะครับ ในซองนี่คือค่าใช้จ่ายประจำสัปดาห์ ถ้าไม่พอก็บอกผม’
เงินจำนวนสองหมื่นบาทที่บรรจุอยู่ในซองสีขาวนั้นแทบทำให้เธอไม่กล้าหยิบออกมาใช้ เพราะเธอกลัวว่าธนบัตรจะหายไปบางใบ เงินหมื่นนั้นเธอเคยมีโอกาสได้จับ แต่นั่นก็คือเงินที่แม่ให้นำไปจ่ายค่าเทอมและค่าใช้จ่ายอื่นๆ ในการเรียนของเธอทั้งเทอม แต่ที่กายบอกก็คือ ‘ค่าใช้จ่ายประจำสัปดาห์’ เธอไม่รู้หรอกว่าคนรวยเขากินอยู่กันแค่ไหน ใช้เงินกี่บาท แต่เงินจำนวนสองหมื่นบาทสำหรับเธอแล้ว เฉพาะใช้กินอยู่กับแม่ก็อยู่ได้นานทีเดียว แต่เมื่อเขาให้มาแล้วเธอก็จะใช้จ่ายแค่เพียงสิ่งจำเป็เท่านั้น เช่น ใช้สำหรับการจัดเตรียมอาหารประจำวัน
พรบุหลันมองต้มยำกุ้งน้ำใสที่มีตัวกุ้งสีส้มสดตัดกับสีเขียวของใบมะกรูดน่ากิน ไข่เจียวหมูสับวุ้นเส้นที่ขึ้นฟูดูรู้ว่ากรอบแน่ๆ แม้จะยังไม่ได้กิน และหมูสะเต๊ะย่างจนฉ่ำน้ำกะทิที่เธอหมักหมูเตรียมไว้ั้แ่่เช้า ส่วนผสมเหล่านี้ก็ได้ป้านิ่มเป็คนไปซื้อมาให้ตามที่เธอจดรายการไป ป้านิ่มก็หามาได้ครบทุกรายการไม่มีตกหล่น
จากที่เธอสอบถาม ป้านิ่มเป็แม่บ้านทำความสะอาดห้องชุดแห่งนี้ เข้ามาทำความสะอาดแค่สัปดาห์ละหนึ่งวันเท่านั้น แต่หากเธอ้าให้ป้านิ่มซื้ออะไรให้ เธอก็โทรศัพท์ลงไปที่เ้าหน้าที่ดูแลคอนโดฯ เพื่อให้ป้านิ่มขึ้นมาหา นั่นจึงเป็อีกเื่ที่ทำให้เธออยู่ที่นี่อย่างไม่อ้างว้าง เพราะระหว่างที่อารัญไม่อยู่เธอก็จะได้ทำขนม ทำอาหารเตรียมไว้สำหรับเขา เพียงเท่านี้เธอก็มีความสุขในทุก่วันแล้ว เพราะไม่รู้ว่าเขาจะปล่อยเธอไปเมื่อไร หรือหากวันนั้นมาถึงจริงเธอจะยังอยากไปอยู่หรือไม่ นั่นคือสิ่งที่เธอตอบตัวเองไม่ได้ ขอแค่วันนี้เธอไม่ต้องอยู่อย่างอมทุกข์ก็พอแล้ว
“ทำอะไรกิน”
เสียงทุ้มที่ดังขึ้นอีกฝั่งของโต๊ะกินข้าวทำให้พรบุหลันตื่นจากภวังค์ อมยิ้มน้อยๆ เพราะความสุขที่ท่วมท้นหัวใจ
“เอ่อ...หลายอย่างเลยค่ะ หิวหรือยังคะ”
เธอตอบอย่างเอียงอายเพราะเขาไม่ได้เดินเข้ามาหา แต่กลับยืนมองเธออยู่นิ่งๆ จนร่างกายเธอร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งร่าง เพราะสายตาของเขาที่มองมาสื่อความหมายว่า เขาพอใจในตัวเธอเช่นเดียวกัน
อารัญมองผู้หญิงที่ยืนอมยิ้มอย่างเขินๆ อยู่ข้างโต๊ะกินข้าว เพราะกว่าที่ความ้าของเขาจะถูกปลดเปลื้องจนสุด เขาก็เหนื่อยล้าจนงีบหลับไป และเมื่อตื่นขึ้นมากลับไม่พบว่าพรบุหลันนอนอยู่ข้างกาย ทั้งๆ ที่เขาอยากจะกกกอดเธออีกครั้ง จึงเดาว่าเธอคงจะอยู่ในครัว และก็เป็จริง
เดรสผ้าฝ้ายสีชมพูอ่อนแบบเรียบหรูตัดเย็บประณีตเข้ากับเรือนร่างแบบบาง และผมดำยาวที่ปล่อยสยาย ยิ่งทำให้พรบุหลันดูอ่อนหวานและน่าทะนุถนอมมากขึ้น แต่เขาไม่ค่อยจะถนอมเธอเท่าที่ควร แต่นับจากนี้ล่ะ เขาจะจัดการกับความกราดเกรี้ยวของตัวเองอย่างไร เพราะหากมีสิ่งเร้ามากระตุ้นให้เขา ‘หวง’ เขาก็คงห้ามอารมณ์ปรารถนาที่มีต่อเธอไม่ได้แน่
“ทานเลยนะคะ ของโปรดของคุณทั้งนั้นเลยค่ะ”
หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงยินดี ก่อนจะเดินไปหยิบอาจาดที่แช่ไว้ในตู้เย็นเพื่อให้แตงกวากรอบอร่อยมากขึ้นมา จากนั้นก็ไปหยิบขนมปังปิ้งที่เตรียมเอาไว้ เพราะรู้ว่าอารัญไม่ชอบกินข้าว แต่มักจะกินอาหารไทยเหล่านี้คู่กับขนมปังปิ้งกรอบๆ มากกว่า
“ของพวกนี้เธอทำเองหมดเลยเหรอ”
“ค่ะ จันทร์ทำเอง พอดีคุณกายให้จันทร์สั่งซื้อของกับป้านิ่มได้น่ะค่ะ จันทร์ก็เลยจดรายการให้ป้านิ่มไปซื้อมาให้ คุณอารัญทานเลยนะคะ จันทร์จะเตรียม...คุณ...”
ตุ้บ! วัตถุทั้งหลายหล่นลงพื้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงจานชามแตกหัก ทำให้พรบุหลันพูดไม่ออก ได้แต่ใช้สองมือปิดปากไม่ให้อุทานออกไปอย่างใ ก่อนจะมองไปที่อารัญอย่างไม่เข้าใจ นี่เป็ครั้งที่lv’แล้วที่เขาทำแบบนี้ เธอทำผิดอะไรไปอีกอย่างนั้นเหรอ เขาถึงไปลงที่อาหาร
“ทำไมคะ จันทร์ทำผิดอะไรอีก คุณถึงไปลงกับอาหาร”
พรบุหลันพูด ตามองต้มยำกุ้งที่กุ้งตัวโตลงไปนอนอวดสีส้มสดบนพื้นกระเบื้องสีเทาควันบุหรี่เป็เพื่อนกับข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด และเครื่องต้มยำอย่างอื่น ไข่เจียวที่ทิ้งจานลงไปนอนแผ่หลา และหมูสะเต๊ะเกือบห้าสิบไม้ที่กระจัดกระจายไปทั่ว ดีแค่ไหนแล้วที่เป็พื้นกระเบื้อง ไม่ใช่พื้นพรม ไม่อย่างนั้นเธอก็คิดไม่ออกเลยว่าจะทำความสะอาดได้อย่างไรถึงจะหมด
แต่ความคาดหวังของพรบุหลันไม่เป็ผล เมื่ออารัญคว้าถ้วยน้ำจิ้มหมูสะเต๊ะปาไปที่ผืนพรมกลางห้องนั่งเล่นท่ามกลางเสียงร้องห้ามของเธอ ก่อนจะตามมาด้วยถ้วยอาจาดที่เธอเพิ่งจะวางไว้ข้างตัว เขาเอื้อมมือมาคว้าไปด้วยความกราดเกรี้ยว ทำท่าจะปามันลงพื้นอีก ถ้าเธอไม่เข้าไปกระชากไว้ก่อน
“หยุดนะคะ หยุด!” พรบุหลันยื้อยุดจะเอาถ้วยอาจาดให้ได้ เขาก็ปล่อยให้แต่โดยดี แต่ปล่อยเพื่อให้น้ำอาจาดซึ่งเป็น้ำส้มสายชูปรุงรสแล้วเทราดลงมาบนอกของเธอเต็มๆ
“คุณทำแบบนี้ทำไมคะ คุณเป็คนยังไงกันแน่! ทำไมคุณชอบทำลายข้าวของ” เธอต่อว่า ตามองเขาอย่างผิดหวังกับพฤติกรรมที่เขาแสดงออก
“ทำไม เงินก็เงินฉัน ห้องก็ห้องฉัน เธอจะทำไม ต่อให้ฉันทุบคอนโดฯ นี้ทิ้ง เธอก็ไม่มีสิทธิ์มาว่า”
“แล้วคุณเป็อะไรล่ะคะ คุณบอกจันทร์สิ คุณไม่พอใจอะไรจันทร์ตรงไหน คุณก็บอกจันทร์มา จันทร์จะได้ไม่ทำอีก นี่ก็เป็ของโปรดของคุณทั้งนั้นไม่ใช่เหรอคะ”
“มันเป็แน่ ถ้าไม่ใช่จากฝีมือเธอ” อารัญเข่นเขี้ยว ดวงตาวาววับจับจ้องแต่ใบหน้าสวยของคนที่เถียงเขาไม่ลดละ
“ฉันไม่เข้าใจค่ะ คุณหมายความว่ายังไง ถ้าฉันทำไม่อร่อย คุณก็บอกสิคะ ฉันจะได้ไม่ทำอีก หรือคุณชอบแบบไหนยังไง คุณก็บอกฉัน ฉันจะทำให้ แต่คุณไม่ควรจะมาลงกับอาหารแบบนี้นะ”
“เงินฉัน เธอหูแตกหรือไง! หรือว่าต้องได้เงินฟาดหัวก่อนถึงจะเข้าใจว่ามันเงินฉัน”
“ฉันเข้าใจค่ะว่าเงินของคุณ คุณมีเงินล้นฟ้า จะใช้จ่ายวันละกี่หมื่นกี่แสนก็ได้ แต่นี่อาหารนะคะ สิ่งที่เราต้องกินเข้าไป กว่าจะได้อาหารแต่ละอย่างมามันยากนะ คุณทำเหมือนอาหารไม่มีคุณค่า”
“มีคุณค่าสิ และก็มีราคามากกว่าตัวเธอเสียอีก ฉันจ่ายแต่ละมื้อเป็หมื่น ไม่เหมือนเธอที่ฉันไม่ต้องจ่ายสักบาท อย่างนี้ยังคิดว่าฉันไม่เห็นคุณค่าอีกหรือเปล่า”
“คุณค่ากับราคามันคนละความหมายค่ะ ของบางอย่างไม่มีราคา แต่อาจจะมีคุณค่าทางจิตใจก็ได้ หรือของบางอย่างที่มีราคา แต่ถ้าคนจ่ายเงินไม่เห็นคุณค่า นั่นก็เท่ากับศูนย์ค่ะ ถ้าคุณไม่พอใจอะไรฉันก็ไม่ควรไปลงกับอาหาร”
“แล้วเธอจะให้ฉันลงกับใคร กับเธอใช่มั้ย!”
+++++++++++++
เออออออ... หนูจันทร์ไปสะกิดต่อมอะไรพ่อเ้าประคุณ! อีกเล่า
#อารัญคนเลววววววว
6K
