อสูรเทพฟ้า หลงเซียน

หลงเซียน พาเยว่อิ๋งอิ๋งเข้าไปในป่า และพบว่า ถังไป่หลิน และดาเซียส(กริฟฟิน) ๤า๪เ๽็๤อยู่ หลงเซียนจึงถามว่าเกิดอะไรขึ้น ซึ่งได้ความว่า เสวี่ยอู่ ถูก โปปุกริซลี่ จับตัวไป

" ไม่นะ เสวี่ยอู่ " หลงเซียนพูดออกมาด้วยความเป็นห่วง เสวี่ยอู่ ดังนั้น เขาจึงสั่งให้ ถังไป่หลิน ดาเซียส และ เยว่อิ๋งอิ๋ง ไปพักที่บ้านตระกูลต๊กโกว ก่อน โดยให้ทุกคนบอกต๊กโกวหงส์เพื่อยืนยันว่าหลงเซียนส่งพวกเธอมาจริงว่า " มารน้ำชา จะซื้อน้ำชา 5 ขวดในปีนี้ แต่จะไม่อดออม ไปซื้อน้ำชา 4 ขวดในปีหน้า "
แล้ว หลงเซียนก็ออกเดินทางในทันที โดยไม่รอคำตอบของ ถังไป่หลิน และเยว่อิ๋งอิ๋ง
.
.
หลงเซียน ก้าวเข้าไปในป่าทึบคนเดียว และพบเห็นแสงสว่างตามทางจากคริสตัลแสงสว่าง
...ประเทศโปปุรอน ใช้เงินภาษีของประชาชน มาสร้างคริสตัลแสงสว่างในป่าแบบนี้รึ น่าขำจริงๆ หลงเซียนคิด แต่ก็แอบดีใจว่าป่าไม่ได้มืดไปซะทีเดียว ต้องขอบคุณ เลาห์คอน โนว่า ที่มีพระบรรชาให้สร้างคริสตัลแสงสว่างในป่า เพื่อไม่ให้เกิดเหตุร้ายกับนักผจญภัย
แฮ่ กรรร เสียงคำรามของโปปุ กริซลี่ดังมาในไม่ช้า ทำให้ หลงเซียน ต้องรีบเดินพลังลมปราณเตรียมไว้ก่อน แต่ภาพที่เขาเห็นกลับไม่ใช่ เสวี่ยอู่ถูกทำร้าย แต่เป็น ฝูงโปปุ กริซลี่ กำลังนำผลไม้มาให้เธอกิน ราวกับเธอเป็นราชินี
" เสวี่ยอู่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น " หลงเซียนถาม เสวี่ยอู่เลยหัวเราะ ฮิ ฮิ แล้วเฉลยให้หลงเซียนฟัง
เมื่อไม่นานมานี้ เธอเพิ่งสอนให้ ฝูงโปปุ กริซลี่ ใช้ไฟ และเพราะว่าพวกมันเป็นสัตว์ที่มีสติปัญญา พวกมันจึงเทิดทูน เสวี่ยอู่ เป็นอย่างมาก จนถึงขนาด คิงส์ โปปุ กริซลี่ยอมให้เธอขี่หลังเป็นพาหนะ
และด้วยเหตุนี้เองเสวี่ยอู่จึงตัดสินใจว่า จะอยู่ในป่า ไม่กลับไปพบ หลงเซียนอีกแล้ว แต่หลงเซียนกลับเป็นห่วงนางและถึงขั้นตามนางเข้ามาในป่าลึกที่อันตรายเช่นนี้ ทำให้เสวี่ยอู่ ประหลาดใจระคนดีใจไม่น้อย
" ขอถามเหตุผลหน่อยได้มั๊ยหลงเซียน ว่าทำไมถึงตามชั้นเข้ามาในที่อันตรายแบบนี้ " เสวี่ยอู่กล่าวด้วยเสียงใสๆ ราวกับเทพธิดา
" เพราะเธอเท่านั้นที่สำคัญที่สุดสำหรับฉัน ไม่ว่าชั้นจะมีเมียซักกี่คน หรือมีคนรักคนอื่นที่รักมากเพียงใด ชั้นก็จะกลับมาตายรังที่เธอ" หลงเซียนพูดทั้งน้ำตา ทำให้เสวี่ยอู่เริ่มใจอ่อน และจะกลับไปอยู่กับหลงเซียน โดยมีข้อแม้ว่า หลงเซียน ต้องเอาชนะคิงส์ โปปุ กริซลี่ให้ได้ก่อน
และแล้วการต่อสู้ของหลงเซียนกับคิงส์โปปุ กริซลี่ก็เกิดขึ้น
โป้ง!ป้าง! วูบบบบ! ป้าง! โป้ง!
ทั้งสองดวลวรยุทธกันอย่างเมามันส์ คนหนึ่งเป็นมนุษย์ คนหนึ่งเป็นสัตว์ที่มีสติปัญญา ทำให้การต่อสู้นี้สนุกขึ้นและน่าติดตาม
พวกโปปุ กริซลี่ตัวเมีย ต่างพากันมาให้กำลังใจ คิงส์โปปุกริซลี่ นาม หลิวต้าเหว่ย ผุ้เป็นใหญ่ในหมู่ โปปุ กริซลี่ ราวกับมันเป็นราชา
หลิวต้าเหว่ย หลิกตัวเองกลางอากาศ จนดูไม่สมกับเป็นหมี เพราะมันเคลื่อนไหวเร็วเกินไปแล้ว
ในขณะที่หลงเซียนคิดแลกชีวิตกับ หลิวต้าเหว่ย เพื่อให้ได้เสวี่ยอู่คืนมา มันก็เอื้อนเอ่ยวาจาขึ้น
" ฝากดูแลเสวี่ยอู่ด้วยนะ ถ้าหากว่าเจ้าทำให้นางเสียใจข้าจะไม่ปล่อยเจ้าให้มีลมหายใจอีกต่อไป แม้เจ้าจะเก่งก็ตาม " 
คำพูดนั้นของหลิวต้าเหว่ย ทำให้หลงเซียนตกใจอยู่ไม่น้อย เพราะเขาคิดว่ามันคงพูดได้แค่ กิ๊ซซซ ก๊าซซซซ เท่านั้น เมื่อหลงเซียนรวบรวมสติได้ คำก็กล่าววาจาตอบ
" ข้าจะดูแล เสวี่ยอู่เป็นอย่างดี จะไม่ให้เธอต้องลำบากตลอดชีวิต " แค่คำพูดของลุกผุ้ชาย คำว่า ดูแลอย่างดี ก็ทำให้ หลิวต้าเหว่ยรู้สึกถูกชะตากับ หลงเซียนเป็นอย่างมาก จนอยากจะเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับหลงเซียน เขาจึงแกล้งแพ้หลงเซียน ทั้งๆที่ถ้าสู้กันจริงๆ หลงเซียนมีโอกาสแพ้ 9 ใน 10 ส่วน
เสวี่ยอู่เมื่อเห็น หลิวต้าเหว่ย โดนหลงเซียนซัดกระเด็น เธอ ก็มองค้อน หลิวต้าเหว่ย แล้วกล่าวว่า
" ท่านพี่เจ้าเล่ห์นักนะ ทำเป็นแกล้งแพ้ ไม่นึกเหรอว่าข้าจะรู้ " เมื่อเสวี่ยอู่พูดดังนั้น หลิวต้าเหว่ย ก็หัวเราะออกมา แล้วสั่งให้โปปุ กริซลี่ตัวอื่น นำอาหารและผลไม้มา เขาจะทำพิธีร่วมสาบานเป็นพี่น้องกับหลงเซียน ซึ่งหลงเซียนก็ไม่ปฎิเสธ
" ข้าหลิวต้าเหว่ย กับหลงเซียน แม้ไม่ได้เกิดวันเดียว เดือนเดียว ปีเดียวกัน แต่ขอตายวันเดียว เดือนเดียว ปีเดียวกัน " หลิวต้าเหว่ยกล่าวอย่างปิติ
" ข้าหลงเซียน กับหลิวต้าเหว่ย แม้ไม่ได้เกิดวันเดียว เดือนเดียว ปีเดียวกัน แต่ขอตายวันเดียว เดือนเดียว ปีเดียวกัน " หลิวต้าเหว่ยกล่าวบ้าง
และแล้วพิธีสาบานใต้สวนใบไผ่ ก็จบลง หลิวต้าเหว่ยหัวเราะชอบใจเป็นอย่างมาก และค่อยๆพูดอธิบายเหตุผลกับเสวี่ยอู่ ให้เธอสบายใจ เพราะหลงเซียนได้สัญญาลูกผุ้ชายกับตนไว้ว่าจะดูแลเสวี่ยอู่เป็นอย่างดี
" เอาล่ะ หลงเซียน น้องข้า ทำไมถึงยังไม่ไปง้อเสวี่ยอู่เล่า เจ้างั่ง ผู้หญิงเขาก็มีเวลาที่ต้องเล่นตัวบ้างเหมือนกัน เจ้าก็อย่ารักศักดิ์ศรีมากนักเลย เข้าไปอุ้มนางด้วยท่าอุ้มเจ้าหญิง แล้วพานางกลับไปโลกของเจ้าสิ " หลิวต้าเหว่ยกล่าว ทำให้หลงเวียน กระดากอายเล็กน้อย แม้เขาจะมีเมียมากมาย แต่ยังไม่เคยอุ้มใครด้วยท่าอุ้มเจ้าหญิงเลย เขาจึงค่อยๆเดินไป และอุ้มเสวี่ยอู่เอาไว้ด้วยสองมือ แต่ก่อนหลงเซียนจะออกจากสวนใบไผ่ เขาก็หันไปกล่าวอำลากับ หลิวต้าเหว่ย
" ท่านพี่ ขอบคุณมาก " หลงเซียนกล่าวเช่นนั้น แล้วอุ้มเสวี่ยอู่ในท่าอุ้มเจ้าหญิง แล้วใช้วิชาตัวเบา เหาะออกมาจากสวนใบไผ่
ตลอดทางที่ผ่าน ก่อนกลับเมือง เรน่า มีแสงไฟสว่างไสวจากคริสตัลแสงสว่างตลอดทาง ทำให้การเดินทางราบรื่นเป็นอย่างมาก จนหลงเซียน ไม่ได้คาดคิดว่า กำลังมีปัญหาใหญ่รอเขาอยู่
หลงเซียน กับเสวี่ยอู่ จูจี๋กันตลอดทางจนคนที่ผ่านไปผ่านมาตามท้องถนน อดที่จะหันมาดูและอิจฉาไม่ได้ มันเป็นภาพหนุ่มสาวสองคน กำลังจูบกันภายใต้แสงจันทรา ขณะที่เสวี่ยอู่กำลังอายหน้าแดง แต่เธอก็มีความสุขมาก จนกระทั่งเกิดเรื่องร้ายทำให้หลงเซียนต้องวางเสวี่ยอู่ลง...
ไฟไหม้! ไฟไหม้!! ไฟไหม้!!! ช่วยด้วย เสียงของสาวใช้จากตระกูลต๊กโกว ร้องระงม พวกเธอต่างพยายามเอาน้ำมาดับไฟ ตอนนั้นเองที่หลงเซียน และเสวี่ยอู่ มาถึงจวนตระกูลต๊กโกว
" นี่มันเกิดอะไรขึ้น " หลงเซียนกล่าวอย่างไม่ยั้งคิด สาวใช้จึงตอบว่า
" ตระกูลโจว บุกโจมตีตระกูลต๊กโกวของเรา เพื่อเผด็จศึก พวกมันจับ ต๊กโกวหงส์ ถังไป่หลิน และเยว่อิ๋งอิ๋งไป แถมยังสังหารกริฟฟิน ตัวหนึ่งที่กำลังบาดเจ็บอยู่ไปอีก "
" ไม่นะ ดาเซียส " หลงเซียน หลั่งน้ำตาที่ได้รับรุ้ข่าวการตายของเพื่อน เขากำหมัดและทุบลงไปบนพื้นจนมือเลือดไหล
" ตระกูลโจวจะอยู่ร่วมโลก กับข้าหลงเซียน ไม่ได้แล้ว " หลงเซียนกล่าวด้วยความโกรธ เขาถามทิศทางที่ พวกตระกูลโจวเดินทางไปจากสาวใช้ ทำให้เข้ารุ้ที่ตั้งของจวนตระกูลโจว
" เจ้าไม่ควรไปสุ้กับตระกูลโจว เจ้าควรเอาเรื่องนี้ไปแจ้งทางการ ให้พวกเขาจัดการกับตระกูลโจวสิถึงจะถูก " เสวี่ยอู่กล่าวออกความเห็น ซึ่งหลงเซียนก็เห็นด้วย เขาจึงไปหยั่งที่ว่าการ กรมอัศวิน เพื่อแจ้งเรื่องร้องทุกข์ แต่แล้วความหวังอันน้อยนิดของหลงเซียนที่ว่า ทางการจะช่วยนั้น ก็ต้องจบลง เพราะคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะเจ้าเมือง คือ ไอ้ ขุนนางมนตรา ฮาคุเร โจทย์เก่าของหลงเซียน
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป